Wednesday, March 20, 2019

දැකල පුරුදු කෙනෙක් - The Strange Familiar



දැකල පුරුදි කෙනෙක්, අත්දැකපු අත්දැකීමක් මටත් තියනවා. හැබැයි හුරුපුරුදු සචිත්‍රගෙ අත්දැකීම නෙවේ. ඒක, දිනිති-සචිත්‍රගේ ලයිෆ් ෆ්ලෝ එක වෙනස් කරපු බාහිර අත්දැකීම වගේ එකක්. හරි හෝ වැරද්දක් විදියට නැතුව හැඟීමක් විදියට මම-එයා ඒක බාර ගත්තා. හැබැයි ලිබරල් ගතිය 'සෙටිෆයිඩ් අයිතිකාරයා' බාරගන්න සූදානම් වුනේ නෑ. ස්මූත් ගියපු 'සෙටිෆයිඩ් බැඳීම/සහතික කළ බැඳීම' මේ තුනවෙනි පාර්ශවයනිසා හෙලවුනා. අන්තිමේ ආදරණීය ආදරයක්, වෙන කතාවක් තුල හැංගිලා, සිතුවිලි-හැඟීම් එක්ක සංසර්ගය කරලා, සුරතාන්තයට පත්වෙන්න කලින් වෙන් උනා. සංසර්ගයේදී පත් නොවුනු සුරතාන්තය දැන් "දැකලා පුරුදු කෙනෙක්" එක්ක මං අත්දකිනවා. මේ සුරතාන්තය. ක්ලයිමැක්ස් එක.

ක්ලයිමැක්ස් එක/ සුරතාන්තය වචන වලින් පැහැදිලි කරන්නේ කොහොමද කියන ප්‍රශ්නේ එක්කම තමා මේ පැහැදිලි කරගන්න හදන්නේ.

ආදරය කියන්නේ හැමෝම ලං කරගන්න හදන, ලං වෙන්න ලං වෙන්න ගොඩක් ඈත් වෙන හැඟීමක්. ආදරය සදාකලික වෙන්නේ නෑ. අප්ඩේට් වීම නිසාම තමයි ආදරය පවතින්නේ. ආදරයක් එක තැනක ලොක් වෙනව කියන්නේ ටිකක් නැරෝ වෙන එක්ස්පීරියන්ස් එකක්. හැබැයි සම්බන්ධතාවය තුල අසමතුලිත වෙනකෙනාට තමයි ගිල්ටි එක දැනෙන්නේ. අවිශ්වාසය තුල හිර වෙන්නේ. අනන්‍යතාව අර්බුධයට යන්නේ. මේ අමිහිරි-සුමිහිරි ඇත්දැකීම, අත්දැකීමක් කරගෙන නිදහස් වෙන්න අමාරුකම තුළ හිර වෙන දෙන්නෙක් දිනිති-සචිත්‍ර වගේම මම-ඔබ. සිරගතකළ සිතුවිලි නිදහසේ පා කරන්න උත්සාහ කරන අපි අනෙකාගේ නිදහස හිරකරන්න බලනවා. දැකලා පුරුදු කෙනෙක් කියන්නේ අනෙකාගේ නිදහස් රසය, නීරසව විඳින මිහිරියාව.

ඉවර වෙන්නේ නැති කතාවක් තියන ෆිල්ම් එකක් කියන්නේ අපේ ඕඩියන්ස් එකට ටිකක් නුහුරු දෙයක්. ෆිල්ම් එක තුලින් අවසානයක් බලාපොරොත්තු වෙන ඕඩියන්ස් එකට බාහිර අවසානයක් දරා ගන්න අමාරුයි. අපේ ජීවිත වල එහෙම නිශ්චිත අවසානයක් නැති නිසාමයි මෙහෙම නිර්මාණයක නිශ්චිත අවසානයක් හොයන්නේ. ඒත් නිශ්චිත අවසානයක් නොමැතිව අපිතුලම නිර්මාණය හිරවෙනවා කියන්නේ නිර්මාණය සහ අපි අතර බෙදුම් රේඛාව මැකෙන එක. ෆිල්ම් එක අපේ කෑල්ලක් වෙන එක. කියන්නේ දැකලා පුරුදු කෙනෙක් කියන්නේ අපේ ජීවිතේම කෑල්ලක් වෙන එක. උත්තරයක් නැති අපේම ප්‍රශ්නයක් වෙන එක.

දිනිති සහ සචිත්‍ර අතරේ හරි කෙනා වැරදි කෙන ගොඩනඟන්නේ අපේ පර්ස්පෙක්ටිව් එකෙන්. කෙනෙක්ට දිනිති හරි වෙද්දි කෙනෙක්ට සචිත්‍ර හරි වෙනවා. ඒත් එහෙම හරි හෝ වැරදි කියන්න අපිට බැරි බව අපිට දැනෙන්නේ අපි චරිතේ ඇතුලට ගියාමයි. අපි දිනිති වුනොත්..? සචිත්‍ර වුනොත්..? දැකල පුරුදු කෙනෙක්ගේ නොදැකපු පල්ස් එකේ තව තව එරෙමු. එරෙන තරමටම පතුලක් හම්බවෙනවා. පතුල ලං වෙද්දී ජීවිතය අහිමි වෙලා තියෙන්නත් පුලුවන්. දැකලා පුරුදු කෙනෙක් කියන්නේ මේ පතුල හම්බ වෙනකම් එරෙන අපේ කතාව

දැකලා පුරුදු කෙනෙක් ලියන්නේ බූපති. ඩිරෙක්ට් කරන්නේ මලිත්. අලුත් සුසංයෝගයක්. අලුත් කතා විලාසයක්. දන්න කියන, හැබැයි නොදැන හිටිය කතාවක්. දැනෙන විදියට කරපු වැඩක්. අධ්‍යනය කියන්නේ ස්කිල්ස් හැදෙන්න හොදම දෙයක් කියල මේ පෙන්නුවේ බූපති. ලංකාවේ ෆිල්ම් එකක් මේ තරම් නීට් විදියට කරන එක කරන්න අමාරු වැඩක් නෙවේ බැරි වැඩක්. ටෙක්නිකල් ෆේලියර්ස් දැනෙන්නෙ නැතිව කරපු හොද වැඩක්. ඒක ස්ටෝරී ටෙලින් ඉදන් ඩිරෙක්ශන්, සිනෙමැටොග්‍රැෆි, එඩිටිං, ඇක්ටිං, ආර්ට් සහ ආකිටෙක්චර් දක්වාත් එතැනින් එහාටත් පර්ෆෙක්ට්.

ෆිල්ම් එකක සිම්බල්ස් යූස් කරන්න ගියාම වැඩියෙන්ම නාන රට ලංකාව. සිම්බල්ස් හරි අමුයි. හැබැයි දැකල පුරුදු කෙනෙක්ගෙ සිම්බල් දැකල පුරුදු නැතිවෙන්න පරිස්සමින් කරනවා. වගේම ටයිම් ඇන්ඩ් ස්පේස් මැනිපියුලේට් කරන විදිය සියුම්. කොන්ෂස්.

මේ ෆිල්ම් එක මෙහෙමයි මෙහෙමයි කියල විසඳගන්නේ නැතිව විවිධ පාරවල් වල අතරමං වෙමු අපි. මේ සතියෙන් වගේ ෆිල්ම් එක ගැලවේවි සමහර විට. ඒත් මේ පොඩි කාලේ ඉන්ඩස්ට්‍රි එකේ වෙනස් රහක වැඩක් තිබිනු කාලයක්. කවුරු හරි රහ මිස් කරගන්න එක අපරාදේ කියල මට හිතෙන්නේ. මොකද මේ දැකල පුරුදු කෙනා හැමතැනම ඉන්නව ඇති. ඒත් අපි දැකලා නැතිව ඇති.

එහෙනම් කවුද මේ ඇත්තටම දැකල පුරුදු..? සචිත්‍ර..? දිනිති..? මම..? එතකොට එයා..? නැත්නම් ඔබ..?



-තරිඳු ජයරත්න.

Monday, February 11, 2019

The Frozen Fire - ගින්නෙන් උපන් සීතල - 2019


මෑත කාලේ මම දැකපු සීරියස්ම බයග්‍රො‍ෆි දෙකක් තමයි, නාකොස් සහ එල්-චාපෝ. කලු චරිත විදියට ලේබල් වෙච්ච කතන්දර දෙකක් සහ චරිත දෙකක් වටා යන මේ ටීවී සීරීස් දෙක යනවා. ටිවී සීරිස් නිසා කැරුක්ටර්ස් සහ ස්ටෝරි එක, වෙලා අරන් බිල්ඩ් කරන්න පුලුවන් වෙලා තියනවා. පැබ්ලෝ සහ චාපෝ එක්ක අපිට අනන්‍ය වෙන්න ඒ හරහා හොදට ස්පේස් එක හම්බ වෙනවා. අපේ කතාවක් තරමට ලං කරන්න ඒ නිර්මානකරුවන් සමත් වෙනවා. අනික ඇත්ත කතාවක් කියද්දි කොහොමත් ඕඩියන්ස් එකට සමීප වෙන්න පුලුවන්. ඕඩියන්ස් එකට ඒ ඒ ඉන්සිඩන්ට් රිකෝල් කරගන්න පුලුවන්. ඒකයි ඒ කතාවල තියන ආතල් එක සහ අවධානම. අනික ඒ කතන්දර කීම ඩොක්‍යුමෙන්ටේශන් එකකින් එහාට අරං ගිහින් ෆීල් කරවන්න සමත් වෙනවා.

රෝහණ විජේවීර ගැන ලංකාවේ මෑත කාලේ වැඩ දෙකක්ම වුනා. සෞන්දර්ය කැම්පස් එකේ ඩ්‍රාමා යුනිට් එකේ ෆයිනල් ප්‍රොජෙක්ට් එකක් විදියට කරපු "Mr. W" සහ අනුරුද්ධ ජයසිංහගේ "ගින්නෙන් උපන් සීතල". දෙකම විජේවීරගේ අවසන කාලේ ගැන. වාමාංශික දේශපාලනෙත් එක්ක මං එකඟ නැති වුනත්, කැරක්ටර් එකක් විදියට මං විජේවීරට ආසාවෙන් හිටියා. ප්‍රවාහයක් විදියට යන එකක් වෙනස් කිරීමට කරපු උත්සාහය ගැන. ඒක ප්‍රභාකරන් ගැන වුනත් තියන එකක්.

ලංකාවේ හැදිච්ච මහන්සි වෙච්ච ‍ෆිල්ම් එකක් විදියට ගින්නෙන් උපන් සීතලට මං මාර කැමතියි. ඒ තරම් ඩීටේල්ස් වලට ගිහින් ඒ වැඩේ වෙනුවෙන් ලංකාවේ මෙහෙම මහන්සි වෙච්ච වැඩක් මං මෑත කාලේ දැකලා නෑ. ඒ නිසාමයි මේතරම් මහන්සි වෙලා කරපු වැඩක් මේතරම් ආසාවෙන් ලියන්නේ. ලියන්න හිතෙන, ලියන්න පුලුවන් වැඩක් ඒක. ඒකයි මේතරම් ඩීටේල්ස් වලට ගිහින්ම ලියන්නේ.

ස්ක්‍රිප්ට් එකක තියන සීන් එකක් ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක් ඩිරෙක්ට් කරන්න යද්දී ඔහු දැනගෙන ඉන්න ඕනි වචනයෙන් ලියපු සීන් එකක් කොහොමද සිනමාවෙන් ප්‍රකාශ කරන්නේ කියලා. ස්ක්‍රිප්ට් එක ලියද්දි තිබ්බ විශුවල්ස් ටික කොහොමද සිනමා ලැන්වේජ් එකෙන් බිල්ඩ් කරන්නේ කියලා. ස්ක්‍රිප්ට් රයිටර් කරන්නේ එක තැනක ඉදන් ඔලුවෙන් විශුවල්ස් මවාගෙන ලියන එක. හැබැයි ඩිරෙක්ටර් ඒක කැමරාව හරහා සිනෙමැටිකලි ලියනවා. ඔහු ඒකට වෙනම ඩිසිප්ලීන් එකක් තියාගෙන හැම ඩිපාර්ට්මන්ට් එකක්ම එකතු කරනවා. ඔහු මිසොන් සෙන් හරහා ඒක මැනික්‍යුලේට් කරනවා. කොක්චස්ලි හෝ අන්කොන්චස්ලි.

ගින්නෙන් උපන් සීතල තුළ ස්ක්‍රීන් ප්ලේ එක සහ ඩිරෙක්ශන්, අනෙක් ඩිපාර්ට්මන්ට්ස් තරම් තමන්ගේ වැඩේ හරියට කරලා නැති බවක් දැනෙනවා. ඒක නිසා ගයිඩ් එකක් නැති ස්ක්‍රීන් ප්ලේ එක සහ ඩිරෙක්ශන්ස් නිසා ‍ෆිල්ම් එක අතරමං වෙච්ච ගතියක් මට දැනෙනවා. ඒක ‍ෆිල්ම් එකකට වඩා ඩොක්‍යුමන්ට්‍රි එකකට ළං වෙලා තියනවා. දැන් ‍ෆික්ශන් සහ ඩොක්‍යුමන්ට්‍රි බෝඩර්ස් නැති වෙමින් යන කාලෙක ඇත්ත කතාවක් කියනකොට කොහොමත් ඒ සීමාවන් අතික්‍රමනය කරන එක අධ්‍යක්ශකවරයාගේ කාර්ය. අනික් ඩිපාර්ට්මන්ට්ස් වඩාත් උඩට යද්දී හෝ පහලට යද්දී ‍ෆිල්ම් එකේ බෝඩර් එක තුළට ඒ ඒ ඩිපාර්ට්මන්ට්ස් කන්ට්‍රෝල් කරලා ‍ෆිල්ටර් කරලා ගන්නේ අධ්‍යක්ෂකවරයා. ගින්නෙන් උපන් සීතල මිස් කරගන්නේ මේ එහෙ මෙහෙ යන ඩිපාර්ට්ස්මන්ට් එක තැනකට ගන්න බැරිවෙන එක.

විශේෂයෙන්ම කමල් අද්දරාච්චී. කමල් කරන්නේ විජේවීරගේ චරිතේ. ‍ෆිල්ම් එකේ බේස් එක. හැබැයි කමල්, කමල්ට ඕනි විජේවීරව තමයි ඇක්ට් කරන්නේ. කමල් චරිතයට ආවේශ වෙලා කරත් ඒක ස්ක්‍රීන් එකෙන් බලද්දි, ස්පෙක්ස්ටෙටර් කොහොමද ඒක ටච් කරන්නේ කියලා අධ්‍යක්ෂකවරයා දැනුවත්ව ඉන්න ඕනි. ඒ චරිතයේ මනෝභාවයන්, නලුවා උපරිම දෙන්න ගියත් ‍ෆිල්ම් එකේ සීමාවන්වලට ඒවා පැක් කරන්න ඕනි. නලුවා (නො)දන්න ක්ලෝස්-අප්ස් ගන්නේ කැමරා අධ්‍යක්ෂක සහ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂක. ඒ මූඩ් සහ එක්ස්ප්‍රෙශන්ස් ඒ ෆ්‍රේම් එකට/ ස්ක්‍රීන් එකට බාධාවක් වෙන්න බැහැ. අනෙක් චරිත එක්ක පැරලල් ප්ලේ වෙන්නේ නැති වීමත්, ඒ චරිතය වෙනස් ජීවියෙක් විදියට ගෙන්න නලුවා උත්සාහ කිරීම තුලත් වෙලා තියෙන්නේ චරිතයේ තිබ්බ සත්‍යබව ගොඩක් මිස් වෙලා. මට ගොඩක් වෙලාවට ‍ෆිල්ම් එකේදි විජේවීරව දැනෙන්න ගත්තේ ඇබ්ස්ට්‍රැක් චරිතයක් විදියට. ඒක ‍ෆිල්ම් එක ඇතුලේ ජීවත් වෙන්න පොඩ්ඩක් අමාරු කරනවා.

සුලෝචනා (චිත්‍රාංගනී විජේවීර) සහ ජගත් (උපතිස්ස ගමනායක) ඒ චරිත සහ ‍ෆිල්ම් එකට ගැලපෙන්න (ස්ක්‍රීන් එකට ඇක්ට් කරන්න) වැඩේ ගොඩ දානවා. ප්‍රධාන චරිතේ තිබ්බ ඩිවලොප් වෙච්ච නැති ගතිය වඩාත් දැනෙන්නේ සබ් කැ‍රැක්ටර්ස්වල තිබ්බ ඒ අන්ඩර්ස්ටෑනබල් ඇක්ට් එක නිසා. පෙලපාලි සහ මීටීංස් වලදි පොඩි තැන් දෙක තුනක හැර අනෙක් හැම සබ් කැ‍රැක්ටර් එකක්ම ‍ෆිල්ම් එකට ඇක්ට් කරනාවා. චරිතයට ගලා යන්න දෙනවා.

මේ විජේවීරගේ අසාර්ථක චරිත ගොඩනැංවීම නිසා විජේවීර කැරිස්මාව මිස් වෙනවා. තිබ්බ හීරෝ/‍රැඩිකල් කැ‍රැක්ටර් එක නැති වෙනවා. මේ විජේවීර කොහොමද මෙහෙම විප්ලවයක් පටන් ගත්තේ කියන ප්‍රශ්නෙ එනවා. ඇත්ත විජේවීර එහෙමනම් ඒ විප්ලවය සිදු නොවීම සම්පූර්න සාධාරනයි. ඔහුට කැ‍රැල්ලක් සාර්තකව බිල්ඩ් කරන්න පුලුවන් පොටෙන්ශල් එකක් දැනෙන්නෙම නෑ. විජේවීරව අරං යන්නේ චිත්‍රාංගනී සහ ගමනායක මේ ‍ෆිල්ම් එකට අනුව. ඒ කාලේ හිටියේ 'මෛත්‍රීපාල සිරිසේනියානු' විජේවීර කෙනෙක්ද? නැත්නම් 'රෝහන විජේවීරියානු' සිරිසේන කෙනෙක්ද දැන් ඉන්නේ? කියල පොඩි පල්ස් එකක අතරමං වුනා එක පාරටම.

ඒක එහෙම වෙන එකෙන් විජේවීර උත්කර්ශයට නැංවීම වෙනුවට ප්‍රති-විජේවීර කෙනෙක් බිහි වෙනවා. වම ගැන දැනෙන අර පුස් ගඳ මේ විජේවීර අස්සේ එනවා. දියුණු මතවාදයක් වෙනුවට පරන තියරිටිකල්, පැක්ටිකල් නැති වම පේනවා. අපි මේ මොහොත වෙද්දී අපිට දේශපාලනිකව කියවීමකට ‍ෆිල්ම් එක අස්සෙන් ගියොත් යන්න වෙන්නේ වමට සමුදීමට කාලය හරි කියන දේ. නිදහස වෙනුවට මේ වමේ තියන අවුල ගැන තැන් දෙක තුනකම ක්ලික් වෙනවා. ඒක මරු. කතරගම කැලේ යන සීන් එකේදි සිගරට් එකක් පොලිස්කාරයට දෙන එක සහ විජේවීර හැංගිලා ඉන්න ගෙදර අරක්කු බෝතල් පේන්න තියන එක; සිගරට් අරක්කු නොබන මොවුන් තම ජීවිත ආරක්ශාව වෙනුවෙන් යූස් කරන්නේම ඔවුන් විරුද්ද වෙන සිගරට් සහ අරක්කු. අනුරුද්ධ බිල්ඩ් කරන මේ වැඩේ අස්සේ මට දැනෙන්නේ වමේ මේ අවුල. අනික ගමනායක බඳින්නේ කැ‍රැල්ල නිසා අසරන වුනු තරුනියක්. ඒත් විජේවීර කුලවත් තරුනියක් විවාහ කර ගන්නවා. සහෝදරත්වය ගැන කතා කරන ඔහු ගොඩක් තැන්වලදි නායකත්ව හරහා ඒ තහනම් පක්ශය තුළම ඔහුට ඉහළ ස්ටේටස් එකක් හොයනවා. සහෝදරත්වය වෙනුවට ඔහු අධිපතිබවකට කැටි වෙනවා.

විජේවීරගේ ෆේලියර් එක හොදටම දැනෙන තැනක් තමයි අවසන් දවසේ රෑ කාර් එකේදි කියන ඩයලොග් එක. ගමනායක අහන්නේ 'මොන පාරෙන්ද යන්නෙ' කියලා. ඒත් විජේවීර කියන්නේ 'කොහෙන් ගියත් වැටෙන්නෙ එකම පාරට' කියලා. ගොඩක් අය මේ ඩයලොග් එක උත්කර්ශයට නංවලා තිබ්බත් මට අනුව විජේවීරගේ ෆේලියර් එක දැනෙන ප්‍රභලම ඩයලොග් එක ඒක. නායකයෙක් විදියට ඔහුට තීරනය කරන්න වෙනවා තමන් යන පාර මොකක්ද කියලා. ඒක හරි හෝ වැරදි හෝ එකම තැනකට ගියත් යන රූට් එක ඔහු තීරනය කළයුතුයි. ඒ වෙලාව තුළ ඒ තීරනය ගන්නේ ගමනායක. විජේවීරව බිල්ඩ් කරන්න ගිහින් විජේවීර තුලම විජේවීර අහිමි වීමක් තමයි ස්ක්‍රිප්ට් එකෙන්, ඩිරෙක්ශන් සහ ඇක්ටින් වලින් වෙලා තියෙන්නේ. අන්තිමට ගමනායක අහුවෙන්නෙත් විජේවීර අහුවුනාට පස්සේ.

විප්ලවයක්/ මතවාදයක් වෙනුවෙන් කිසියම් හෝ පිරිසක් ඝාතනය කිරීම කිසිසේත්ම එකඟ වෙන්න බැරි දෙයක්. විමුක්තිය උදෙසා එන කන්ඩායම් විමුක්තිය වෙනුවෙන් මිනිස්සු මැරීම ඒ විමුක්ති දර්ශනය පිළිබඳ ගැටලු මතු කරනවා. ‍ෆිල්ම් එක තුල විජේවීරලාගේ තීරන වෙනුවෙන් සාධාරනීකරනය කිරීමට පසුබිම් දත්ත සපයනවා. මෙහෙම වුන නිසා මෙහෙම කරමු; වගේ දේ වලින් අවසානයේ වෙන්නේ ඝාතනයක්. මිනීමැරුමක්.  එය ඒ සංවිධානය තුළ තිබූ ප්‍රභල දුර්වලකමක්. ආණ්ඩුවවත් විප්ලවීය පෙරමුනත් ඝාතනයන් තුලින් ලැබෙන හා ලැබූ විමුක්තියක් ගැන තාම සිහින දකිනවා ඇති.

ආයේ ‍ෆිල්ම් එකට ආවොත්, මාව අල්ල ගත්තේ සිනෙමැටොග්‍රැ‍ෆි. ධනුෂ්ක ගුණතිලකගේ විශිෂ්ටම කැමරාකරනය මට හම්බ වෙන්නේ 'ගින්නෙන් උපන් සීතල' තුළ. කතාව හරියට තේරුම් අරං කතාව කොහොමද කැමරාවෙන් කියන්නේ කියන එකට හොද කේස්-ස්ටඩි එකක් මේක. අධ්‍යක්ෂකවරයා මිස් කර ගන්න ‍ෆිල්ම් එකේ අයිඩියෝලොජි එක යම් තරමක් හෝ ගොඩ යන්නේ මේ කැමරාකරණය සහ කලර් කම්බිනේශන් එකෙන්. විජේවීරලාගේ ඩිස්කශන්ස් සහ සමහර සිදුවීම් වෙන්නේ ඇතුලෙ නම්, 'එළිය' අඩු ලයිටින්ං යූස් කරලා කැමරාව එලියෙන් තියල තමා ශූට් කරලා තියෙන්නෙ. ඔවුන් සමාජයෙන් හුදෙකලාව සිර වූ පිරිසක් විදියට ඒ කැමරා ඇන්ගල්ස් අපිට හම්බවෙනවා. මුළු අඳුරු සමාජයකම එලිය දෙන්න ඔවුන් අසාර්තක උත්සාහයක නිරත වෙන බවත් ඒ කැමරාකරනය තුලින් දැනෙනවා. ගොඩක් සීන්ස් පේන්නේ වීදුරු ජනෙල් හරහා. ඔවුන් එලියත් එක්ක ඇති අසම්බන්ධයත් ඒ අස්සේ දැනෙනවා.






හැබැයි සමහර කැමරා මූමන්ට්ස් ෆිල්ම් එකත් එක්ක ළං වෙන්න දෙන්නනේ නැතිව දුරස් කරන්න උත්සාහ කරනවා. අනවශ්‍ය කැමරා මූමන්ට්ස් නිසා සමහර වෙලාවට අපිව අතරමං වෙනවා. 

ෆිල්ම් එකකට මියුසික් කියන්නේ ඒ ෆිල්ම් එක තවත් තීව්‍ර කරන්න හෝ ෆිල්ම් එක ඊළඟ ලෙවල් එකට ගෙනියන්න තියන අවිහිංසකම ඩිපාර්ට්මන්ට් එක. විශුවල්ස් සහ මියුසික් එකට එකතු කරලා අදහස තීව්‍ර කිරීම කෙසේ වෙතත් ඊළඟට වෙන්න තියනදේ හිතාගන්න පුළුවන් මේ නදීකගේ මියුසික් එකෙන්. ඒක නිර්මාණාත්මක වීමකට වඩා නිර්මාණය දුරස් කරන්න හේතුවක්. අනික මියුසික් කොලිටි එක. විමුක්ති ගී වගේ තැන්වල මියුසික් ඒ කාලේ සවුන්ඩ් කොලිටි එකට ගන්න ට්‍රයි කරන ගතියක් දැනෙනවා. ඒක තාක්ෂණික ප්‍රයෝගයක් වගේ වුණාට කනට කිසිම සුමට බවක් දැනෙන්නේ නෑ. තර්කයක් විදියට ඒ කාලේ ඒ සවුන්ඩ් කොලිටි එක ගේන්නේ ඒ කාලේ පිළිබඳ දැනිමකට වුණත් ඒ දැනීම දැනෙන්නේ නෑ. 

ගින්නෙන් උපන් සීතල ආර්ට් ඩිපාර්ට්මන්ට් එක ලංකාවේ ආපූ සියලුම ඉතිහාස කතා ෆිල්ම්ස්වලට වඩා ඉහළින් තියනවා. ෆිල්ම් එක මේතරම් මිනිස්සු අතරට යන්න ඒක ලොකු හේතුවක්.

මේ එහෙ මෙහෙ යන ඩිපාර්ට්මන්ට්ස් එක තැනකට ගන්න බැරී වීම ගින්නෙන් උපන් සීතල අසාර්ථක සිනමා නිර්මානයක් වීමට ප්‍රභල හේතුවක්. අනික දක්ෂ  නිර්මාණකරුවෙකුගේ උත්සාහය විය යුත්තේ තම කෘතිය, සංවේගී සිදුවීම් නිසා ගොඩ දාගන්න එක නෙවෙයි. කෘතිය තුළින් සිදුවීම නිර්මාණශීලීව ගොඩ දාගන්න එක. කෘතියට වඩා සිදුවීම ඉස්මතු වුණොත් වෙන්නේ කෘතිය මඟ හැරෙන එක. ගින්නෙන් උපන් සිතලට වෙලා තියෙන්නෙත් ඒක. සංවේගි වෙලා කෘතිය මඟ හැරුණු එක. 

-තරිඳු ජයරත්න





Wednesday, January 9, 2019

Premam - 2015


මට ප්‍රේමම් ගැන ආයේ මතක් වුනා. ඒ අර හැමදාම FB එකේ ශෙයා වෙන හුරුපුරුදු පෝස්ට් ස්ටයිල් අතරේ අද යාලුවෙක් ශෙයා කරලා තිබුනු ස්ටයිලික් පෝස්ට් එකක් දැක්කම. මේ පහලින් තියෙන්නේ පොස්ට් ඒක.



ඒත් ජීවිතය කියන්නේ ඒක නෙවෙයි. ඒ අහිමිවීමත් එක්ක ඊළඟ දෙයක් සොයා ගන්න එක තමයි ජීවිතේ. අලුත් අලුත් දේවල්, මිනිස්සු, එක්ස්පීරියන්ස් හම්බවෙන්නේ එතකොට. ජීවිතේ පොඩි දෙයක් ඇතුලේ කම්පැක් වෙනවා වෙනුවට ජීවිතේ ලොකු වෙන්නේ එතකොට. අහිමිවීම/වෙනස්වීම ගැන හූල්ල හූල්ල ඉන්න එකෙන් කවදහරි වෙන අවබෝධයම තමා අහිමිවීම/වෙනස්වීම තුලින් ලැබෙන දේ. හැබැයි අපි හිතන්නේ ඒ දේ නොවුනනම් ඊට වඩා සුන්දර වෙන්න තිබ්බා කියලා. ඒත් මේ සුන්දර සිතුවිල්ල (පෝස්ට් එක) පවා එන්නෙම ඒ ‍රැවටීම, වෙන්වීම වගේ දේවල් වුනු නිසානේ. 

ඒ වෙලාවේ තිබ්බ මද මත් බව නිසාම පෝස්ට් එකත් එක්කම ප්‍රේමම් මතක් වුනා. ප්‍රේමම් (Premam) කියන්නේ 2015 ආපු අතිශය ජනප්‍රිය වුනු මලයාලම් ‍ෆිල්ම් එකක්. ඇල්පොන්ස් පුතරන් (Alphonse Putharen) කියන මලයාලම් අධ්‍යක්ෂකවරයගේ ‍ෆිල්ම් එකක්. සායි පල්ලවි ඉන්දියාව ලංකාව වගේ රටවල් වල ප්‍රේමනීය අයිකොන් එකක් විදියට එලියට එන්න, ප්‍රේමම් සෑහෙන බලපෑවා. අතිශය සුරූපී යු‍තෝපියන් සුන්දරත්වය වෙනුවට ග්‍රාමීය අයිඩෙන්ටිටි එකක් එළියට එන්න පටන් ගන්නේ ඒ කාලේ වගේ. අයිශ්චර්යා වෙනුවට සායිලා තරුන සිත්වල කැලතෙන්න පටන් ගන්නේ ඒ කාලේ. ආදරයේ තියන සුන්දරත්වය, නිර්මානයක තියන සංකීර්ණ සමාජීය දේශපාලනික සහ මනෝවිශ්ලේශනාත්මක තලයට වඩා මතුපිට මිහිරියාවක් එක්ක ගේන්න ප්‍රේමම් සමත් වෙනවා.

ඒක බහුතරයක් ජනප්‍රිය වුනු මලයාලම් චිත්‍රපටිවල ලක්ෂනයක්. යුක්තිය වෙනුවෙන් මරා ගැනීම වගේම පැතලි කලු සුදු චරිත ඉදිරිපත් කිරීම, පන්ච් මියුසික්, අසමමිතික කට්ස් භාවිතය වේගවත් කැමරා මූමන්ට්ස් මේ සිනමාව මිනිස්සු අතරට යන්න බලපෑවා. ඒත් ඒ සියලු ඊස්තටික් වැඩ අස්සේ මලයාලම් ඉන්ඩස්ට්‍රි එක අලුත් අලුත් ප්ලොට්ස් හොයන්න පටන් ගත්තා. වෙනද දැකල නැති අලුත් කතා ස්ක්‍රීන් එකට ගේන්න ඔවුන් ට්‍රයි කරා. අතිශය පුරුශවාදී සමාජයක ස්ත්‍රී නියෝජනය/ ස්ත්‍රිය මොඩනයිස් කිරීම වගේ දේවල් ඒ වැඩ අස්සේ එලියට ආවා. දේශීය ගැහැනිය සහ පුරුශයගේ ෆැන්ටසි ලෝකය ඒ එක්ක පත්තු වුනා. ඔවුන්ට ලඟා වෙන්න බැරි ඒ ඩ්‍රීම් අවකාශය තමන්ට ලඟම බව තාමත් ඔවුන්ට එත්තු යන විදියට මේ නිර්මාන ඔවුන්ට සමීප වුනා. 

ගැලරිය විසිල් ගහන, හො‍ටු හූර හූර අඬන, කෝපයෙන් වෙවුලන, ගැලරිය ප්‍රේමනීය කරන තැනක් බවට මේ සිනමාව ආවා. ඒක සාමාන්‍ය ප්‍රේක්ශකයට විනෝදාස්වාදය එක්ක මතකයක් විදියට තියාගෙන හෝල් එකෙන් එන්න පුලුවන් කම ලැබුනා. ඒක කර්මාන්තයක් විදියට ඉස්සරහට යන්න සහ කියපු කතන්දර වෙනස් විදියට කියන්න නිර්මානකරුවන් මහන්සිවෙන තැනක් දක්වාත් ගෙනාවා. දැන් වෙද්දි බොලිවුඩ් වලට වඩා තියුනු ෆ්‍රේමින්, එඩිටින්ග් ඇතුලු සියලුම දේවල් වලින් මලයාලම් සිනමාව ඉස්සරහින් ඉන්නවා.

ප්‍රේමම් කියන්නේ එහෙම සියලු වැඩ කෑලි දාල ගොඩ දාපු වැඩක්. ප්ලොට් එකක් විදියටත් ඊස්තටික් ලෙවල් එකක් විදියටත් ප්‍රේමම් මරු වැඩක් වෙන්නේ ඒ නිසා.

අහිමි වීම කියන්නේ හරිම සුන්දර වේදනාවක්. මුලු ලෝකෙම කඩාගෙන වැටුනා වගේ දැනුනත්, "අහිමි වීම" හිමි වෙලා තියන තාක් අපිට ප්‍රෝග්‍රසිව් පාත් එකක් තියනවා. ෆීල් කරගන්න දෙයක් තියනවා. ප්‍රේමම් සරල කොටස් තුනකට කැඩිලා එන්නෙ. පාසැල් ප්‍රේමය, යුනිවසිටි ප්‍රේමය සහ තරුණ ප්‍රේමය වශයෙන් අපිට සරලව බෙදලා ඒ කෑලි ටික එලියට ගන්න පුලුවන්.


පාසැල් ප්‍රේමය

වෙරලු මල් සුවඳ දැනෙන කාලේ. පිරිමියා ගැහැණියගෙත්, ගැහැණිය පිරිමියාගෙත් වෙනස්කම් ගුප්ත විදියට හොයන කාලේ. ෆ්‍රස්ට් කිස් එක, ඉතාමත් අහම්බෙන් (ලංකාව ඉංදියාව වගේ රටවල් වල අපිට) පලමු සෙක්ස් එක්ස්පීරියන්ස් එක හම්බවෙන කාලේ. ප්‍රේමයේ අමුතු අත්දැකීම අත්දකිමින් පොඩි පොඩි දේවල් මතකයන් විදියට ඉතුරු කරගත්ත කාලේ. කෙල්ලෙක් පස්සෙන් යාලුවොත් එක්ක යන එක, අහන්න බයෙන් ඉන්න එක, අතරේ අහම්බෙන් හිනා වෙන කාලේ. පලමු ප්‍රේමයේන් ආතුර වෙලා මදුසැල් වල කරක්ගහන්න පටන් ගන්න කාලේ. නිකොටීන් දුම පෙනහලුවලට පුරුදු වෙන කාලේ. ප්‍රේමය සමඟම විරහවත් ජීවිතේ පුලුල් කරන කාලේ. ඒ පාසැල් ප්‍රේමයේ කාලය.


යුනිවර්සිටි ප්‍රේමය

ඒක ටිකක් වෙනස්. රැඩිකල් තරුණකම එක්ක ඉන්න කාලේ. අවධානම් අරගන්න කාලේ. සම්මත වගේම අසම්මත කතා අස්සේ හිර වෙන කාලේ. කුඩුවෙන්නම බොන, නිකොටීන් දුම නැතුව ඔක්සිජන් ඉන්හේල් කරගන්න බැරුව ඉන්න කාලේ. හඳමත පා තබමින් සැහැල්ලු සිතුවිලි එක්ක සංකීර්න චක්‍රාවටවල ඇවිදින කාලේ. ලිංගකත්වය අත්දැකීමකින් එහා ගිහින් ආගමක් වෙන කාලේ. සුන්දර ප්‍රේම කතා එක්ක එහෙමෙහෙ යන කාලෙ. ජීවිතය වෙනස්ම කරන කාලේ. අලුත් මිනිහෙක් එලියට දාන කාලේ. ඒ කාලේ ප්‍රේමය කියන්නෙම අකාලික ප්‍රේමයේ සදාකලික සලකුනක් විදියට තැන්පත් වෙන කාලේ.


තරුණ ප්‍රේමය

ජීවිතය ගැන පුලුල්ව හිතන කාලේ. ටාගර්ට්ස් අස්සේ සල්ලි පස්සේ දුවන්න පටන් ගන්න කාලේ. සීරියස් අෆයාර් එකක් හොයන කාලේ. සීරියස් අෆයර් එකක් හම්බවෙන කාලේ. ජීවිතේ ඉතුරු අර්ධයේ කවුරුන් වෙනවද වග තීරනය කරන කාලේ. බොන එකට ලිමිට් දාගන්න කාලේ. නිකොටීන් වෙනුවට වාහනයක ප්‍රෙට්‍රල් සුවඳ ඉවකරන කාලේ. සඳ මතින් බිමට පා තබන කාලේ. යුතුකම් වගකීම් වැඩිවන කාලේ. අන්තිමට බඳින කාලේ. දෙන්නෙක් එක්කෙනෙක් විදියට සමාජයට පේන්න මඟුලක් කන කාලේ.

ඒත් ආදරය කියන්නේ එහෙම කාලෙන් කාලෙට බෙදන්න පුලුවන් දෙයක්ද..? ජීවිතය වුනත්..? නෑ. ඒ හැම දෙයක් ඇතුලෙන්ම හූයකින් බැඳිලා. ජීවිතය ගලාගෙන යන්නේ බැඳීම් එක්ක. කිසිදාක එක් නොවේ කියල ඒ කාලෙ හිතපු අය පසු කාලීනව එක් වෙන්නෙත්, ඒ කාලේ කවදාවත් වෙන් නොවේ කියල එක් වුනු අය පසුකාලෙක වෙන් වෙන්නෙත් මේ බැඳීම්වල තියන මිහිරියාව මතක් කරමින්. මට ඔබට ජීවිතය කියන්නේ ඒ බැඳීම්වල එකතුව. ප්‍රේමම් කියන්නේ ගලා යන ජීවිතයේ අදරය ගැන කරන හොද සංවේදනයක්. ප්‍රේක්ශකයාව මාර ගැඹුරු තැනකට අරං නොගියත් ආදරයේ වේදනාවන් එක්ක ජීවත් වන්නන් හට පැරණි මතක මල්වඩම් ගොඩ ගන්න බල කරන ප්‍රේමනීය ආමන්ත්‍රනයක්.

ප්‍රේමම් අපිට මතක් කරන්නේ, රඹුක්කන සිද්දාර්ථ ලියපු, එඩ්වඩ් කියන කතාවෙම තව වර්ශන් එකක් නේද?

අද නුඹ කොතැන ද  අද මා කොතැන ද
දන්නේ නෑ  නුඹ මටත් හොරා 
ජීවන මහ මඟ සටන් වැදී ඇත 
නාඳුනනා පෙම්වතුන් වෙලා.....

මේ ඉරහඳ යට හමු වී
ආදරයෙන්..
කතා කරපු අය සෙනේ වඩපු අය
ළඟ පාතකවත් නෑ...

ඒත් අලුත් අය අපි හැමෝගෙම වටේ. ඉස්සර ළඟින් නොසිටිය අයත් ඇතැම් විට අපි ළඟ. ඒත් අපි ප්‍රාර්තනා කරපු දේවල් ඒ විදියටම නොවුනු නිසාමයි මේ විදියට නිරාමිස වේදනාවක පහසකට හදවත පාරගෙන ඇතුලට යන්න පුලුවන් වෙලා තියෙන්නේ. ලෝකය ලස්සන වෙන්නේ අහිමි වීම් එක්ක. මිහිරි වෙන්නේ තිත්ත තිබුනොත්. තිත්ත විඳින්න. පස්සේ කාලෙක රහම මේ දැන් විඳින තිත්ත.


-තරිඳු ජයරත්න.

Saturday, December 29, 2018

Manmarziyaan - 2018


ආදරය ගැන තියන ලොකු ලොකු නිර්වචන අස්සේ මං කැමතිම එකක් තියනවා ඕසෝගේ. 
"ඔබ මලකට ආදරේ නම් ඒක කඩන්න එපා. 
මලක් කැඩුවම මල ඉක්මනට පරවෙනවා. 
මලට මලක් විදියටම තියෙන්න හරින්න." 
-ඕසෝ 

ආදරය කියන්නේ හරි පුදුමාකාර දෙයක්. මැරීගෙන ලව් කරත් ඒක කෙනෙක්ට දැනෙන්නේ නැතිව තියෙනවා. සමහර වෙලාවට ඇස් දෙක දිහා බැලුවත් ඇති; ලව් එක මාර තැනකට වදිනවා. මේ කෙමෙස්ට්‍රි එක හරිම අමුතු ලස්සන දෙයක්. ඒක වෙන්න ඇති ලෝකේ බිහිවෙන ගොඩක් නිර්මාණ ආදරය බේස් වෙල බිහිවෙන්නෙ. ආදරය රොමෑන්ටටයිස් වෙනවට මං හරිම කැමතියි. බියර් එකක් එක්ක කෙනෙක් ප්‍රේමයේ බුබුලු ගනිද්දි මම ගොඩක් වෙලාවට සපෝර්ට් කරනවා. ඒක වෙනම එක්ස්පීරියන්ස් එකක්. පොඩි මෙඩිටේශිනියානු අත්දැකීමක්. හැබැයි ඒ අතරේ ඇසිඩ් පාරවලුත් ඉදල හිටල හුවමාරු වෙච්ච තැන් හම්බෙලා තියනවා. 

කාලයක් තිස්සේ තියන ලව් එකක් දිහා බලද්දි පොඩි බෝරිං ගතියකුත් එක්ක විශ්වාසය පිළිබඳ හැඟීමක් දැනෙනවා. දෙන්නා ගොඩක් වෙලාවට එක්කෙනෙක්. හැබැයි මේ දිග කාලයක් තිස්සේ පවතින සම්බන්ධතාවල දි ගොඩක් අයට සමහර සීමාවන් කඩා ගන්න අමාරුයි. කාලෙත් එක්ක ඒ සම්බන්ධතාවල නොගැලපීම් හම්බවුනත් ඔවුන් ඒ සම්බන්ධතාවන් වෙනුවෙන්ම බැඳී ඉන්න බලනවා. යුතුකමක් වශයෙන්. අලුත් අත්දැකීමක් වෙනුවට ඉපැරනි ප්‍රේමය ඇතුලටම ලොප් වෙනවා. විශ්වාසය වගේම ඔවුන් නිදහස අහුරගන්නවා. ඒ ප්‍රේමය වෙනුවෙන්. ඒත් අයිතිය කියන්නෙවත්, එක් වීම කියන්නෙවත් ප්‍රේමයම නෙවෙයි. 

ආදරය ගැන දිග ප්‍රෝලොග් එකක් මේ ලියවෙන්නෙ අලුත් ෆිල්ම් එකක් බැලුවා. තාම බලල ලොකු වෙලාවක් ගිහිනුත් නෑ. හැබැයි ෆිල්ම් එක මාව උස්සලා පොලොවෙ ගහන්න ගිහිල්ලා ආයෙ පුටුවෙ ඉන්දුවා. ෆිල්ම් එක අනුරග්ගෙ මන්මාර්සියන් - 2018. අනුරාග්ගේ අලුත්ම එක. අනුරාග් තමයි ඉන්දියන් ඉන්ඩස්ට්‍රි එකේ අමුතු පන්ච් වැඩ කරන්න හදන අයගෙන් ඉස්සරහින්ම ඉන්නේ. මන්මාර්සියන් ලියන්නේ කනිකා ධිලෝන්. ෆිල්ම් එක හිතන්නේ නැති ලෙවල් එකට වැඩ කරන්නේ අනුරාග්ගේ ට්‍රීට්මන්ට් එක නිසා. තුන්කොන් ආදර කතාවකට 'ඉක්බිති සියල්ලෝම සතුටින් ජීවත් වූහ' අවසානයක් අරං දෙන්න සහ ඒ අවසානය අවුල් නොකර අවසන් කරගන්න පුලුවන් වෙන්නෙත් අනුරාග් නිසා කියලයි මට හිතෙන්නෙ.

මේන් ස්ට්‍රීම් ‍ෆිල්ම් එකක මෙටෆර්ස් පාවිච්චි වෙන්න ගොඩක් වෙලාවට හරිම ව්‍යාකූල විදියට. බලෙන් දැම්මා වගේ. මිනිස් සිතක තියන ඩුඅලිටි එක පෙන්නන්න අනුරාග් පාවිච්චි කරනවා හරිම සාකෑස්ටික් මෙටෆර්ස් ‍ෆිල්ම් එක පුරාම. හැබැයි ඒක ඒ ‍ෆිල්ම් එකට සෙට් නොවී තියෙන්නේ නෑ. ඒ ට්‍රීට්මන්ට් එක අස්සේ ඒක ඕකේ. සිංදුවක් අස්සේ වගේ තැන්වලදි තමා අනුරාග් ඒක ප්ලේස් කරන්නේ. ටිකක් වෙනස් එක්ස්පීරියන්ස් එකක් ඒක. හැබැයි මුලු ‍ෆිල්ම් එක පුරාම ඒ මෙටෆර් එක විවිධ ස්වරූපයෙන් එනවා. අනික බොම්බේ වෙල්වට් වගේ කරලා ටිකක් නාගෙන හිටපු අනුරාග් ආයේ ශේප් එකේ ටිකක් ගොඩ එනවා මන්මාර්සියන් එක්ක.

රුමි කියන්නේ සරලව හිතන ඉක්මනින් කේන්තියන කාලයක් තිස්සේ ලව් එකක් තියන කෙල්ලෙක්. විකී කියන්නේ රුමීගේ කොල්ලා. ඉතිං පුරුදු විදියට මේ දෙන්නා මැදට එනවා විලන් කෙනෙක්. හැබැයි මේ විලන් අර සාම්ප්‍රදායික විලන් නෙවේ. ඔහු ටිකක් වෙනස් විලන් කෙනෙක්. විලන්මද කියල හිතෙන තරමටම මෙයා හරිම නෝමල්. මෙයා විලන් වගේ ආවට අර නොමේරු ප්‍රේමයක ජීවත්වෙන ලයිෆ් එක්ස්පිරියන්ස් නැතිව ඉන්න රුමීට වෙන ලෝකයක් හම්බවෙනවා. වෙන ජීවිතයක් දැනෙන්න ගන්නවා. මෙයා නිසා.

සම්බන්ධතාවයක් මැදට කෙනෙක්ට ඇතුල් වෙන්න පුලුවන් වෙන්නේ ඒ බැඳීම අස්සේ පොඩි ඉඩක් තියන නිසා. පිරෙන්න යම් රික්තයක් තිබ්බ නිසා. මේ ‍ෆිල් කිරීම ගොඩක් වෙලාවට අනියම් බැඳීමක් විදියට අපේ එදිනෙදා ජීවිතවලදි හම්බවෙනවා. අනියම් හරි අසම්මත හරි නම් වලින් හැඳින්වුවත් ඒකත් ප්‍රේමයම තමා. අර හිස්බව පිරවෙන සුන්දර ඩ්‍රග් එකක්. කෙනෙක්ට පුලුවන් පරන දේවල් අයින් කරලා මේ ඩ්‍රග් එකත් එක්කම ඉන්න. ඒත් ගොඩක් වෙලාවට ගොඩක් අය මේක ඩ්‍රග් එකක් විදියටම යූස් කරල තාවකාලික සතුටකින් ආයෙ පරන පුස්කාපු බැඳීම අස්සටම යනවා. සංස්කෘතික බැඳීම් වගේ දේවල් ඒකට බලපාන්න පුලුවන්. ඒත් ජීවිතේ කියන්නේ ජීවිතේ. ඒක තමන්ගෙ. මත්වෙන්න ඕනි තමන්. ඒත් ඒ අයට අනුව හොදම දේ 'ඒ ප්‍රේමය ප්‍රේමයක් විදියට ඔන්න ඔහේ තිබුනාවේ' කියල ඒ දිහා ආදරනීයව බලල පරන ප්‍රේමීය කු‍ටුම්භයට යන එක. 

රුමීට පැටලෙනවා. ඩ්‍රග් එකයි ප්‍රේමයයි අතරේ ඇය අතරමං වෙනවා. ඩ්‍රග් එක එක්ස්පෙන්සිව් ඩ්‍රග් එකක්. ප්‍රේමය පැරනි මතක පිරුනු අතීතයක්. ඇයට අවසානේ ගන්නවෙනවා තීරනයක්.
"ඇයගේ ඇස් දෙක පියා ගත්තම මැවෙන්නේ කවුද කියන එක. ඒ මැවෙන කෙනා තමයි ඇයගේ ප්‍රේමය වෙන්නේ මින් මතුවට" 
රුමිගෙ රික්තය ‍ෆිල්වෙනවද නැද්ද කියන එකට වඩා වැදගත් වෙන්නේ අපි අපි දිහා හැරිලා බලන එක. අපි කොයිතරම් නම් ප්‍රේමනීය ඩ්‍රග්ස් මිස් කර ගන්න ඇද්ද. ජීවිතය හෙට කියල අද දවස කොච්චර කැප කරන්න ඇද්ද. මන්මාර්සියන් අපිව පොඩ්ඩක් කූද්දනවා ආයේ මේ ජීවිතය ගැන හිතන්න. ආදරය ගැන හිතන්න. ටාග්ර්ට්ස් ගැන හිතන්න. අපිට අපි ගැනම හිතන්න.

ජොනි ඩෙප් මෙහෙම කියනවා,
"ඔබ එකවිට දෙදෙනෙකු හා ප්‍රේමයෙන් වෙලේ නම්, දෙවෙනියව ‍තෝර ගන්න. මක්නිසාද යත් ඔබ පලමු කෙනාට සැබැවින්ම ආදරය කලා නම් දෙවැන්නෙක් හා ප්‍රේමයෙන් වෙලෙන්නෙ නැති නිසා." 

මන්මාර්සියන් ඉංග්ලිශ් නම වෙන්නේ 'හස්බන් මැටීරියල්'. ටිකක් අමුතුයි. මේක ලියන්නේ කාන්තාවක් නිසා නම ඇවිත් තියෙන්නේ ඒ පර්ස්පෙක්ටිව් එකෙන්. හස්බන් මැටීරියල්ස් කියන්නේ අර කලින් කතා කරපු ඩ්‍රග් එකමද..?
අනියම් හෝ අසම්මත විදියට අපිව සමහර මිනිසුන් (ගැහැණුන් හෝ පිරිමින්) ලං කර ගන්නේ, ලං වෙන්නේ මේ මැටීරියල්ස් නිසා ද? හැබැයි ඒ අය රුමීට වඩා වෙනස්. ටිකක් බයයි ෆ්‍රේම් එකෙන් එලියට ඇවිත් හිතන්න. කාලයක් හිටිය ප්‍රේමවන්තයා හෝ වන්තියගේ හිත රිද්දන්න බැරි කමට ඒ අය ආස මැටීරියල්ස් කැප කරනවා. ජීවත්වෙනවා අනෙකා වෙනුවෙන්. 
ඒත් තාමත් ඉදල හිටලා, සැරින් සැරේ ඇවිත් 'අසම්මත ප්‍රේමනීය ඩ්‍රග් එකක්' දොරට තට්‍ටු කරන්නේ මේ මැටීරියල්ස් නිසාම ද?

-තරිඳු ජයරත්න.