Saturday, October 7, 2017

එක්තරා යුගයක් නිශ්චිතවම අවසන් වී ඇත ?



මේක ලියන්න පටන් ගනිද්දී හරියටම වෙලාව උදේ 2.48 යි. දෙරණ ෆිල්ම් අවෝර්ඩ්ස් ඉවරවෙලා පැය කීපයයි. අපේ DFA එකෙන් සැලකිය යුතු පිරිසක් බම්බලපිටියේ අත්ලාන්තිකා එකේ සෙට් උනා අවෝර්ඩ්ස් සෙරමනි එකෙන් පස්සේ. මොරසූරන වැස්සේ අම්බානෙකට බීලා අපි කතාවුනේ දෙරණ ගැන. අවෝර්ඩ්ස් සෙරමනි එක ගැන. එතන හිටපු ඔක්කොගෙම වගේ ෆිල්ම් එකක්, ශෝර්ට් ෆිල්ම් කෝනර් එකට නොමිනේට් වෙලා තිබ්බා.

ඒ ඒ කතා කොහොම උනත් මං හිතන්නේ දෙරණ මේ කරන වැඩේ හොද නරක වලට වඩා මේ මොහොතේ ප්ලේස් වෙන තැන මාර ඉන්ට්‍රස්ටින්ග්. ඉස්සෙල්ලාම ජීවිතේ එක් වරක් පමණක් හම්බවෙන යාවජීව සම්මානේ දෙන්නේ ධර්මසේන පතිරාජට. පතී ඉතිහාසේ ඇතුලේ ලොකු වැඩකොටසක් කරපු මාර පොරක්. ඒත් දැන් පතී ඉන්නේ හරිම දුර්වල අස්තානයක. දෙරණෙන් කරන පළවෙනි වැවේ වෙන්නේ, "පතී, ඔයා ඇතුලු ඔයාගේ ජෙනරේශන් එක දැන් රිටයර් වෙන්න කාලේ ඇවිත්" වගේ එකක්. ඒක මාර ඔපනින් එකක් දෙරණ දැනගෙන හෝ නොදැන කරත්.

ඊට පස්සේ ඕපන් වෙන්නේ ශෝර්ට් ෆිල්ම් කැටගරි එක. ඒක ප්‍රසන්‍ට් කරන්න එන්නේ මලිත් එක්ක තිසර. තිසරගෙ ෆිල්ම් එක දුවලා ඉවරවෙලා මලිත්ගෙ එක දුවන්න ලෑස්තියි. තිසර සහ මලිත් ලංකාවේ ඕඩියන්ස් එකට අලුත්ම දෙන්නෙක්. ඒදෙන්නා තමයි බෙස්ට් ශෝර්ට් ෆිල්ම් එකට අවෝර්ඩ් එක දෙන්නේ. තවදුරටත් මේ සිනමා යෞවනය තියෙන්නේ මේ තාරුණ්‍ය අතරේ කියලා ඔවුන් දෙන්නා අවෝර්ඩ් එක දෙනවා. මලිත්ගේ ලස්සන ඉන්ට්‍රෝ එකක් එක්ක.

ඊට පස්සේ ජගයි සාරංගයි සැරින් සැරේ නනා කරන ප්‍රසන්ටේශන් එකත්, ප්ලෑනිං නැති ෆ්ලෝ එකක් එක්ක වැඩේ දියාරූ වෙනවා. පරණ කතන්දර ටිකක් ආයේ ඇහෙන්න පටන් ගන්නවා. අවොර්ඩ් සෙරමනි එකට සෙට් වෙන්නෙම නැති ඉවෙන්ට්ස් ටිකක් එක්ක.
ඔය අස්සේ අජියට එනවා පිට පිට අවෝර්ඩ්ස් දෙකක්. ලංකාවේ අවෝර්ඩ්ස් සෙරමනි එකක අජියට එනවා. මේක මේ ලංකාවද කියල හිතා ගන්න බැරි තරමට ඒක ගොඩක් ඈත. ඒ වගේම ගොඩක් මෙහා එන්න තිබ්බ ඇප්‍රිශියේට් එකක්. අජියාට මොකක් හරි කියන්න ජගා පරිස්සම් වෙද්දී සාරංග ඒක කියනවා. අජියා මයික් එකට තට්ටු 4 ක් දානවා. දැන්වත් ඇහැරෙන්න වගේ එකකින්. අජියා වයස උනාට තාම තරුණයි.

රිතිකාගේ ඉන්වෝල්මන්ට් එක මං මෑත කාලීනව දැකපු සීරියස්ම එකක්. හඳයගෙ නම ඒකට ගොඩක් බැක්ග්‍රවුන් එකක් දුන්නත් රිතිකගෙ එළැඹීම මරු. ස්වර්ණා වගේ සිනමාවේ පට්ට එක්ස්පීරියන්ස් තියන කැරැක්ටර් එකක් එක්ක රිතිකා 'ඇගේ ඇස අග' එකේ ස්වර්ණව පරයා යනවා මට නම්. ස්වර්ණා සිනමාවේ ශෘංගාරය ගේන ගිනි සිලුව උනා නම් ඒ කාලේ දැන් වෙද්දී ඇය නිවිච්ච හුලුඅත්තක්. ඇයගේ ඒ නිවිච්ච හුලුඅත්තේ හැඟීම ගන්න බැරුව යනවා රිතිකා ඉස්සරහා. ස්වර්ණා 'ඇගේ ඇස අග' එකේ "ස්වර්ණා මල්ලවාරච්චී" කියන ටැග් එක මිසක් ඇක්ටිං කැපෑසිටි එකක් අරං එන්නේ නෑ ෆිල්ම් එකේ. ඒ නිසා රිතිකා හරි පරිස්සම් ගමනක් යන්න තියනවා ඒ අසීමිත සීමාව අස්සේ.

විශ්වජිත්. මෝටර්බයිසිකල් සිනෙමැටොග්‍රැෆි. අපි ජීවිතේට වඩා සිනමාව ලොකුයි කියලා විශ්වාස කරපු කාලයක් තිබ්බා. පස්සේ තේරුනා ජීවිතේ එක් අංශුවක් විතරයි සිනමාව. විශ්වජිත් ඒ අංශුව මාර විදියට එක්ස්පෑන් කරනවා, ජීවිතය කියන කැමරාව ඇතුලේ. තව දුරටත් ප්‍රවීනයෝ වලංගු වෙන්නේ නෑ කියලා විශ්වජිත් අපිට තේරුම් කරනවා. තවදුරටත් ලෙජන්ඩ්ස් බිල්ඩ් වෙන්නේ නෑ කියලා විශ්වජිත් තමන්ගේ කැමරාවෙන් කියනවා. පොඩි මොබයිල් ෆෝන් එකේ ඉදන් ඇරි ඇලෙක්ස් එකක් දක්වා කැමරාවට වඩා ඇහැ වටිනවා. පරන තියරීස් වලට වඩා තමන්ගේ ප්ලෙශර් එක මාරයි කියලා විශ්වජිත් කුරුනෑගල ඉදන් කොළඹ ඇවිත් අපිට කියනවා.

මං ආසම කැටගරි එක 'සිනමා ඔෆ් ටුමෝරෝ'
සිනමා ඔෆ් ටුමෝරෝ වල ජූඩ්ට මෝස්ට් ප්‍රොමිසින්ග් ඩිරෙක්ටර් යාම ගැන කිසිම විවාදයක් නැහැ. ඈශ්ලී, බූඩී, ඉන්දික, අනුරුද්ධ සහ යශෝධාට ජූඩ් තේරීම හෝ නොතේරීම ගැන මං ඇත්තටම දන්නේ නෑ. හැබැයි එක දෙයක් දන්නවා. ටුමෝරෝ කැටගරි එකේ බෙස්ට් ඩිරෙක්ශ්න් යායුතුව තිබුනේ ජූඩ්ට බව.

බහුචිතවාදියා, ෆිල්ම් එකක් විදියට මාලක්ගෙ එළැඹීම. පරිස්සමට වියපු කතාවක්.

සමනලිය. හිතුවක්කාර යුවතිය. ස්වර්ණට ගියපු ඒ අවෝර්ඩ් එක ගැන නම් මට තියෙන්නේ ජූරී එකේ සහ දෙරණේ ශුශුම්නාවේ අවුලක්. ස්වර්ණා මාර නිලියක්. මං තාමත් ලව් කරන. ඒත් 'ඇගේ ඇස අග' ස්වර්ණට නම් නෙවේ. අද ස්වර්ණා එදා ස්වර්ණාගෙන්ම අහල බල්න්න. ජූරී එක තමන්ගේ හෙලුව වහ ගන්නවා සමනලීට ස්පෙශල් ජූරී අවෝර්ඩ් එකක් දීලා. හැබැයි ඒ ජූරී එක බය වෙනවා ස්වර්ණව කපලා සමනලීට බෙස්ට් ඇක්ට්‍රස් දෙන්න. තාම ඒ ජූරී එක පිළිගන්න අදිමදි කරනවා ස්වර්ණව පරයා යන නිලියෝ ඉන්නවා කියලා.

දස්සා. දස්සා. දස්සා. ඌ ගැන මොන කතාද. බෙස්ට්ඇක්ටර් නොමිනේට් වෙනවා එකපාර ෆිල්ම් දෙකකට. හම්බවෙනවා පට්ට ඕල්ටර්නේටිව් ෆිල්ම් එකකට. ෆ්‍රැන්ජිපානී එකේ ඇක්ටින් වලට. ඒත් උඹේ ඇක්ටිං මට හම්බ උනේ ෆ්‍රැන්ජිපානී වලට වඩා මෝටර් බයිසිකල් අස්සේ. පිස්සෙක්ට අවෝර්ඩ් එක හම්බ වෙන්න ඕනී පිස්සු විදියට. හැබැයි ඒක පිස්සුවක්ම වෙන්න ඕනී. වෙන පර්සනල් තියරීස් අස්සේ නොවී. ඒකයි බං උබේ අවෝර්ඩ් එකට මෙච්චර චියර් එකක් එන්නේ. ගාමිණී ෆොන්සේකා, විජේලා, රවීද්‍රලා ලොකු නෑ බං උබේ කැපෑසිටි එක අස්සේ. ජෝ, මහේන්ද්‍ර, කලං පොඩිත් නෑ උබේ කැපෑසිටි එක අස්සේ. හැබැයි උඹ දස්සා.

මෝටර් බයිසිකල් ශමීර. ඒක ලේසියි ඉන්ට්‍රෝ එකකට. උඹට කියන්න තියෙන්නේ "බයයි බං" කියලා විතරයි.

හඳයා. හැමදාමත් අප්ඩේට් වෙන කොල්ලා. බෙස්ට් ෆිල්ම් අවෝර්ඩ් එක ගන්න හඳයා පොරගෙ කතාවෙන් අන්තිමට ඒක එලියට ගන්නවා. ඒ යුගය අවසන්. මේ තරුණ යුගයකට. හඳගමත් එක්ක දෙපැත්තේ හිටියේ, ශමීරයි විසාකේසයී. දෙන්නගෙම පළවෙනි ෆීචර්ස්.

මං මේ ලිව්වේ ආදරය කරපු දේවල් ගැන විතරයි. ආදර නොකරන දේවල් මේ දෙරණ අවෝර්ඩ්ස් එක්ක නෙලුම් පොකුනෙම වැලලිලා යනවනම් හොඳයි. තරහකට නෙවෙයි. අලුත් නෙලුමකට පිපෙන්න.

එක්තරා යුගයක් නිශ්චිතවම අවසන් වී ඇත.
නැත..! තවමත් ප්‍රේත කුම්භාණ්ඩයෝ තැන තැන ඉඳ හිට සැරි සරති.
සමහර වෙලාවට සොහොන් කොත් වල පරණ ඉමිටේශන් මල් පිපෙනු ඇත. ඉමිටේශන් මල්වෙනුවට නැවුම් අලුත් මල් පිපෙන්න ඉඩ හරිමු.

-තරිඳු ජයරත්න

Tuesday, September 12, 2017

Amour - 2012


ප්‍රේමය ගැන අර්ථ දැක්වීමක්...

‘As we know, Love needs re-inventing’
-Arthur Rimbaud

බදියුත් එක්ක නිකොල්ස් ට්‍රොන්ග් ආදරය ගැන හරි අපූරු සංවාදයකට යනවා In praise of Love පොතත් එක්ක. ඒ පොත පටන් ගන්නේ එහෙම ක්වෝට් එකකින්. පොත සිංහලට ට්‍රාන්ස්ලේට් කරනවා කෞශල්‍ය සහ විදුර, 'ප්‍රේමය පසසනු වස්' නමින්. කෞශල්‍ය සහ විදුර ඒක ට්‍රාන්ස්ලේට් කරනවා මෙහෙම;

'අප දන්නා පරිදි ප්‍රේමය යළි නිපදවීම අවැසිව ඇත.'
-ආතර් රිම්බෝර්ඩ්


ප්‍රේමය ගැන පොඩි ඩිස්කශන් එකක්..

පහුගිය දවසක ඔ‍ෆිස් එකේ මිතුරියක්, සිගරට් එකක් බිබී චැට් එකක් දාන ගමන් මරු කතාවක් කිව්වා. ඇය නියොජනය වෙන්නේ නයිට් ක්ලබ් යන, කන බොන නිදහස් ජීවිතයක්. ඇයගේ බැක්ග්‍රවුන්ඩ් එකත් එක්ක  මට ඒක සීරියස්ව දැනුනා. ඇය කියනවා, 

"දැන් මිනිස්සු ආදරය කරන්න දන්නේ නෑ. අෆය(ර්) එකත් බ්‍රේක් වුනත් 'සෝ වට්?' කියල පහුවදා වෙන කෙනෙක් එක්ක ඉන්නවා. ඒ වෙනුවෙන් විඳවන්නේ නෑ." 

වගේ අදහසක්. මිනිසුන්ගෙන් ආදරය/ජීවිතය ගිලිහෙන එක තමයි ඇයගේ අදහස විදියට එලියට එන්නේ. මට හම්බවෙලා තියන පට්ට මානවවාදී ගැඹුරු ‍ෆිලෝසො‍ෆිත් එක්ක ඉන්න ගැහැණියට වඩා ඇය සරලව අවංකව කියපු අදහස මරු. ඇය ඇයට අවංකයි. මමත් විශ්වාස කරන දෙයක් තමයි මේ මොහොතේ මිනිසුන්ගෙන් ආදරය ගොඩක් ඈත් වෙලා කියන එක. හැමෝම ඕල්ටර්නේටිව් එකක් තියාගෙන ඉන්න එක. ඒක මේ සිස්ටම එක ඇතුලේ ඕකේ වෙන්න පුලුවන්. ඒත් ආදරය වෙනුවෙන් දුක් විදිනවා කියන්නේ ඒ මනුශ්‍යයට ජීවිතයක් තිබිලා කියල දැනෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒක මරු.


ප්‍රේමය ගැන සිංදුවක්...

සෝමතිලක ජයමහ ප්‍රේමය ගැන මෙහෙම කියනවා. මේ පෙම්වතා ජීවිතේ අවසාන කාලය ගත කරන්නේ. ඔහුට මෙහෙම දැනෙනවා ඇති.

දමා යන්නට නොහැකි මිහිමත
එකම සම්පත ඔබම පමණයි
මිදී යන්නට නොහැකි මේ ලොව
එකම බැඳුමද ඔබම පමණයි

බැඳී දුක සැප දෙකෙහි නිතියෙන්
හදේ තනි නොතනියට වැඩ හුන්
ළබැඳි සිත්මල් පරව යන විට
පසක් වෙයි අනියත ලොවේ
ජීවිතය යනු සිහිනයක්මය
සසර මඟ දකිනා...

බැඳුණු සෙනෙහස නොවන නිම්හිම්
ඇතද පණ නල සමග රැකෙමින්
අපේ අත්වැල ලිහී ගිලිහෙන
මොහොත එයි කවදාක හෝ
යා යුතුය ඒ නියත නික්මන

සියලු බැමි සිඳිනා...


ප්‍රේමය ගැන ‍ෆිල්ම් එකකට ප්‍රෝලොග් එකක්...

සොබාදහම විසින් ක්‍රියේට් කරපු ක්‍රියේටිව්ම කන්සෙප්ට් එක 'ප්‍රේමය' වෙන්න පුලුවන්. ඒක ඒතරම්ම ක්‍රියේටිව්ලි හැම ලේයර් එකටම ගිහින් තියනවා. සමහරු පොඩි කාලෙක ප්‍රේමයක් වෙනුවෙන් මුළු ජීවිත කාලයම දුක් විඳිනවා, ඒක වෙනුවෙන්ම ජීවත් වෙනවා. තවත් කෙනෙක් අසම්මත පෙම් කතාවක් හිතෙ තියාගෙන පැසව පැසව ඉන්නවා. තවත් කෙනෙක් අහිමි පෙමක් වෙනුවෙන් බලන් ඉන්නවා. ඒ අතරෙ හිමි වුණු (විවාහ වුණු) දෙන්නෙක් ඒ හිමිවීම පිළිබඳ/ නොගැලපීම් පිලිබඳව පසු තැවෙනවා. මේ පසුතැවීම්-වේදනාත්මක ස්මර අස්සේ සමහර පෙම්කතා බාදක කරදර මැද ඔහේ ගලාගෙන යනවා. ජීවිතේ අවසාන කාලේ වෙනකම් එහෙම ප්‍රේමයක් ගලාගෙන ගිහින් ගඟ මුහුදෙන් කෙළවර වෙනවා වගේ එක්තරා නිමාවකට එනවා. එහෙම මහ මුහුද තරනය කරන්න ළං වෙන ප්‍රේමයක් ගැන 2012 ඔස්ට්‍රියන් ජාතිකයෙක් ‍ෆිල්ම් එකක් කරනවා. ‍ෆිල්ම් එක Amour. ‍ෆිල්ම් එක කරන්නේ මිචෙල් හැනෙකෙ.


‍ෆිල්ම් එකක් ගැන ප්‍රේමයක්...

ටේස්ටින් කියන කන්සෙප්ට් එකේ නැත්නම් ආර්ට් කියන කන්සෙප්ට් එකේ හරි වින්දනයක් දෙන දෙයක් විදියට මට උඩටම එන්නේ ‍ෆිල්ම්. (ෆෝර්ම් එකක් විදියට) ජීවිතේ ගොඩක් තැන්වලට එක්කගෙන ගියේ ‍ෆිල්ම්ස්. ආත්මය තුළ තිබ්බ කුණු ගොඩවල් හොයලා දුන්නේ ‍ෆිල්ම්ස්. 

එහෙම වුණු ‍ෆිල්ම්ස් වලත් උඩම ‍ෆිල්ම් එකක් විදියට "අමෝර්" එනවා. ජීවිතයේ තියන සුන්දරම හැඟීම ප්‍රේමය වෙද්දී, ඒ ප්‍රේමය පරිබාහිර හැඟීමක් විදියට මගේ ඉස්සරහට ගේන ‍ෆිල්ම් එකක් තමා අමෝර්.


අමෝර් ඇතුලේ ප්‍රේමය...

අමෝර් වචනේ තේරුම ලව්. ලව් ඇතුලේ කොහොමද ප්‍රේමයක් තියෙන්නේ. දෙකම එකයිනේ. ඉතිං අමෝර් කියන්නේ ආදරයමතමා. ඇතුළත් එළියත් දෙකේම සෙනෙහස. වසර ගානක ප්‍රේමයක් ඇතුලේ දෙන්නෙක් එකට ඉන්නව කියන්නේ දෙන්නගේ කෙමිස්ට්‍රි එක වැඩකරනවා හොදටම. හැබැයි අවුරුදු 40ක් 50ක් එකට ඉදල දැන් වෙන් වෙන්න ලඟ, මරණය ලඟම එන වයෝවෘද පෙම්වතෙකුයි පෙම්වතියෙකුයි. ජීවිතේ දෙන්නා එක්ක ගොඩක් තැන් වල ගිගින් අවසානයේ සීතල මරණය වෙත ඔවුන් ලඟා වෙන්නේ උණුසුමෙන් තුරුල් වෙලා. තව ටික කාලෙකින් උණුසුමින් ඈත් වෙලා සීතල වෙලා ගන්න වෙනවා දෙන්නට, තනි තනිවම. කොච්චර එකට හිටියත් දෙන්නට යන්න වෙන්නේ තනි තනිවම. ඉතිං මේ වෙන් වෙන්වීමේදී දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙකු අතිශය වේදනාවෙන් පෙලෙනවා. මේ ඔවුනොවුන්ගේ ගැලවීමයි (යුතනෝසියා එකක්). හොදටම වැඩකරපු කෙමිස්ට්‍රි එක දැන් ප්‍රතික්‍රියාවකින් ලිහිහෙන්න යනවා. ප්‍රතික්‍රියාවට අවශ්‍ය ඔක්සිහාරක මරණය විසින් උරා ගනිද්දී, ප්‍රතික්‍රියාවට අවශ්‍ය බාහිර සාදක ‍ෆියන්සේ විසින් ලබා දෙනවා. මේ(අමොර්) ඒ ප්‍රතික්‍රියාවේ තුළිත නොවූ සමීකරණයයි. 


ආර්ට් එකක් ඇතුලේ ආර්ට් එකක්..

අමොර් ‍ෆිල්ම් එක ප්ලේ වෙන අපාර්ට්මන්ට් එකේ තැනින් තැන තියන පේන්ටින්ග්ස් 6ක් එක වෙලාවකදී ක්ලෝස්-අප් වලින් පෙන්නනවා. ඇට්මොස්පියර් සවුන්ඩ් ට්‍රැක් එකක් එක්ක පේන්නේ ඒ චිත්‍ර ටික විතරයි. 
ඒ චිත්‍ර ටික ප්ලේ වෙන්න පටන් ගන්නේ දෙන්නා අතර වයලන්ස් එකක් ස්පාක් වුණු මොහොතින් පස්සේ. ජෝර්ජ්, ඈන්ගේ කනට ගැහුවට පස්සේ. චිත්‍රෙන් චිත්‍රෙට විවිධ පැත්තට ඉන්ටප්‍රිට් කර ගන්න පුලුවන් නිසා පේන්ටින්ග්ස් ටික විතරක් මෙහෙම ගමු.








ආදරය වෙනුවෙන් අත්හැරීම...

ආදරය කියන්නේ හරිම ආර්මාර්ථකාමී හැඟීමක්. මතුපිටින් බැලුවම ආදරය කියන්නෙම අයිතිකර ගැනීමක්. ඒත් අනෙකාගේ යහපත/ආදරය වෙනුවෙන් අයිතිය කැපකරන්න පුළුවන් නම්? අනෙකාගේ වේදනාව අඩු කරන්න ඇය හෝ ඔහුව මරා දමන්න පුලුවන් නම්?
ආදර වැඩි නිසා ඇත්තටම පෙම්වතිය හෝ පෙම්වතා මරණ්න පුලුවන්ද?
අමොර්, ප්‍රේමණීය මරණයක් වෙත.

-තරිඳු ජයරත්න

Tuesday, July 18, 2017

වැලිකතර - 1971



-------------------------------------------------------------------------------------------------
පසුවදනක් නොමැතිව මව්බිමෙහි සති දෙකක් තිස්සේ පළ නොකළ මේ ආර්ටිකල් එක, යල්පැන ගිය පසු නැවත පෙරවදනක් නොමැතිව මෙසේ  පළ කරමි.
-------------------------------------------------------------------------------------------------

වැලිකතර ඩිජිටල් වලින් රී ටච් කරලා ආයේ රිලීස් වුණා. වැලිකතර මුලින්ම රිලීස් වෙන්නේ ලාංකීය සිනමාවේ ස්වර්ණමය යුගය කියලා හඳුන්වන 70 දශකයේ මුල. දැනට අවුරුදු 40 කටත් එහා. නිහාල්සිංහගේ පලවෙනි ෆීචර් ෆිල්ම් එක වගේම, ලංකාවේ පලවෙනි සිනමාස්කෝප් (වයිඩ් ස්ක්‍රීන්) ෆිල්ම් එක වැලිකතර.

වැලිකතර අස්සේ ඉන්නේ ජෝ විතරයි. එහෙන් මෙහෙන් තිස්සත් පෙනී නොපෙනී යනවා. අධ්‍යක්ෂක කතෘ වුණු සිනමාවක් මට හම්බවෙන්නේ හඳගමගෙන් පස්සේ. 70 දශකය සිනමාව කොයිතරම් ඉන්ඩස්ට්‍රියක් විදියට ඉහළින් තිබ්බත් ඒ හැම ෆිල්ම් එකකම වගේ ප්‍රධාන කැරැක්ටර් එකක් හරහා තමයි ෆිල්ම් එක ගොඩ දාගන්නේ, අධ්‍යක්ෂක්ගේ අයිඩියෝලොජි එකට වඩා. ඒ කාලේ අධ්‍යක්ෂකට බැහැ ප්‍රකාශනය ගොඩක් ප්‍රභලව ගේන්න නලුවා හෝ නිලිය ඉස්මතු නොවී. වැලිකතරෙත් අන්තිමට උනේ ඒක. ගාමිණී ඒ කාලේ ඕඩියන්ස් එකට වැඩ කරත් දැන් වෙද්දී හරිම නීරසයි ඒ එළැඹීම. ගාමිණී වගේ පීචං ඇක්ටින් කැපෑසිටි එකක් අස්සේ ජෝගේ ඒ එළැඹීම මරු. ඒක අදටත් වලංගුයි. මම බලපු ගාමිණීගේ හැම ෆිල්ම් එකකම වගේ ගාමිණී බැරි වෙනවා චරිතයට අනන්‍ය වෙන්න. ගාමිණී නලුකම ඇඟට සහ හිතට ගන්න නිසා චරිතය ඈතට ගිහින්. ජෝ නලුකම ඈතට යවන නිසා චරිතය ජෝට ඇවිත්. ඒ නිසා හැමදාම ජෝ, කලං ඉස්සරහ ගාමිණී අහෝසි වෙලා යනවා. ගාමිණී සිනමා සක්විති වෙන්නේ ඉංග්‍රීසි සක්විති (රණසිංහ) වගේ දෙයකින්. ඇත්තටම ගාමිණීගේ ඇක්ටින් මට එදා ඉදන්ම මෙලෝ රහක් නෑ.

70-80 සිනමාව කතන්දර කීමේ මාධ්‍යක් විදියට ගොඩක් එහා තැනක තියනවා. වැලිකතර වගේ එකක් ගත්තත් 'රාමායණය' ඉන්ස්පිරේශන් එකක් විදියට තියාගෙන අබේසේකර ගේන ස්ටෝරි එක මරු. රෙස්ටොරන්ට් එකේ සාරී කතාව වගේ මෝඩ ස්ටීරියෝ ටයිප් සීන්ස් සහ ඩයොලොග් කිහිපයක් හැරුනම ස්ක්‍රිප්ට් එකක් විදියට වැලිකතර දියුණුයි. හැමදාමත් ස්ක්‍රිප්ට් එකෙන් කතාව ගොඩ දාගන්න තිස්ස අබේසේකර කොහොමත් දක්ෂයි. ඒත් ඔහු ඩිරෙක්ට් කරන්න ගියාම නා ගන්නවා. කරුමක්කාරයෝ, විරාගය වගේ දේවල් වලට උනේ ඒක. වෙලාවට මේක නිහාල්සිංහ ඩිරෙක්ට් කරන නිසා මේ තරම් හරි බේරිලා තියනවා.

වීරයා හැමවිටම ජය ගන්න ස්ට්‍රක්චර්ඩ් සිනමාවක් තමා ගොඩක් වෙලාවට මාස් ඕඩියන්ස් එකට වැඩ කරන්නේ. හරියට සිඩ්ෆීල්ඩ් වගේ. ඉතිං මේක එහෙම මාස් ඕඩියන්ස් එකේ ප්ලේ වෙන්නේ කොහොමද කියන එක සෑහෙන කතා කලයුතු සහ මාස් ඕඩියන්ස් එකට ‍ෆිල්ම් හදන්න ඉන්න අලුත් සෙට් එක අල්ල ගන්න ඕනි දෙයක්. ඒ කියන්නේ වීරයා සහ ප්‍රතිවීරයා එකිනෙකා අතර දෝලනය කරන්නේ කොහොමද කියන එක සහ කියුරියෝසිටි එක ‍ෆිල්ම් එක පුරාම අරං යන එක. අන්තිමට ‍ෆිල්ම් එක වටේ අරං ගිහිල්ලා හීනෙන්වත් හිතන්නේ නැති එන්ඩ් එකකට ගෙනියනවා.

ආයෙත් ‍ෆිල්ම් එකට ආවොත්, ගෝරිං කියන්නේ ටාර්ගට්ස් වෙනුවෙන් කොන්දේසි විරහිතව පෙනී සිටින පොරක්. ඒ කියන්නේ මිනිහෙකුට ගන්න පුලුවන් පොසිටිව් ඉන්ස්පිරේශන් එකක් ගෝරිං මුදලාලි. හොද සහ නරක බෙදන්න වෙන්නේ ඒ ඒ සංස්කෘතියට අදාලව. මොකද හොද කියල පියෝ එකක්වත් නරක කියල පියෝ එකක් වත් නෑ. ඒක ඒ කාලෙට හා සංස්කෘතියට අදාල දෙයක්. ඉතිං ගෝරිං දුශ්ට කැ‍රැක්ටර් එකකට වඩා මට හම්බ වෙන්නේ සීරියස් හියුමනික් ක‍රැක්ටර් එකක් විදියට. ඇත්ත මිනිහෙක්, අපි වෙන්න ප්‍රාර්තනා කරන මිනිහෙක් ගෝරිං කියන්නේ.

හැබැයි වික්‍රම කියන්නේ සම්පූර්ණයෙන්ම ඔපසිට් කැ‍රැක්ටර් එකක්. යතාර්තයෙන් පැනලා දුවන, තමන් කැමති දේ සිස්ටම් එක නිසා ප්‍රතික්ශේප කරන පුද්ගලයෙක්. යුනිෆෝර්ම් එක කියන්නේ එහෙම මිනිහෙක්ට හොද පිටපොත්තක්. හරියට හාමුදුරුවෙක්ට සිවුරක් වගේ. මට පොලිසිය, හමුදාව සහ පූජ්‍ය පක්ෂය අතරේ ලොකු වෙනසක් නෑ. උන් තුන් දෙනාම වෙන ලීගල් ස්ට්‍රක්චර් එකක් වෙනුවෙන් පෙනී හිටින එක කරන්නේ. හමුදාව LTTE එකට ගහන තැන ඉදන්, ඊයේ පෙරීදා අන්තරේට ගහන තැන දක්වාම ඒ ගොල්ලෝ අතකොලු. මට LTTE එක ගැන තියන තරම්වත් අන්තරේ ගැන ප්‍රසාදයක් නැහැ. ඒත් මතවාදයක් පහර දීමකින් හෝ සමූල ලෙස ඝාතනය කිරීමකින් වහන එක මට එකඟ වෙන්න බැරි දෙයක්. ඒක ඊට වැඩිය මාතවාදීව ගොඩ නගා ගන්න ඕනි දෙයක්. එහෙම පහර දෙන ලේ පිපාසිත පොලීසිය සහ හමුදාව වගේම තමයි පන්සල් වල හාමුදුරුවරු. වෙන කෙනෙක් (ගෞතම) ගෙනා දියුණු දර්ශනයක් පුස්කාපු මොළ තියන එළුවන් වගේ පිරිසක් විසින් දැන් කියව කියව යනවා. මුලින් බණ පටන් ගන්නේ සියල්ල අත්හරින්න කියලා. ඒත් ඉවර කරන්නේ 'සිංහල ජාතිය' ‍රැකගෙන මිසක් අපි පස්ස බලන්නේ නෑ කියන අදහසින්. තමන් කරන්නේ මොකක්ද කියන අදහසක් නැති චීවරදාරී එළුවන් පිරිස සහ හමුදාව වෙනස් වන්නේ කවර ලෙසින්ද? ඒ වගේ ස්ට්‍රක්චර් එකක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින පුද්ගලයෙක් තමා වික්‍රම. තමන් වහගෙන තමන්ව දන්නේවත් නැති ගමනක් වික්‍රම යන්නේ. ඒත් ගෝරිං ඊට වඩා පොලොවේ පය ගහල ඉන්න කැ‍රැක්ටර් එකක්.

මම හැමතිස්සෙම කියන කතාවක් තමයි ඕල්ටර්නේටිව් නැත්නම් මේ සම්මත සමාජේට දරාගන බැරි කැ‍රැක්ටර්ස් ගොඩක් නිර්මාණ වල අවසානෙට මරල දානවා. ඒක ඒ නිර්මාණකරුවගේ යහපත වෙනුවෙන් කර ගන්න දෙයක්. නැත්නම් ඕඩියන්ස් එකට දරා ගන්න බැහැ ඒ කැ‍රැක්ටර් එක. මං හිතන්නේ ඒක නිර්මාණකරුවන්ගේ අසාර්ථකත්වයක්. ඔහුට බැහැ ඒ වෙනුවෙන් පෙනී හිටින්න. නිර්මාණකරුවත් අවසානෙට යෝජනා කරන්නේ වෙනස් උනොත් පවතින්න බෑ කියන පරනම අදහස. වැලිකතරේ ගෝරිංට වෙන්නෙත් ඒක. තිස්ස සහ නිහාල්සිංහ එකඟ වෙනවා ගෝරිං නැති කරන්න, වගේම ASP හාමුදුරුවෝ කියල පිටපොත්තෙන් වහන් ඉන්න වික්‍රමගේ සැබෑව එළිඋනු ගමන් මරලා දාන්න. හරිම ප්‍රාථමික සියදිවි නසා ගැනීමකින්. ලස්සනට වියපු ප්ලොට් පැදුර තමන් විසින්ම ආයේ ලිහල දානවා තිස්ස සහ නිහාල්සිංහ. අන්තිමට මම හෝල් එකෙන් එළියට ආවේ ඉවර වෙනකම් වියපු පැදුර වෙනුවට පන් ගස් ටිකක් විතරක් අරගෙන.

මං කියන්නෙ වැලිකතර වගේ පරන ආසියො ගහන එක දැන් ඇති. මොකද අලුතින් එන්න තියන ෆිල්ම් ලිස්ට් එක ගොඩක් දිගයි සහ ඒ ගොඩක් ෆිල්ම්ස් ඉහල මට්ටමක තියනවා. ඉතිං මේ පරණ වෙච්ච කාඩ් කූට්ටමක් තියාගෙන ඉන්නවට වඩා අලුත් පසල්ස් වලින් ගේම් ගහන තැනකට එන්න ඕනී. පරණ ‍ෆිල්ම් සෙට් එක ටොරෙන්ට්ස් හෝ DVD වලින් හරි එලියට දෙන්න. ආයේ ඒවා හෝල් වලට එනව කියන්නේ යාපනේ ගිහින් ෆ්‍රයිඩ් රයිස් කනව වගේ වැඩක්. සිනමාව 70 පහු කරගෙන දැන් ගොඩක් දුර ගිහින්. දැන් ඉතිං අලුත් සෙට් එකට හෝල් වල ඉඩක් දෙමු.


-තරිඳු ජයරත්න

Friday, July 7, 2017

4 Months, 3 Weeks and 2 Days - 2007



මම ටික කාලෙකට කලින් ෆිල්ම් එකක් බලනවා. ෆිල්ම් එක 4 Months 3 Weeks and 2 Days. 2007 පාම් දියෝ හම්බ වුණු ෆිල්ම් එක. ෆිල්ම් එකේ එක සීන් එකක් ගොඩක් වෙලා හෝල්ඩ් කරන් ඉන්නවා. ෆිල්ම් එකේ කට්ස් සෑහෙන අඩුයි. ටික වෙලාවක් යද්දී අපිත් ෆිල්ම් එකේ කැරැක්ටක් එකක් වෙන තරමට ඒක පවර්ෆුල්. අපිට අමතක වෙනවා අපි ෆිල්ම් එකක් බලනවා කියලා. ඉතිං මේ පවර්ෆුල් බැක්ග්‍රවුන්ඩ් එකට ගේන ස්ටෝරි එකත් ඒ වගේම පවර්ෆුල්. ඇබෝශන් බේස් වෙලා ගොඩක් ෆිල්ම් ලෝකේ කරලා තියනවා. ඒත් ක්‍රිස්ටියන් මුන්ගිව් (Cristian Mungiu) කරන මේ ෆිල්ම් එක වෙනස් වෙනවා ඇබෝශන් එකකට උදවු කරන කෙනෙක්ගේ තැනට. ෆිල්ම් එක තනි ලයින් එකකට ගත්තොත්; ඇබෝශන් කරගන්න කෙනාගේ යාලුවා ගැන තමයි ෆිල්ම් එක.

බයෝලොජිකලි ගත්තම සෙක්ස් කරනවා කියන්නේ, ජීවියෙක් බිහි කරන්න කරන ක්‍රියාවලියක්. හැබැයි ෆීලින්ග්ස් වගේ දෙයක් එද්දී ඒක (sex) ජීවියෙක් බිහි කරනවට වඩා එහා ගිය සුන්දර එක්ස්පීරියන්ස් එකක්. ඉතිං එහෙම සුන්දරත්වයක් එක්ස්පීරියන්ස් කරන කෙනෙක් ගැබ් ගත්තොත් ඇබෝශන් එකක් කිරීම මට සාපේක්ශව ඕකේ. ඒ කියන්නේ තවදුරටත් සාම්ප්‍රදායික බයෝලොජිකලි එන දේ පවතින්න ඕනි නැහැ, ඒක බිඳින්න ඕනී කියලා තමයි මම යෝජනා කරන්නේ. LGBT කියන දේටත් මේ මොහොතේ එකඟ වෙන්න වෙනවා කොන්දේසි විරහිතව. ඇබෝශන්ස් ලීගලයිස් වීමත් එක්ක ඊළඟට එන හ්‍යුමන් සහ එතිකල් ප්‍රශ්න එන්නේ ඒ බයෝලොගිකල් ටෘ එකට තියන බය නිසා. ෆ්‍රේම් වෙච්ච "ස්වබාදහමට" චැලේන්ජ් කරාම/ඒක බින්දම ඒ ප්‍රශ්න ටිකත් අහෝසි වෙලා යනවා. ආයේ ෆිල්ම් එකට එද්දී අපිට බැහැ මේ යතාර්තය වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටින්න.

‍ෆිල්ම් එක පටන් ගන්නේ මරු ෆ්‍රේම් එකකින්. මේසයක් උඩ තියන පොඩි ටැංකියක හිර වෙලා වගේ ඉන්න මාළු දෙන්නෙක්. ටැංකියට එහා පැත්තේ ඈෂ් ට්‍රේ එකක සිගරට් එකක් පත්තු වෙනවා. ටික වෙලාවකින් අතක් ඇවිත් සිගරට් එක ගන්නවා. ෆ්‍රේම් එක ටික ටික වයිඩ් වෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒ සිගරට් එක ගන්නේ තරුණියක්. තව තරුණියක් ඇය සමඟ ඉන්නවා. ෆ්‍රේම් එක ෆුල් වයිඩ් උනාම හරියට ඒ තරුණියන් දෙන්නත් අර ටැංකියේ ඉන්න මාළු දෙන්නා වගේ හැඟීමක් එනවා. ‍ෆිල්ම් එක හරියටම බේස් එක දාගන්නවා පළවෙනි ශොට් එකෙන්ම. අමුවෙන් බිව්වා වගේ.

‍ෆිල්ම් එක ස්ටෝරි එකක් විදියට බිල්ඩ් වෙනවා. තරුණියන් දෙන්නගේ මිශන් එක මොකක් හරි ජිලිබිලිස් වැඩකට යන්නේ කියල තේරෙනවා. ඒත් ඒ මොකක්ද කියල දැන ගන්නේ ‍ෆිල්ම් එකේ මැද හරියට එනකොට. මිශන් එක ඇබෝශන් එකක්. ඔට්ලියා(Anamaria Marinca) තමයි ෆිල්ම් එකේ ලීඩ් රෝල් එක කරන්නේ. ඒ කියන්නේ ඇබෝශන් එකට ලක් වෙන තැනැත්තියගේ මිතුරිය. එක තැනක හැර අනෙක් සෑම තැනකම කැමරාව ගමන් කරන්නේ ඇය වටා. එතකොට අපි අනන්‍ය වෙන්නේ ඔට්ලියාට. ඇය පෙම්වතා (Alexandru Potocean), මිතුරිය (Laura Vasiliu), ඇබෝශන් එක කරන පුද්ගලයා (Vlad Ivanov) වගේ කැරැක්ටර්ස් කිහිපයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් ඒ අතරේ දෝලනය වෙන තරුණියක්. ඔට්ලියාගෙන් කැමරාව මාරු වෙන එකම තැන වෙන්නේ ඇබෝශන් එක කරන පුද්ගලයා එක්ක සෙක්ස් කරන්න වුණු තැන. එතනදි කැමරාව මිතුරිය එක්ක යනවා. හැබැයි ඕඩියන්ස් එකම ඔට්ලියා ගැන තමා ෆෝකස් එකේ ඉන්නේ. කැමරාව ගැලවුනත් ඔට්ලියාගෙන් අපිට ගැලවෙන්න බැරුව යනවා. ඒ වොයේරිසම් ආශාවෙන් අපිට ගැලවෙන්න බැහැ. එය ඇය වෙනුවෙන් අපි තුළ තියන සංවේගයට වඩා ගැහැණිය (හෝ පිරිමියෙක්ගේ) තුළින් හොයන ලිංගික තෘප්තියට අපි ආස කරන නිසා.

ඔට්ලියා සහ පෙම්වතා අතර වෙන ඩයලොග් එකත් මිස් කරන්න බැහැ ‍ෆිල්ම් එකේ. ඒ කාලේ රුමේනියාවේ තිබ්බ සමාජ දේශපාලනික ප්‍රශ්නය එහෙම් පිටින්ම මේ මොහොතේ සහ මේ මොහොතට පෙර සිට ලංකාවේ කපල් අතර අඩු වැඩි වශයෙන් ඇති වෙන්නා වූ දෙයක්. ඒක 'සැකය' වචනයෙන් ලොකු වෙනසක් වෙන්නේ නෑ.

මුලු ‍ෆිල්ම් එකම අමුතු ට්‍රිප් එකක් අපිව එක්කගෙන ගිහිල්ලා වෙඩින් එකක් මැදින් අරං යනවා මාර කාම් තැනකට. ආයේ මට මතක් වෙන්නේ ස්ටාර්ට් කරපු සීන් එක. මාළු දෙන්නා. මේ එන්ඩ් ශොට් එකෙත් ඉන්නේ ඒ දෙන්නම. මාළු වෙනුවට තරුණියන් දෙන්නා රෙස්ටොරන්ට් එකේ මේසෙක දෙපැත්තේ වාඩි වෙලා. අන්තිමට (එන්ඩ් ශොට් එක) අපේ පැත්ත/ ස්පෙක්ටේටර්ස්ලගේ පැත්ත ඩිරෙක්ට් හැරිලා බලනවා ඔට්ලියා. මට එක සැරේටම මතක් වෙනවා මාත් මේ ‍ෆිල්ම් එකක් කියන ටැංකියක් දෙස නේද මෙච්චර වෙලා බලන් ඉදලා තියෙන්නේ. මට ‍ෆිල්ම් එකේ ටයිට්ල් චේන් එක යන ගමන් වටපිට බැලුනා. පොඩ්ඩක් වටපිට බලන්න, මාත්, කියවන ඔබත් මාළු ටැංකියක හිර වෙලා ඉන්නේ. ඒ ටැංකියේ ඔක්සිජන්, වතුර, ටැංකියේ ඉඩ වගේ ගොඩක් දේවල් අඩුයි. ඒත් අපිට තවත් මේ ටැංකියේ ඉන්න වෙනවා. පනින්න මුහුදක්, වැවක් හෝ ලොකු ජලාශයක් පේන හතර මායිමකවත් නෑ.

මේ ‍ෆිල්ම් එකේ පොඩි පොඩි දොරවල් ටිකක් අරින්න බැලුවේ. කෙළවරක ඉදන් ‍ෆිල්ම් එකක ඔක්කොම ලිහනවට වඩා මෙහෙම තැනින් තැන දොරවල් ජනෙල් ඇර ගන්න එක මරු. මොකද එතකොට ගොඩක් පැතිවලට තමන් කැමති දොරකින්, ජනේලයකින් එළියට යන්න පුලුවන්.

4 Months 3 Weeks and 2 Days නම මාස, සති සහ දවස් කියන වචන ටික පොඩ්ඩකට අමතක කරොත් ලියන්න වෙන්නේ, 4, 3, 2. ඒ කියන්නේ කවුන්ට්ඩවුන් එකක්. කවුන්ට්ඩවුන් එකක 2 න් පස්සේ කියන්නේ 1. එහෙනම් මම මෙහෙම කවුන්ට් කරනවා. 4, 3, 2, 1. අපි ෆිල්ම් එක බලමු.

-තරිඳු ජයරත්න

Friday, June 23, 2017

28 - 2014


මේ මාස දෙක තුන ඇතුළේ ලංකාවේ ඉන්ඩස්ට්‍රි එකට ස්ට්‍රක්චර්ස් අතින් වෙනස් පාරවල් ගන්න ෆිල්ම්ස් තුනක් ආවා. ඒ,

1. නිම්නයක හුදෙකලාව
2. 28
3. නිනෝ ලයිව්

ලංකාවේ ෆිල්ම් ඉන්ඩස්ට්‍රි එකේ මේ මොහොතේ ආපූ දියුණු එළඹීම් වුනාට ඒ ෆිල්ම්ස් තුනම හදලා දැන් අවුරුදු ගානක් වෙනවා. හරිනම් එන්න තිබ්බේ මීට අවුරුදු කිහිපයකට කලින්. ඒත් ලංකාව වගේ රටක එහෙම වීම සාමාන්‍ය දෙයක් නිසා ඒක එහෙමම වෙනවා. අපිට අලුත් කියන්නේ සහ එහෙම කියන්න වෙන්නේ ටිකක් පරණ වෙන්න යනකොට එලියට එන දේවල් වලට. ඉතිං ලංකාවේ කන්ටෙක්ස්ට් එකට අලුත් කියල අපිට ඒවා බාර ගන්න වෙනවා. ඒක ෆිල්ම්ස් වලටත් අදාලයි.

සංකාරා සහ කර්ම කරපු ප්‍රසන්න ජයකොඩිගේ තුන්වෙනි ෆිල්ම් එක වෙන්නේ '28'. සංකාරා, ප්‍රසන්නගේ පළවෙනි ෆිල්ම් එක හරිම දියුණු ඊස්තටිකල් ඇප්‍රෝච් එකක් ගන්නවා. බෞද්ධ දෘෂ්ටි කෝණයේ මහායානික වෙනස සටහන් කරන ලංකාවේ ආපූ හොදම ෆිල්ම් එක මට සාපේක්ශව 'සංකාරා'. ඒ ටේස්ට් එකත් එක්ක තනිවෙන අපිව ප්‍රසන්න 'කර්ම' එක්ක ඊට වඩා වෙනස් ලේයර් එකකට අපිව අරං යනවා. ඉතිං 28 බලන්න යන්නේ ප්‍රසන්නත් එක්ක අලුත් සෞන්දර්‍යාත්මක ගමනක් යන්න. ඒත් ඒ ගමන හිතුව තරම් දුර ගියේ නෑ. සුද්දිගෙ ජීවිතය වගේ අපිත් කොහෙදෝ අතරමඟක අතර මං උනා.

28 කියන නමෙන් කියන්නේ ලොකු කතාවක්. චන්ද්‍ර මාසයකට දවස් විසි 28ක් වීම සහ ගැහැනියකගේ ඔසප් වීම දින 28කට වරක් සිදුවීම තමයි ෆිල්ම් එකේ නමට හේතුව වෙන්නේ. මේ ඉන්ටප්‍රිටේශන් එක හරි ගැඹුරු තැනකට ෆිල්ම් එක බලන්නත් කලින් අපිව එක්කගෙන යනවා. ඒත් ඉතිං ‍ෆිල්ම් එක බලද්දී වෙන්නේ ගැඹුරේ කිමිදිලා ඉදපු අපි ටික ටික මතුපිටට එන එක.

මට ෆිල්ම් එක පටන් ගන්නේ අපි ගර්භාෂයක් ඇතුලේ ඉන්නවා වගේ දැනෙන සීන් එකෙන්. එළියෙන් ලිංගිකත්වය ගැන කියන කතා ටිකක් ඇහෙනවා. ඒ ටීනේජ් වොයිස් එකක්. ස්ටාර්ට් එකේ අපිව හෝල්ඩ් වෙන්නේ එහෙම. අපේ ජීවිතය පටන් ගන්න තැන, යුක්තාණුව වැඩෙන තැන, අපේ චලනයන් පටන් ගන්න තැන වෙන්නෙ මේ ගර්භාෂය. ඉතිං මේ සියල්ල අවසානයේ අපි මේ ලෝකෙට එනවා, එන්නේ 'සුද්දිගේ' මරණය ගැන වෙන ආරංචියත් එක්ක.

ලංකාවේ සුද්දී කියන කැරැක්ටර් එක හැමදාම ආර්ට් වලදි හම්බවුනේ රැඩිකල් චරිතයක් විදියට. සයිමන්ගේ සුද්දීලාගේ කතාවේ ඉඳලා ප්‍රසන්නගේ 28 ඉන්න සුද්දී දක්වා ඒක වලංගුයි. 'සුද්දී' කියන සිග්නිෆිකේශන් එක ගමේ සංස්කෘතියට විරුද්ද වෙන, ලිංගික නිදහසක් හොයන, බඩුව කියල ගමේ ලේබල් එක වැටෙන කාන්තාවකට එන්නේ ලිබරල් විදේශීය කාන්තාවකට කියන හැඟවුම ඔස්සේ. විදේශීය කාන්තාවක් හොයන නිදහස ගමේ ෆ්‍රේම් එක ඇතුලේ කෙල්ලෙක් හොයද්දී බඩුව වෙන්න කලින් ඒ කාන්තාව සුද්දී වෙනවා. පස්සේ මූනට සුද්දී කියද්දී පස්සට බඩුව කියන ලේබල් එක නිකන්ම වැටෙනවා. ඊට කලින් අපිට මෙහෙම සූත්‍රයකට එන්න පුලුවන්.

ලිබරල් විදේශීය කාන්තාව = සුද්දී

ගණිකාවකට වඩා ගමේ සුද්දීගේ වෙනසක් තියනවා. 'ගණිකාව' වෘත්තියක් විදියට එද්දී 'බඩුව' කියන සිග්නිෆිකේශන් එක ඊට වඩා වල් වෙනවා. සුද්දී ගමට අනුව සල්ලාල වෙනවා. පිරිමිකෙනෙක් විවිද ගෑණු එක්ක ඉදිද්දී ඒ වෙනුවෙන් ලේබල් වෙන්නේ 'පොරක්' කියන සයින් එක. හැබැයී ඒ හැම මිනිහෙක්ටම මිස් වෙන කෑල්ල තමයි ලිංගික වෙනස නිසා තමයි පොරක් වීම සහ බඩුවක් වීම වෙන්නේ කියන එක. ඒ වගේම ඒ ලිබරල් නිදහස හොයාගන්න අමාරු, බය ගැහැණුත් ඇයව බඩු ලේබල් එකට දානවා. අන්තිමට එලියෙන් ඉදල බලන කෙනෙකුට පේනවා බඩුවක් වීමත් පොරක් වීමත් සයින් දෙකම ලිංගික ඊර්ෂ්‍යාවේ ප්‍රකාශමානී වචනය කියලා. බහුතරයක් මිනිස්සු මේ නිදහස් ලිබරල් කාන්තාව 'භාණ්ඩයකට' ආරෝපනය කරන එක වෙන්නේ මේ අවුල නිසා. එතකොට අපිට සමීකරණය තව සරල කරන්න පුළුවන් මෙහෙම.

බඩුව = ලිබරල් + නිදහස් + ගම
∴ ගමේ සුද්දී = ලිබරල් + නිදහස් + ගම

ඒ කියන්නේ 9 වසරේ සෞඛ්‍ය පාඩමට හොයාගන්න බැරි ජීවිතයක් ඇය හොයාගෙන, ගොඩක් දුර ගිහින්. ඒත් ලංකාව වගේ කන්ටෙක්ස්ට් එකක් සුද්දිලා වගේ කැරැක්ටර් එකකට පවතින්න බැහැ. එක්කෝ නෝමල් ගැහැණියක් විදියට ගමේ සංස්කෘතික ෆ්‍රේම් එකේම ඉන්න ඕනී. ප්‍රජනන පාඩම උගන්නන්න ප්‍රසන්න යෝජනා කරන්නේ සෙක්ස් කියන එක මැජික් එකක් නෙවේ කියල කියන එකත් එක්ක ඊට වඩා සුද්දීලාගේ ලිබරල් නිදහස කියන එක පවතින්න ඉඩ ලබා දිය යුතුයි කියන දේ. ඒ නිසා ප්‍රජනන පාඩම උගන්නන්න ඕනී සුද්දිලාගෙන් පරිබාහිර සමජයට මිසක් සුද්දිට නොවේ. ප්‍රසන්නට අමතක වෙන්නේ ඒක.

දැන් මම මේ ඉන්නේ අයිස්ක්‍රීම් එකක් කන ගමන් ඇවිදින තරමට සරල වුණු තැනක. අයිස්ක්‍රීම් එක ඉවර වෙද්දී තමයි ලොරියේ ඉන්න අබසිරි, මනී සහ ලෙනින් හමුවෙන්නේ. හැබයි ඒ වෙද්දී මට ‍ෆිල්ම් එක ඉවර වෙලා ගොඩක් කල්. ඒක හරිම සම්ප්‍රදායික එන්ඩ් එකක්. ගොඩක් වෙලාවට අසම්මත චරිත නිර්මාණයක මරලා දන්නේ අසම්මත චරිතයක් පැවතීම ඕඩියන්ස් එකට දරා ගන්න බැරි වීම වගේම නිර්මාණකරුවගෙත් අවිඥාණික ආශාවක් තියනවා මේ චරිතය නැති කරන්න. ඔහුත් කැමතියි මේවගේ චරිත බිහි නොවී ඉන්නවනම් කියල හිතන්න. කොහොම උනත් මම කැමතියි සුද්දිලාට පවතින්න බෑ කියල ඉවර වෙනවට වඩා සුද්දි වගේ චරිත පවතින්න පුලුවන් සහ පැවතීමේ අවශ්‍යතාවක් එක්ක ඉවර වෙනවනම්. එහෙම උනානම් සුද්දිට පුලුවන් අබසිරිගේ මරණය ගමෙන් නගරයට ගේන්න.

මං මේ ආර්ටිකල් එක අවසාන කරන්න මෙහෙම තැනකට එන්නම්. ප්‍රසන්න පෙන්නන ගම දැන් තියෙන්නේ සයිබර් අවකාශයේ, ඒ නිසා මේ වෙද්දී සුද්දිලාට මැරෙන්න වෙන්නේ සයිබර් අවකාශයේ. සමාජය එතෙන්ට විතැන් වෙලා ඉවරයි. ඉතිං ඒ සයිබර් මිනීමරුවන් අස්සේ කොටස් දෙකක් ඉන්නවා. සුද්දීව සෘජුවම මරණ සහ සුද්දී වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් සුද්දිගේ පහස හොයන. පහුගිය කාලේ මෙලිසා ලෙයිච් නිසා ලංකාවේ සමාජ ජාල අතරේ ඇතිවුණු උනුසුම අස්සේ චාමර ගුරුගේ ලස්සන අදහසක් මතු කරනවා. 

"ගැහැනියකට පිරිමි ගොඩක් 'වෙසඟන' කියනකොටම. තව පිරිමි රොත්තක් කියනවා. 'නැහැ ඇය දෙවඟන' කියලා. ඉතිං ඇයට සිද්දවෙනවා මනුෂ්‍ය අඟනක් විදියට ඔය දෙජාතියෙන්ම පරිස්සම් වෙන්න." 

-තරිඳු ජයරත්න

Thursday, May 25, 2017

නිම්නයක හුදකලාව - 2016


මම මුලින්ම 'නිම්නයක හුදකලාව' බලන්නේ මීට අවුරුදු එක හමාරකට දෙකකට වගේ කලින්. සීමිත ප්‍රේක්ෂක දර්ශනයක. සිනමාවේ දිග පළල හොයන සහ හදාරන DFA ශිෂ්‍යයෙක් විදියට.

ඊටත් කාලෙකට පස්සේ මම ටොම් ටයික්වර්ගේ 'රන් ලෝලා රන්' බලනවා. ඊට පස්සේ වෙන්නේ 'නිම්නයක හුදකලාව' සහ 'රන් ලෝලා රන්' කම්පෙයා කරන/වෙන එක. ඒත් ඒක කර ගන්න බැරුව යනවා. අන්තිමට ඒ වැඩෙත් අතඇරලා ඒ හීනෙන් ඇහැරෙනවා.

කාලයක් ගෙවිලා යනවා.

'නිම්නයක හුදකලාව' හෝල් වලට රිලීස් වෙනවා. සීමිත දින ගනනකට. මම ආයේ ෆිල්ම් එක බලන්න යනවා. හැබැයි දැන් යන්නේ වෙනත් වෘත්තිකයෙක් විදියට.

බූඩිව මට මුලින්ම හම්බ වෙන්නේ 'මිල්ලේ සොයා' තුළින්. ගොඩක් කාලෙකට කලින්. මිල්ලේ සොයා එකේ තිබ්බ වෙනසට ඒ කාලේ ආශක්ත වෙනවා. නමුත් පස්සේ කාලෙක මාතා නිසා බූඩිව ඈත් වෙනවා. ඒ ඈත් වෙලා ඉන්න කාලේ තමයි 'නිම්නයක හුදකලාව' මුලින්ම බලන්නේ.

ලංකාවේ පටු කියවීම් අස්සේ ප්‍රසිද්ධ කතාවක් තියනවා තේරෙන්නේ නැත්නම් ඒක ආර්ට් හවුස් නැත්නම් NGO ෆිල්ම් එකක් කියල. ඒ තේරෙන්නේ නැති, ඉවර උනා කියල දන්නෙ නැති, වයිඩ් ශොට්ස් තියන ෆිල්ම්ස් ගැන එහෙම කතිකාවකට යද්දී ෆාස්ට් කට්ස් තියන, එක්ස්ට්‍රීම් ක්ලෝස් අප්ස් තියන ෆිල්ම් එකකුත් එන්ඩ් එකේ මිනිසුන්ට තේරෙන්නේ නැතුව යනවා. ෆිල්ම් එක ඉවර උනාද මුකුත් තේරුනේ නෑනේ වගේ තැනකට ස්පෙක්ටේටර්ස්ලා හිර වෙනවා. එහෙම හිර වෙන්නේ නිම්නයක හුදකලාව අස්සේ. බූඩී අපිව වංකගිරියක අතරමං කරල දානවා. දැන් මං මේ වංක ගිරියේ ඇවිදින්න පටන් ගන්නවා හරිම අපිළිවෙල විදියකට. බූඩී වගේම.

බූඩී දේශපාලනිකද?
ඔවු සහ නෑ. (සන්නගෙන් ඒක ඉස්සුවේ)

නිම්නයක හුදකලාව කියන්නේ අතිශය දේශපාලනික කෘතියක්. හැබැයි ෆිල්ම් එක ස්ක්‍රීන් කරන කාලේ වෙද්දී ඒ ගේන මතවාදය ටිකක් මිනිසුන්ගෙන් දුරස් වෙලා යන වකවානුවක්. LTTE එක සමූල ලෙස(?) ඝාතනය කරලා, කිරිබත් කාපු යුගය පසුකරගෙන කොඩියේ සිංහයා අව්වට වේලිලා පාංඩුව හැදුනු කාලයක්. ඒ පාංඩූ සිංහයට වටින් විට සේලයින් දෙන ගමන් තාමත් මිනීමරුවන් ගැන උදම් වන බහුතරයක් ඉන්න රටක ෆිල්ම් එක පෙන්නන්නේ. තාමත් මිනිසුන්ගේ හිත්වල තුවක්කු අනෙකාට මාන්නගෙන ඉන්නව පරන පුරුද්දට. ලේ සුවඳට. මේ සැරින් සැරේ මතු වෙන්නේ ඒවා.

හැමතිස්සෙම ID එක ඉල්ලන්නේ අපේ ඒ කාලය ගැන තියන හොඳම හැඟවුමක් විදියට. ඒත් ඒක ඊට වඩා දැනෙනවා අනන්‍යතාව පිළිබඳ අපි මේ මුහුණ දෙමින් යන අර්බුධය ගැන හිතද්දී. අනෙකාගේ අයිතිය නැතිකරලා, මේ ගොඩ නැඟෙන්නෙ අපිට ඉතුරු වෙන අනන්‍යතාවයද. ආයෙත් ඇහැරුනා.

ඉන්නේ සයිටම් එක ඉස්සරහ. රබර් සෙරෙප්පු දෙකක් දාගෙන ප්ලේන්ටී එකක් බොන ගමන් සයිටම් එක දිහා බලාගෙන ස්වයං වින්දනය කර කර ඉඳපු රජයේ කැම්පස් එකක පොරක් එක පාරටම දුවගෙන යනවා. ඈතින්, නාල කරල, අලුත් විදියකට ඇඳගෙන එන කොල්ලො කෙල්ලො සෙට් එකක් සයිටම් එක ඇතුළට යනවා. මෙන්න මූ ආයේ එනවා. නිකන් නෙවේ. රජයේ කැම්පස් වලින් බිහිකරන සහ බිහිකරපු කුහක ඊර්ෂ්‍යාකාර හමුදාවක් එක්ක.

බූඩී උන් දිහා බලාගෙන බර කල්පනාවක්. පව් අසරණයො කියාගෙන චින්තා ත්‍රයිලෝකවිජය පත්‍රයක් රෝල් කරනවා. ආයේ ඇහැරෙනවා.

විමුක්ති සහ බූඩි මරණය ගැන එකිනෙකට වෙනස් වූ අර්තකථන ඉදිරිපත් කර ගන්නා මොහොතක්. ඒකත් හරිම ඉන්ට්‍රස්ටින්. මොකද බූඩී මරණය ගැන සහ පුනර්භවය ගැන හරිම මතුපිට ලේයර් එකක් ටච් කරන්නේ. ඒත් විමුක්ති ඊට වඩා දාර්ශනික හා ගැඹුරු මානයකට යනව තමන්ගේ කෘති හරහා. ඒ නිසා බූඩිගෙ ප්‍රකාශනයක් තුළ විමුක්ති පෙනී හිටීමම විමුක්ති නලුවෙක් ලෙස පෙනී සිටීනවට වඩා එහා ගියපු දාර්ශනික කාරනයක්. ෆිල්ම් එකේ ඇඩ් ඒජන්සියක සිටින ඔහු වෙනත් මානයක දී ඉන්නේ මෝටර් බයිසිකල් බාස් කෙනෙක් විදියට. ඒ එකම ෆිල්ම් එකේ. සුරංගා, ප්‍රෙග්නන්ට් ගෑණු (මරාගෙන මැරෙණ බෝම්බකාරියක්) කෙනෙක් වගේම පෙට්ටි කඩේකින් කිඹුලා බනිස් ගන්න දෙමල ගෑණු කෙනෙක්ගේ පෙනී හිටීමත් සිදුවෙනවා. අනික ලක්ශ්මන් මෙන්ඩිස්. හිඟන්නෙක්, මන්ත්‍ර හදි හූනියම් කාරයෙක් වගේම ගෙදර මිදුලේ බුදුන් වදින පොරක්.

සෞම්‍යට සජීවීව හමුවන කැරැක්ටස් ටික සෞම්‍යගේ ගන්ධබ්බ අවදියේ දී නැත්නම් කෝමා හෝ සිහිනමය තත්වයකදි එහෙම ප්‍රතිනිර්මාණය වෙනවා. ඒ සෞම්‍යගේ උතෝපියානු සිහිනද...? ආයේ ඇහැරෙනවා.

කිංස්ලී අනාවැකියක් කියමින් ඉන්නවා. TV ස්ටේශන් එකක. හරිම මොඩර්න් අනාවැකි කරුවෙක්. Tv ස්ටේශන් එකකට නෝමලි ගෙන්නවන කෙනෙක්ට වඩා වෙනස් කැරැක්ටර් එකක්. අනාගත අනාවැකිකරුවෙක්. සෞම්‍ය ජීවිතේ ගොඩක් දුර ගොස් ෆයිනෑන්ශියලි යම් ස්ථාවරත්වයක් ගොඩ නාඟාගෙන ඉන්නවා. ස්නේහයේ මංගල්‍යයේ සංගීතා ඔහුගේ බිරිද. හරිම සුන්දර සිහිනයක්. බොක්සර් ඇවිත් කකුල හපනවා. ආයෙත් ඇහැරෙනවා.

ජොබ් ඉන්ටර්විව් එකකට යන කොල්ලෙක්. ඇඩ්වටයිසින් ෆර්ම් එකකට. සිහින ගොඩක් ගොඩ ගහගෙන. මයිල්ස්ටෝන් කැරැක්ටර් කිහිපයක් පසු කරගෙන. උඩ දි අපිට අතරින් පතර හම්ඹ උනේ ඒවා. ඒත් ඒ සිහින ගොඩක උතෝපියානු යතාර්තයක් විදියට. ඒත් සමනලී එක පාරටම කොහෙන්ද එන්නේ. යතාර්තීය ඔෆිස් චරිතයක්ද. ඒත් තේ කඩේ තේ දාන රවින්ද්‍ර නම් ක්ලයන්ට් කෙනෙක්. කොහොමදඑහෙම වෙන්නේ. එතකොට සුපර්මාකට් එක. ජයලාල්.? සෞම්‍යයව සැරින් සැරේ එකම තැන එක්කගෙන ගිය තෙල් කරත්තය ඔහුගේ මේ සිහින ටික විසඳනව ද? ආයෙ ඇහැරෙනවා.

ෆිල්ම් එකේම කිංස්ලි මෙහෙම කියනවා, 
"මේ සිද්ද වෙන කිසිම දෙයක් ගැන අනාවැකි කියන්න බෑ. අඩුම තරමින් මටවත්."

‍ෆිල්ම් එකත් එක්ක තියන එකඟ වීම් ඒ පිළිබඳව තියන කැමැත්ත අකමැත්ත කෙසේ වෙතත් මං ආසයි මේ ආකෘතිය හරඹයට.

බූඩි හරිම අපූරුවට වංකගිරියක මෙන්ටලි ට්‍රිප් එකක් ගෙනියනවා. ෆිල්ම් එක හරහා. 

බූඩී, හැට්ස් ඕෆ් මචං. 
cheers.

-තරිඳු ජයරත්න

Monday, May 15, 2017

තුන්වෙනි යාමය - 1983



90 දශකයට පෙර ලාංකික සිනමාව තුළ රැඩිකල් ඇප්‍රෝච් එකක් ගත්ත පිරිස එකල සිනමා ප්‍රතිශතයට සාපේක්ෂව හරිම සීමිතයි. මට සාපේක්ෂව ලෙස්ටර් ක්‍රාෆ්ට් එක වෙනස් කරපු පුද්ගලයා විතරයි. ඒත් ඒක ලංකාවට සාපේක්ෂව මරු වැඩක්. ලෙස්ටර්ගේ සිනමා භාවිතාව තුළ මාව ලොකුවට හොල්ලන්නේ නෑ. හරිම ඔඩ් ෆීල් එකක් ලෙස්ටර්ගේ ගොඩක් ෆිල්ම්ස් හරහා එන්නේ. ඒත් ලෙස්ටර්ගේ සිනමා මැදිහත්වීම සුළුකොට මම සලකන්නේ නෑ. අපි මේ දැන් ප්ලේ කරන්නේ ලෙස්ටර් මූලික වෙලා හදපු ග්‍රවුන්ඩ් එකේ. ඒ ගරුත්වය හැමදාම ඔහු වෙනුවෙන් තියනවා. ඔහුගෙන් පස්සේ ලාංකික සිනමාවේ ප්‍රභලම වෙනසක් සනිටුහන් කරන්නේ පතිරාජ සහ ධර්මසිරි. මට සාපේක්ෂව 90 ට පෙර සිනමාවේ ප්‍රභලම මැදිහත් වීම ඒ දෙන්නා. එයිනුත් පතී වාමාංශික දේශපාලන භාවිතා හරහා දේශපාලනික සිනමාවක් යෝජනා කරද්දී ධර්මසිරි ජීවිතේට ගොඩක් ළඟ සිනමාවක් ගේනවා. මම වඩාත් කැමති ධර්මසිරිට. ඔහුගේ සිනමාවට. පතිරාජ පසුකාලීනව නිර්මාණ වලිනුත්, සිය අයිඩියෝලොජි අතිනුත් වැඩ වලිනුත් අතිශය පරිහානියට පත්වෙද්දී ධර්මසිරි ඔහුගේ සුපුරුදු පොසිශන් එකේ ඉන්නවා. සමහර නිර්මාණකරුවෝ තරුණකාලේ තිබුනු රැඩිකල්කම වයසට යද්දී නැති වෙනවා. ඒ වෙලාවට තමයි හිතෙන්නේ ඒ අය අකල් මරණයකට මුහුණ දුන්නනම් මීට වඩා හොදයි කියල. කපුගේ සහ සේකර කියන්නේ එහෙම බේරුනු දෙන්නෙක්. ධර්මසිරි සහ අජිත් තිලකසේන කියන්නේ වයසට ගිහිනුත් තාම තරුණ වෙලා බේරිලා ඉන්න දෙන්නෙක්, පණ පිටින් මැරිල වගේ ඉන්න ප්‍රවීන නිර්මාණකරුවන් අතරේ. ධර්මසිරි ෆික්ශන් එකකට දෙදාහෙන් පස්සේ මැදිහත් වෙන්නේ නැත්තේ කරන්න පුලුවන් කාලේ කරපුවා ඇති නිසා වෙන්න ඇති. හැබැයි එහෙම ඉන්න එක වටිනවා. දැන් කරන්න ගිහිල්ලා නාගන්නවට වඩා.

ධර්මසිරි බණඩාරනායකගේ තුන්වෙනි යාමය ආයේ බැලුවා. ඒ ෆිල්ම් එකත් එක්ක තමයි මේ දේවල් ඔලුවෙ මෙහෙම පෙල ගැහෙන්නේ. ලංකාවේ ප්ලොට්ස් ඒ කාලේ කොච්චර ඉදිරියෙන්ද කියල හිතෙන්නේ මේ වගේ ෆිල්ම්ස් හරහා. ඒ සිනමා භාවිතාව ඇත්තටම දැනට සාපේක්ෂව ඒ කාලයට අනුව ගොඩක් ඉහල තැනක තියෙනවා. දැන් අපේ සිනමාවේ කතන්දර නැතුව වේලෙද්දී 70-80 කතන්දර කලාව දියුණු මාවතකට ගෙනියනවා. තුන්වෙනි යාමය ගැන ආයේ කතා කරන්න වෙන්නේ මේ කතන්දර කීමේ කලාවට එක් කළ වෙනසත් එක්ක. එකලට සාපේක්ෂව නැවුම් ආකෘතියක බිල්ඩ් වුණු 'තුන්වෙනි යාමය' මේ මොහොතේ බුඩීගේ 'නිම්නයක හුදෙකලාව' සමග කාලානුරූපි අරගලයක නිරත වෙනවා. හැබැයි 'තුන්වෙනි යාමය' කරපු ධර්මසිරිට බුඩීගේ 'නිම්නයක හුදෙකලාව' මිස් වෙනවා. දැන් කාලෙකට කලින් නිම්නයක හුදෙකලාව සීමිත දර්ශනයක් පෙන්නපු වෙලාවේ ධර්මසිරි කියනවා, ‍ෆිල්ම් එක විසිරෙනවා මට දැනෙන්නේ නෑ වගේ අදහසක්. බුඩී එක හරිම නිහතමානීව භාරගන්නවා. මට ඒ වෙලාවෙ ආපු ලොකුම ප්‍රශ්නේ උනේ තුන්වෙනි යාමය ස්ක්‍රිප්ට් එක, ඩිරෙක්ශන් වගේම එඩිටින්ග් සුපවයිසර්  වුනු ධර්මසිරිට නිම්නයක හුදෙකලාව මිස්වෙන්නේ ඇයි කියලා. ඒ ධර්මසිරි සහ බූඩීගේ කන්ටෙක්ස්ට් දෙකේ වෙනස නිසා වෙන්න ඇති ධර්මසිරිට 'නිමනයක හුදෙකලාව' හුදෙකලාවක් විදියට පේන්නේ.

මම ලංකාවේ ෆිල්ම්ස් නම් වලින් ආසම තුනක් තියනවා.

1.අක්ෂරය
2.සුළඟ එනු පිණිස
3.තුන්වෙනි යාමය

ඒ තුනෙනුත් 'තුන්වෙනි යාමය' තමයි ටිකක් ෆීස් කරවන නම නැත්නම් රොමෑන්ටික් නම. මේ ලියන්නෙත් රැයේ තුන්වෙනි යාමය ගෙවෙන මොහොතේ. මහ රෑ එළිවෙන්න කිට්ටුව කලින් දවස ගැන හිතත්දී දැනෙන්නේ, ජීවිතයේ සැදෑසමය ගෙවෙන මිනිහෙකුගේ අතීතාවර්ජනය වගේ දෙයක්. 

අපේ පටන් ගැන්ම, අපි ඉපදුනේ කොහොමද කියන එක පොඩි කාලේ ආපු ප්‍රශ්නයක්. කවුරු හරි ගෙනත් දුන්නා වගේ එකකට එහා යතාර්තයක් ඒ කාලේ හම්බ උනේ නෑ. ඒ එක්ක පාතාල සෙක්ස් එඩියුකෙශන් එකක් එක්ක ඒ ඒ දේවල් තේරෙන්න පටන් ගන්නවා. කොහොමද අපි එන්නේ, කොහොමද ඇති වෙන්නේ වගේ දේවල්. මම පළවෙනි පාරට පෝර්න් වීඩියෝ එකක් බලන්නේ 6 වසරෙදි වගේ. ඒ ඉස්කෝලෙදී 6-7 දෙනෙක් එකතුවෙලා. පොඩි ෆෝන් එකකින් බලපු පට්ට ලෝ කොලිටි 3GP වීඩියෝ එකක්. ඒක ඒ කාලේ 3D වගේ බැලුවේ. එච්චරටම ඉන්ට්‍රෙස්ටින්ග්. ඒ වීඩියෝ එකේ සීන්ස් ටික තාම මතකයි. සෙක්ස් කුතුහලය හොඳටම එන කාලයක් ඒක. ඊට පස්සේ සෙක්ස් දිහා බලන්න පටන් ගන්නේ ඒ වගේ එක්ස්පීරියන්ස් එක්ක. ඉපදෙන්නේ කොහොමද, ගැහැණු පිරිමි වෙනස් වෙන්නේ ඇයි, ඉපදෙන්නේ කොතනින්ද වගේ පොඩිම කාලේ ආපු ප්‍රශ්න වලට උත්තර හම්බවෙන්නේ මේ පෝර්න් බලන්න පටන් ගැනීමත් එක්ක. ඒ අපේ එඩියුකේශන් සිස්ටම් එකේ තිබ්බ අවුල නිසා. සැකය නැතිවෙලා යනවා. සෞඛ්‍ය පාඩමේ ස්කිප් කරන සෙක්සුවල් එඩියුකේශන් අපි අවධිමත්ව ඉගන ගන්නේ ඒව තුළින්. 

ඉතිං තුන්වෙනි යාමය බලද්දී ආයේ රෝල් වෙන්නේ මේ අවුල නේද කියල් හිතුණා. අම්මයි තාත්තයි හොරෙන් සෙක්ස් කරනවා. හොරකමකට නැත්නම් වැරදි වැඩකට යනව වගේ ෆිල්ම් එකේ ඒ දෙන්නා සෙක්ස් කරන්න යන්නේ. ඉතිං ළමයට (පර්සිට) ඒ ගැන එන කුතුහලය වඩාත්ම සාධාරනයි. පර්සි යන්නේ ඒ කුතුහලය සන්සිදුව ගන්න. ඒකෙන් වෙන්නේ වැරද්දක් වගේ හැංඟිලා අම්මයි තාත්තයි සෙක්ස් කරන එක පුතා බලන් ඉන්න බව දකින තාත්තා අර්බුධයට යනවා. කුඩා පර්සිට තාත්තගේ පහරදීම් හමුවේ සෙක්ස් කියන දේ නිල් වෙනවා. ඒක හොදටම දැනෙන්නේ වසන්ත කොටුවැල්ල විසින් ඒ කැරැක්ටර් එක නිරූපනය කිරීමත් සමඟ. වසන්ත පර්සිට ආවේශවෙනවට වඩා වෙන්නේ පර්සි වසන්තට ආවේශවෙන එක. 

සෙක්ස් කියන්නේ පර්සීට කුණුහර්පයක්. ඒ වගේම භයානක මිශන් එකක්. ඒ මිශන් එක කොහොමද සක්සස් කරගන්නේ කියන දෙගිඩියාවෙන් තමයි ඔහු කසාද බඳින්නේ. ඒකයි හනිමූන් එකට ඈතම ජනශූන්‍ය ප්‍රදේශයකට ඔහු යන්නේ. මිශන් ෆේල්. ඔහුට බැරි වෙනවා ඒක. පොඩිකාලේ ආපු ගිල්ට් එකෙන් බෑ ඔහුට මිදෙන්න. ‍මුලු ෆිල්ම් එකේම යන්නේ මේ මෙන්ටල් ඉශු එකෙන් ගැලවෙන්න කරන අරගලය.

අපිව ආයේ හෝල්ඩ් වෙන්නේ කේමදාසගේ මියුසික් එක්ක. ප්ලොට් එක එකට එකතුකරලා ලොකු ඩෙප්ත් එකකට අපේ මනස ගෙනියන්න ඒ මියුසික් ගොඩක් උදවුකරනවා. මියුසික් නැත්නම් මේ ස්ට්‍රක්චර් එකෙන් කතාව කියන එක ධර්මසිරිට කරන්න අමාරුයි. ඒ වගේම ඇන්ඩෘ ජයමන්නගේ කැමරාව. මියුසික් සහ කැමරා වර්ක් එක තුන්වෙනි යාමයට බලපාන්නේ 'ලුණුමිරිසක' ලුණුයි මිරිසුයි වගේ. ඒ දෙක ලොකු දුරක් ‍ෆිල්ම් එක අරං යනවා.

-තරිඳු ජයරත්න.

Wednesday, April 12, 2017

La La Land - 2016



සමහර දේවල් නොලියා නොකියා ඉන්නතාක් මරු. තමන් ඇතුළෙම ඒක පැසවද්දී, පිච්චෙද්දී හරිම රොමෑන්ටික්. 'ලා ලා ලෑන්ඩ්' කියන්නෙත් ඒ වගේ පීස් එකක්. ලියන්න ගියොත් ෆීල් එක මිස් වෙවි කියල මෙච්චර කල් හිටියේ. ඒත් දැන් ඒක තනියම රහ විඳපු කාලේ ඇති. දැන් වමාරන්න ඕනී. ඊට පස්සේ වෙන රහක් හම්ඹවෙන්න පුලුවන්. ජීවිතේ එහෙම වෙලා තියනවා. මේ එහෙම වෙන රහක් හොයා ගන්න හදන පුංචි ට්‍රයි එකක්.

'ඔබ මලකට ආදරේනම්, මල කඩන්න එපා. මන්ද කැඩුණු මල ඉක්මනින්ම පරවෙනව. මලට ආදරේ නම් මලට මල විදියටම තියන්න. ආදරය කියන්නේ අයිති කර ගැනීම ම නෙවෙයි. ආදරය කියන්නේ අගය කිරීමක්.'

ආදරය ගැන ඕශෝ එහෙම කියනවා. 100% ක් එකඟ නැති වුණාට මම හරි ආසයි ඒ ක්වෝට් එකට. පරණ ක්‍රශ් දකිද්දී හරි මතක් වුණාම හරි හිතෙනවා එහෙම. ඒ හැම කෙනෙක්ම (ක්‍රශ් වගේම හිටපු පෙම්වතියන් ද) අද වෙන වෙන ලෝකවල් වල. ජීවිතේ හොයාගෙන ඔවුන් යනවා. මට පවා අද ඔවුන් (එක් කෙනෙක් හැරුනම) මතක් වෙන්නේ බිව්වම, සිංදුවක් ඇහුවම හෝ ඒ සම්බන්ධ ඉන්සිඩන්ට් එකක් වුනාම. ජීවිතේ අපි ප්‍රාර්තනා කරපු දේවල් එහෙම ම අවසන් වෙලා යනවා. හැබැයි ඒ අවසානය වෙනත් දෙයක ආරම්බයක්. ඒ ආරම්බය ඊට වඩා පොඩ්ඩක් හරි විශාල වුණු පරාසයක තමයි විහිදෙන්නේ. ඒ නිසා අපි ඒ ඒ අවසානය මොහොතවල් ගැන පස්සේ කාලේක ආස කරන්න පටන් ගන්නවා. ඒ නොස්ටැල්ජික් සතුට අපි දැන් මේ තැන ඉන්නේ ඒ කැපකිරීම නැත්නම් අහිමි වීම නිසා කියලා. හැමවිටම වෙලා තියෙන්නේ කලින් එකට වඩා හොද දෙයක් හමුවීම.

එහෙම අහිමි වුණු කෙනෙක් පසු කාලෙක මතක පිරිණු තැනකදි හමු උනෝතින් ලේයර්ස් ඔක්කෝම කඩාගෙන පටන්ගනිපු තැනටම ආයේ අපි යනවා. මට සාපේක්ෂව වඩාත් සුන්දරම ඒක. එකල අපේ හමුවේ තිබූ ආදරනීය බව දැනෙනව හරිම සුන්දර විදියට. ඒ 'ඇත්ත අපිට' ආදරය කරපු කෙනා නැත්නම් මිනිස්සූ නිසා. දැන් අපේ විවිද වෘතීය සම්බන්ධතා අස්සේ මීට් වෙන අයට වඩා ඒ අය හෘද්‍යාංගමයි. ඒ වගේම මේ මොහොතේ අපේ පවතින රිලේශන්ශිප්ස් සැටිස් නැත්නම් කොහොමත් ඒ මතකය ඔස්සේ එකල ආදරය අතපත ගාන්න බලනවා. ඒ 'වෙන්වීම'  සිදු නොවුනානම් වගේ දෙයක් එනවා. නැත්නම් ඒක වෙනස් කරන්න තිබ්බනම් කියල එකක් එනවා. හැබැයි ඒ මොහොත වෙනස් කරන්න අපි දැං කැමතිත් නෑ. 'ලා ලා ලෑන්ඩ්' මට පටන් ගන්නේ එතැනින් එකෙන්.

සෙබස්තියන්ගේ හෝන් එක,

ඒක පටන් ගන්නේම ඇරියස් එකකින්. හැබයි පටන් ගන්න ඕනිම තැනින්. තරහින්, නොහිතන වෙලාවක නැත්නම් ප්ලෑන් නොකර කරන දේවල් ගොඩක් වෙලාවට වැඩ කරනවා හිත්නවත් බැරි තරම් හොඳින්. අහම්බය කියන දේට අකමැති වුණත් ජීවිතේ අහම්ඹෙන් හරියන දේවල් තියනවා ඕනි තරම්. ජීවිතේ හැම දේම අහම්බයට පවරල පැත්තකට වෙන්න පුලුවන් කියන එක නෙවෙයි ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ.

හිච්කොක්ගේ 'බර්ඩ්ස්' බැලුව ලඟකඳි ආයේම. ප්‍රේමයෙන් ආතුර වෙන හදවතක් ගැන තියන හොඳම සිම්බොලයිස් කිරීම තියෙන්නේ බර්ඩ්ස් වල. කුරුල්ලන්ව යූස් කරල ගොඩ නඟන ඒ මෙටෆර් එක මරු. ඒ තරම් ඩෙප්ත් එකකට යන්නේ නැතිව වුනත් ලා ලා ලෑන්ඩ් අස්සේ හරිම හියුමන් විදියට කතාව ගොඩ නැඟෙනවා. සුන්දර ආදර කතාවක හැඟීම අපිට අත්දකින්න පුලුවන් වෙන විදියට. අපිත් ආදරය කරන්න පටන් ගන්නවා. පළවෙනි පාර දකින වෙලාව, පස්සෙන් යන කාලේ කට්ට කාල නම අනම් මනම් හොයා ගන්න වගේ දේවල් ඔක්කොම මතක් වෙනවා. ඒ වගේම ඒ කෙල්ලට වෙන කොක්කක් තියනව කියල දැන ගන්නත් ලැබෙනවා. ඒ කොක්ක අපිට වැඩිය ෆෝවර්ඩ් කියල විතරක් අපිට පේනවා. ඉතිං අපි පසු බහින්න නැතුව ඉදිද්දී හිමීට දෙන්නා අතර කනෙක්ශන් එකක් බිල්ඩ් වෙනවා. කැමැත්ත අහන්න විඳින දුක, අන්තිමට කොහොම හරි කියා ගන්නවා. ආයේ අතින් හරි අල්ලන්න තියන බය. ඔක්කොම අපිට වෙනව ෆිල්ම් එකේ.

එහෙම තියන ආදර කතා ගමන් කරන්නේ එකිනෙකාගෙ මුල් පිහිටුම් වලට කැමැත්තෙන්. ඒත් පස්සේ කාලෙක වෙනස් වෙන්න බලනවා අපි. අප්ඩේට් වෙන්න. ඒත් ඒ අප්ඩේට් එකත් එක්ක ලව් එක පුස් කනවා. නැත්නම් ලව් එක අස්සට අනවශ්‍ය දිලීර ගමන් කරන්න පටන් ගන්නවා. ජීවිතේ කියන්නේ ප්‍රාර්තනා කරන දේවල් ඒ විදියටම වෙන එක නෙවෙයි. වෙන දේ පිලිගන්න එක. ඉතිං ඔවුන්ගේ ඒ සම්බන්ධය මැදට දිලීර ආසාදනය නිසා සම්බන්ධතාව ඩිස්කනෙක්ට් වෙනවා.

මං කැමතියි මේ වෙන් වීමට. ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතාව එහෙමම තිබුන නම් ලා ලා ලෑන්ඩ් කියල එකක් නෑ අද බලන්න. ඒ නිසා මේ වෙන් වීමට මං ආදරේ කරනවා. අපිට නොස්ටැල්ජික් ෆීල් එක එන්නේ ඒ වෙන් වීමේ සාධක නිසා. ආයෙ මුල් ටිකම, ෆිල්ම් එක එන්ඩ් වුණු තැන කියන්නේ මට ෆිල්ම් එක පටන් ගන්න තැන. 'ලා ලා ලෑන්ඩ්' සරල ආදර කතාවක සරල නොවූ හැඟීමක්. එක් නොවූ පෙම්වතුන්ට හොඳ ඖෂධයක්. ගීතාංජලියෙන්ම මේක අවසන් කරන්නම්.

"එහෙත් දීමට හැකි වූ දේට වඩා මට ලැබුණි.
දැන් දිනය උදා වී ඇත.
මගේ අඳුරු කුටිය එළිය කළ පහන නිවී ඇත.
ඇරයුමක් ලැබ තිබේ.
ඉඳින්, මගේ ගමනට මා සූදානම්‍ ය."
-ගීතාංජලී

-තරිඳු ජයරත්න-

Monday, April 3, 2017

සුළඟ ගිනි අරන් - 2017



මිනිහෙකුට නැත්නම් ජීවියෙකුට කවදාවත් ගැලවිලා යන්න බැරි එකම දේ මරණය විතරයි. මරණය කියන්නේ ජීවියෙකුගෙ හයි එන්ඩ් එක. පුනර්භවය වගේ නැවත ඉපදීම්, කන්සෙප්ට් එකකින් එහා ඇත්තක් විදියට තාම මට දැනිල නෑ. ඒ නිසා මරණය තමයි මේ ඕඩිනරි ලෝකෙන්වෙන් වීම. ආයෙ නොඑන්නම. මරණය වගේ දෙයක් එක්ස්පීරියන්ස් එකක් විදියට එළියට ගන්න එක කරන්න අමාරුයි. අපි හැමදාම මරණය පරිභාහිර සාධකයක් මිස ඇතුළත දෙයක් විදියට අත්දැකල නෑ. කෙනෙක්ගේ වෙන්වීමේ හිස්තැනක වේදනාව විතරයි අපිට හැමදාම විඳින්න ලැබෙන්නේ. අපි බය මේ හිස් තැනට. 

සමහර නිර්මාණ බලල ටික කාලයක් යනවා ඒක ඔලුවෙ වැඩ කරන්න. විමුක්තිගෙ සුළඟ ගිනි අරං දැන් තමයි ඔලුවෙ ඔඩු දුවන්න පටන් අරගෙන තියෙන්නේ. සුළඟ එනු පිනිස, අහසින් වැටෙයි, චත්‍රක් හරහා සුළඟ ගිනි අරං වලට එද්දී දේශපාලනික සීමා අතික්‍රමනය කරගෙන ආධ්‍යාත්මික සීමා ස්පර්ශ කරන්න විමුක්ති සමත් වෙනවා. මං ගොඩක් වෙලාවට හිතන දෙයක් තමයි විමුක්තිගෙයි සයිමන් නවගත්තේගමගෙයි ආර්ට් විසංවාදය. ඒ දෙන්නම තමන්ගේ නිර්මාණ හරහා ඇප්‍රෝච්‍කරන්නේ ගොඩක් වෙලාවට එකම කන්ටෙක්ස්ට් එකක්. සයිමන් සාහිත්‍ය හරහා ද විමුක්ති ෆිල්ම් හරහා ද දෙදෙනාගෙම පෞද්ගලික ජීවිත තුළින්ද අඩු වැඩි වශයෙන් ප්ලේ වෙන්නේ එකම දේ. සයිමන් ලයිෆ් එකේ එක්ස්ට්‍රීම් යද්දී විමුක්ති ආධ්‍යාත්මිකව වෙන තැනකට විතැන් වෙනවා.

සරලම අර්ථයෙන් ගත්තම ඉපදෙනව කියන්නේ මරණයේ සහතිකය ගන්න එක. ජීවිතය කියන්නේ මරණය වෙත යන ගමන් මාර්ගය. අපි ඒ පාරේ විවිධ දේවල් හොයාගෙන යනව. හැබැයි ඒ සොයා ගන්නේ කිසියම් වූ තේරුමක් සහිත දෙයක්ද කියල හැමදාම හිතෙනව. ඒ දේ ලබා ගත්තම කිසිම තේරුමක් නෑ. ෆිල්ම් එකක් කරන්න පෙරුම් පුරන කෙනෙක්ට වගේම මරණය ප්‍රාර්තනා කරන කෙනෙක්ටත් ඒක අදාලයි. වෙනස වෙන්නේ මැරුණම ඒ දෙස බලන්න තමන් නැති එක. මට සාපේක්ෂව සුළඟ ගිනි අරං හාමුදුරුවෝ හරහා පේන්නේ ඒ දේ. අවසානයක් නැති ගමනක මැද ක්ෂුද්‍ර ලක්ෂ්‍යයක්. ඩොක්ටර් හරහා පේන්නේ ඒ ක්ශුද්‍ර ලක්ෂ්‍යයේ නිමා නොවෙන ප්‍රසාරණය. හාමුදුරුවෝ ජීවිතේ සංකෝචනය කරන්න ට්‍රයි කරද්දී ඩොක්ටර් ප්‍රසාරණය කරන්න ට්‍රයි කරනවා. 

අපේ ජීවිත විවිධ මාධ්‍යන් හරහා තාමත් කරන්න ට්‍රයි කරන්නේ මේ ප්‍රසාරණය. මං සුළඟ ගිනි අරං බලන්නෙම ඒ ප්‍රසාරනයේ එක සංදිස්ථානයක් වශයෙන්. ඒත් ෆිල්ම් එකෙන් අපේ ව්‍යාජ ජීවිතේ අපි ඉස්සරහම ආයේ ප්‍රතිනිර්මාණය කරනවා. අපිට ෆිල්ම් එක අමතක වෙලා මේ අපේ ජීවිතේ නේද කියල මතක් වෙන්නේ එතැන් සිට. ෆිල්ම් එකයි ජීවිතෙයි දෙකක් කියල වැටහෙන්න ගන්නේ නෑ. ඒ වෙනුවට අපේම අභ්‍යන්තරික අවුල ඩිස්ප්ලේ වෙනව අපි ඉස්සරහම. ෆිල්ම් මේකර් කෙනෙක් විදියට විමුක්ති සාර්ථක වෙන්නේ(සරල අර්ථයෙන්) ඒ නිසා. හැබැයි කෙනෙක්ගේ ජීවිතයක් ඩිස්ප්ලේ වෙද්දී අපිට ඩිස්ප්ලේ එකේ නොයිස් පේන්න ගන්නවනම් ඒ ෆිල්ම් එකේ අවුලකට වඩා අපේ පෙනීමේ අවුලක්. අපේ ඇස් අස්සේ පේන්නේ ඊනියා බුඩිසම්, නැත්නම් ව්‍යාජ ලයිෆ්. ස්ටීව්, මහේන්ද්‍ර, සුරංගා, සුලෝචනා, රොෂාන්, කෞශල්‍යා වගේ කැරැක්ටර්ස් අස්සේ අපේම ජීවිත විවිධ අයුරින් ප්‍රතිනිර්මාණය වුණත්, හාමුදුරු දෙන්නා ගැන එන්නේ ඊටවඩා පසුගාමී වුණු අයිඩියා එකක්. මරණය වෙනුවෙන්ම සිටිනා හාමුදුරු දෙන්නා අපිට නිස්සාරත්වය මතුකර දෙන්න නෑ. ඒ දෙන්නා දැක්කම ජීවිතය ගැන පැශන් එකක් නැත්නම් රාගයක් ඇති වෙනවා. සයිමන්ගෙන් විමුක්තිගේ හාමුදුරුවෝ විස්තාපනය වෙන්නේ, ඒකෙන්. සයිමන් ඩෙප්ත් එකකට යන හාමුදුරු කෙනෙක් ගෙනෙන විට විමුක්ති මතුපිට ශූන්‍ය හාමුදුරු කෙනෙක් ගේනවා. නමුත් විමුක්ති, හාමුදුරුවෝ හැර බාහිර කැරැක්ටර්ස් වලින් හාමුදුරුවෝ පෙනී සිටින නිස්සාරාත්වය ගේන්න ට්‍රයි කරනවා. මං කැමති සහ මට සෙට් වෙන්නේ  ඒක.

සියලු භෞතික ආශාවන් පස්සේ දුවල අන්තිමට මැරෙන්න හිතාගන්න කෙනෙක්, (නිකන්ම නෙවෙයි, කැලයක, වලක් කපල, ඒකේ ගිනි තියාගෙන.) ගැන මට හිතෙන්නේ මෙහෙම දෙයක්. ශිෂ්ටාචාර ගත වුණු මිනිසා කැලේ අතහැරල නාගරීකරණය වෙනව පසු කාලීනව. පරිණාමය ඔස්සේ ඒ ආපු ගමන් මඟේ මිනිසා ස්වභාදහමට අභියෝග කරන්න පටන්ගන්නව. ස්වාභාවිකත්වය අභියෝග වෙලා සියලු ජීවීන් අතරෙන් මිනිසා උඩට එනව. හැබැයි මිනිසා සියළු බැඳීම් අල්ලගෙන එන්නේ. ඔහු ජාලයක් වගේ බැඳීම් සමුදායකම හිර වෙනවා. සමහර බැඳීම් නැති වීම වගේම ඇති වීම නිසාත් වේදනාවක් පටන් ගන්නව. දැන් අපි මේ ජීවත් වෙන්නේ ඒ කාර්තුවේ. ඒත් හැමතැනම බැඳීම් තිබ්බත් අපි හරිම හුදෙකලා චරිත. ඩොක්ටර් මේ කාර්තුවෙ ලඟා වෙන්න පුලුවන් කියල හිතෙන හැම දෙයක්ම ලඟා කර ගන්න බලනවා. ඒත් ඩොක්‍ටර් මේ කිසිත් නැති බව ගැන ඩොක්ටර් තුළින්ම සංවාදයක් පටන් ගන්නව. ඩොක්ටර් මරණය තෝර ගන්නේ ඒ නිසා. හැබැයි ඒ පවතින යතාර්තයේ මරණයක් නෙවෙයි. ආයේ ශිෂ්ටාචාරයේ මුල් හොයාගෙන යන්න හදන මරණයක්. හැබැයි ඩොක්ටර් එක දෙයක් තේරුම් ගන්නේ නෑ. කිසිත් නෑ කියල හිතාගෙන තෝරාගන්නා මරණය පැරඩොක්සිකලි ජීවිතයක් ආයේ ගොඩ නැගෙන බව. ඩොක්‍ටර් මරණය අල්ල ගනිද්දී (සිතුවිලි වලින්), හාමුදුරුවෝ මරණය අත්හරිනවා. ඒ නිසා හාමුදුරුවෝ චොයිස් එකක් හොයා ගනනේ නෑ, එන දෙයකට ෆේස් කරනවා. ඩොක්‍ටර් චොයිස් එකක් හොයා ගන්නවා. ඒ සඳහා වැඩකරනව. අන්තිමට මරණය කියන්නේ ඩොක්ටර්ගේ ‍තෝරාගැනීමට තේරීමක් නොවුණු සාධකයක්. 

අපි දුවන මේ හිස්බව අවසන් වෙන්නේ අවසානයක් නැති ඇරඹුමක් වෙතද. ගිනි ගනිපු සුළඟකින් වෙන්නේ හාත්පසම ගින්දර ව්‍යාප්ත වෙලා යන එක. දැන් මේ සුළ‍ඟෙන් ගිනි ගන්න සූදානම් වෙන්න. 

නැහැ.

ඒ කිසිවක් ෆිල්ම් එකද විමුක්තිද කලේ නැත. මේ තත්පරේට ෆ්‍රේම් විසිපහට එහා යන සිතුවිලි ධාරාවේ නිරූපණයක් විතරයි. 'සිතුවිලි අතහරින්න'. විමුක්ති අවසාන වශයෙන් කියන්නේ ඒකද. එහෙනම් අපි තවම සිතුවිලි අල්ලගෙන. ෆිල්ම් එක මට මිස් වෙලාද.


-තරිඳු ජයරත්න-




Saturday, March 11, 2017

ප්‍රේමය නම් - 2017


මිනිහෙකුගේ දැවෙන ප්‍රශ්නයක්, මිනිහෙකුගේ ආත්ම ප්‍රකාශනයක් ෆිල්ම් එකක් හරහා එළියට එද්දී, ඒක සිනමැටොග්‍රැෆි, එඩිටින්ග්, වගේ ක්‍රාෆ්ට් අස්සේම ඇනලයිස් කරන්න යන එක අසාධාරනයි. අපි ඒක ගැන ඊටවඩා හියුමන් කෑල්ලක් අස්සේ කතා කරන්න ඕනි. මම ලියන්න මේ ගත කරන මොහොතත්, ඔබ මේ කියවන්න ගත කරන මොහොතත් ජීවිතේ වටිනා කියන වෙලාවෙන් කොටසක්. මේ ගෙවෙන්නේ ජීවිතේ. ඉතිං ඒ ජීවිතේ කියල හඳුන ගන්න කන්ටෙක්ස්ට් එක පොඩ්ඩක් ඩිස්ඕඩර් උනාම සිස්ටම් එකට අවුල් වෙනව ඒක.(මෙන්ටල් ඉශු එකක් ආවම) එහෙම ඩිලේ එකක් ආර්ට් පීස් එකක් හරහා යම් මට්ටමකට රිකවරි කරගන්න මිනිහෙක්ට පුළුවන් වෙනව. ඒක කරන මෙඩිකල් ට්‍රීට්මන්ට් එකකට වඩා වැඩ කරන්න පුළුවන්. මට ප්‍රේමය නම් දැනෙන්නේ ඒ විදියට. තමන් විසින් කර ගනිපු මෙඩිකල් ට්‍රීට්මන්ට් එකක්. 

'ප්‍රේමය නම්' කල්පන සහ වින්දනගේ පළවෙනි ෆීචර් එක. වින්දනගේ සහ කල්පනගේ සිනමාව පිළිබ්ඳව තියන දැනුමත් එක්ක මේ වගේ ට්‍රීට්මන්ට් එකක් බලාපොරොත්තු වෙන්න බෑ කියල තමයි මට දිගින් දිගටම හිතුනේ. ඒත් තමන්ව දිගින් දිගටම ප්‍රශ්න වෙන ප්‍රශ්නයක් ඇදල අරගෙන ඒකේ ඩීල් වෙන එක හරිම අමාරුයි. තමන්ව ෆිල්ම් එකේ දිය වෙන්න හරින එක. ඒ අතින් වින්දන සහ කල්පන සාර්තකයි. 

ප්ලොට් එකේ තියන ෆ්‍රෙශ් සුවඳ මුලු හෝල් එක පුරාම විහිදෙන්න පටන් ගන්නේ ෆිල්ම් එක ස්ටාර්ට් වෙලා පොඩි වෙලාවක් ඇතුළත. මෙඩිකල් ඩොක්‍යුමෙන්ට්‍රි එකක් විදියට තැනින් තැන පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ ලීක් වුණාට හරිම ඕලාරික ප්‍රේම කතා අස්සේ 'ප්‍රේමය නම්' කතා කලාවට අලුත් පේජ් එකක්. O.C.D වගේ ඉශූ එකක් ඕඩියන්ස් එකට පැහැදිලි කරන එක ටිකක් අමාරු වැඩක්. ඒ වගේ තැන් වලදි ඩොක්‍යුමෙට්‍රි ස්ටයිල් එකක් ගන්න වෙන එක නවත්තන්න අමාරුයි. එතැන, ඒත්... ? 

මට හිතාගන්න බැරි කොහොමද දෙන්නෙක් එකම ෆිල්ම් එකක් ඩිරෙක්ට් කරන්නේ කියල. කොයින් බ්‍රදර්ස්ගේ ඉදල ආරියවංශ සොයුරන් දක්වාම මට තියන ප්‍රශ්නයක් ඒක. වින්දනයි කල්පනයි සෙට් වුණු වෙලාවක මං ඒ ප්‍රශ්නේ ඇහුවා. දීපු උත්තරේට වඩා සාධනීය ආන්ස්වර් එකක් ෆිල්ම් එක බැලුවම පේනවා. මට හිතුනෙම ස්ක්‍රිප්ට් එකට එක සොහොයුරෙක් මහන්සි වෙද්දී ඩිරෙක්ශන් වලට අනෙකා මහන්සි වෙලා වගේ. ස්‍ක්‍රිප්ට් එකයි ඩිරෙක්ශනුයි ඩිවයිඩ් වෙලා. 

Fade Out 

සමහර ආදර කතා තියනව, කවදාවත් ප්‍රකාශ කර නොගනිපු. ඒ වගේම ප්‍රකාශ කරත් කවදාවත් එක් නොවුනු කතාත් තියනවා. තවත් සමහර ආදර කතා තියනව මිනිසුන්ගේ ජීවිත වෙනස් කරපු. හැබැයි ඒ ආදර කතාව වෙනස් වුණු පුද්ගලයගේ ජීවිතේ තියෙන්න ඇත්තේ ඉතාම පොඩි කාලයක් වෙන්න ඇති. හැබැයි ඒ පොසිටිව් හෝ නෙගටිව් ඉෆෙක්ට් එක මුලු ජීවිත කාලෙටම තියෙනවා. ආදරයකට, ඉතාම කුඩා සිදු වීමක් හරහා මිනිහෙකුගේ ජීවිතේ වෙනස් කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ ඒ ආදරය දෙදෙනා අතර බිල්ඩ් වෙන පාලම නිසා. ඒ පාලම දෙදෙනාගෙම හැඟීම් හුවමාරු කරගන්න වගේම පාලම හරහා ජීවිතේ වෙනස් කර ගන්නත් පුළුවන් වෙනවා. 

සමහරු අපිව ගොඩක් දුර ගෙනල්ලා, ජීවිතේ ගොඩක් දේවල් පෙන්නල, අත හැරල යනව වේගයෙන්. ඒ අතරේ සමාධි, විශ්ව අතහැර යන්නේ, 'සමාධිව ගෙන්නව ගන්න' විශ්ව ඕනිම දෙයක් කරන්න ලෑස්තියි කියල සමාධි දන්න නිසා. සමාධි කරන්නේ ලිට්මස් ටෙස්ට් එකක් වගේ දෙයක්. ෆිල්ම් එක ස්ටාර්ට් වෙන්නේ එතනින්. මිනිහෙක් තමන් ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් වෙනස් වෙන එක අපි තාම සමහර ලේයර්ස් වලදි අර්ථ දක්ව ගන්නේ හරිම පටු විදියකට. ආදරය කරන කෙනා තමන් ට ආදරේ නම් ඒ ආදරේ තමාගේ සියල්ලටම මිසක් තමන්ව වෙනස් කරල හැදෙන, 'නව ජීවියට' නෙවේ කියන එක ජනප්‍රිය කතාවක්. ඒත් ආදරය වෙනුවෙන් මිනිහෙක් (ස්ත්‍රී-පුරුෂ) වෙනස් වෙන්න පුළුවන් නම් එතනත් තියෙන්නේ ඉන්ටර්ලෙක්චුවල් ලව් එකක්. සමාධි ගියාම විශ්වට ඕනි වෙන්නේ තමන්ගේ ගැලවුණු කොටස ආයේ ගෙනා ගන්න. දැන් ඇය ගෙනා ගන්න ප්‍රේමය වෙනුවෙන් ඔහු අරගල කරන්න පටන් ගන්නවා ඔහු එක්කම. 

Mix Cut 

ප්‍රේමයයි විරහවයි කියන්නෙත් OCD එකක් ම ද කියල හිතෙනව වෙලාවට. ඕසීඩී ම නොවුනත් වෙනත් මෙන්ටල් ඩිසෝඩර් සිටුවේශන් එකක් කියල. හැබැයි, ප්‍රේමයේ මෙන්ටල් ඩිස්ඕඩර් එකක් (ඒක පාර්ශ්වික නොවන ප්‍රේමයන් වල) වෙන්නේ දෙන්නටම. ඒකයි දෙන්නා එක විට ප්‍රේම කරන්නේ. හැබයි විරහව වෙද්දී ඒක බලපාන්නේ එක්කෙනාටයි. ඒ තනි වෙන කෙනාට. 

Mix Cut 

සමාධිගේ ලිට්මස් ටෙස්ට් එක හරි යනවා. මෙච්චර කාලයක් තිබ්බ අවුල විශ්ව ලිහා ගන්න බලනවා. සමාධි වෙනුවෙන් ජීවිතේ ගන්න බැරුව ඉදපු අමාරුම තීරණය ගන්නවා. ආදරය, අත්හැරයාම මිනිස්සු නෙගටිව් වගේම පොසිටිව් පැත්තටත් වෙනස් කරනවා. 

Fade In 

ෆිල්ම් එකේ ඕසීඩී ගැන තියන හඳුන්වා දීම් වගේ දේවල් නිසා ෆිල්ම් එකේ ප්‍රේමය එන්නේ සබ් සිටුවේශන් එකක. හැබැයි සබ් සිටුවේශන් එකක වුණත් හරිම ඩෙප්ත් තැනක ප්‍රේමය ගැන කතා වෙනවා. 

'Being deeply loved by someone gives you strength, 
while loving someone deeply gives you courage.' 
-Lao Tzu 

Laozi ප්‍රේමය ගැන අර්ථ දැක්වීමකදි එහෙම කියනවා. වින්දන සහ කල්පනගේ 'ප්‍රේමය නම්' අවසාන විග්‍රහයට අනුව විතැන් වෙන්නේ ඒ වගේ තැනකට. තමන් පිච්චෙන දෙයක් ෆිල්ම් එකක් හරහා එළියට එද්දී ඒක හැමෝගෙම කතාවක් කරන්න වින්දනයි කල්පනයි සමත් වෙනවා.

 -තරිඳු ජයරත්න

Monday, February 27, 2017

5 to 7 - 2014


ජීවිතේ ආපහු හැරිලා බැලුවම යන්න ආස හිතෙන තැන් වගේම, යන්න කැමති හැබැයි යන්න බය තැන් හැමෝගෙම ඉතිහාස කතාවල තියනවා. පැරණි ප්‍රේම සම්බන්ධතා හොයාගෙන අපි යන්න ට්‍රයි කරන අතරෙම සමහර සම්බන්ධතා එක්ක ආයෙ කනෙක්ට් වෙන්න බය හිතෙනවා. ඒ බය හිතෙන්නේ ඒ මතකයේ සුන්දර බව ඒ විදියට ම හදවතේ තැම්පත් වෙලා තියා ගන්න ඕනිකමට මිසක් ඒක ආයෙ පෑරෙන තුවාලයක් කර ගන්න ඕනි නැති නිසා. එහෙම සම්බන්ධයක් තියන මිනිහෙක් හම්බවෙනව කියන්නේ දවස් ගානක් එක දිගටම බිබී, සිංදු වලින් පටන් ගෙන ගොඩක් ඩෙප්ත් තැනකට කතාව ගෙනියන්න පුලුවන් වෙන එක. එක්තරා ගැහැණියක ට ආදරේ කරලා තාම දුක් විඳින මිනිස්සු, ඒ වගේම එක්තරා මිනිහෙක්ට ආදරේ කරල තාම දුක් විඳින ගැහැණු, පස්සෙ කාලෙක වෙනත් සම්බන්ධතාවල හිර වෙලා පැරණි වේදනාව මිහිරක් විදියටම තියා ගන්නවා. හැබැයි ඒ කතා අස්සේ සෙට්ල්ඩවුන් වුණු ගැහැණියකට හරි මිනිහෙක්ට හරි අහම්ඹෙන් වෙන ඇහැක් විදුලි කොටලා යනවා. සම්මත වුණු සම්බන්ධතාව තවදුරටත් සම්මතය තුළ රකිද්දී ඔවුන් අර විදුලිකොටපු ඇස් අස්සේ තනි වෙනවා. දස්කොන්-ප්‍රමිලට පෙර ඉඳලා නූතන අපේ කතාවක් දක්වා ඒක එහෙම වෙනවා.

අසම්මත ප්‍රේමකතාවක මරණ පරීක්ෂණය කරමින් ඉන්න මේ වගේ කාලෙක මට යාලුවෙක් ෆිල්ම් එකක් දෙනව. ඔහු ෆිල්ම් එක දෙන්නේ පාලක පරීක්ෂණයක් විදියට. හැබැයි ෆිල්ම් එකෙන් වුණේ, 'ප්‍රේමයේ මරණ පරීක්ෂණය' ට වඩා මාව විවච්ඡේදනය වෙන්න පටන් ගත්ත එක. ෆිල්ම් එක වික්ටර් ලෙවින්ගේ, '5 to 7'.

හරිම කාම් ලයිෆ් එකක් ගෙනියන මොහොතක, අහම්ඹෙන් දැකපු ඇස් දෙකක් නිසා හිත ගිනි ගන්න පටන් ගත්තේ දැනට අවුරුදු එක හමාරකට වගේ කලින්. ඔහේ ගෙවුනු ජීවිතේ උඩු යටිකුරු කරන්න ඒ ඇස් වලට පුළුවන් වෙනවා. ඒ ඇස් වලට ලව් කරන්න පටන් ගනිපු ජීවිතේ විවඡේදනය කරන්න පටන් ගන්න වෙන්නේ අමරදේව මෙහෙම කියන තැන ඉඳල.

කුමරියක පා සළඔ සැලුනා
වසා සිටි නෙතු පියන් ඇරුනා
කුමර බඔසර අසපුවේ මා
සම වැදී උන් දැහැන් බිඳුනා...

බිඳුනු දැහැන් අස්සේ හැමදාම පේන්න ගත්තේ ඒ ඇස්. ඒත් ඒ පා සළඹ සහ ඇස් ආයේ දකින්න වෙන්නේ නෑ කාලෙකට. අමරදේව එහෙම කියද්දී,

කාගේ කවුරුද කොතැනක සිටිනවද ඔයා
කෙලෙසද මා එය දැනගන්නේ...
කවදා කොයිබදි යලි හමු වේවිදැයි කියා
පැනයකි මා සිත පාරන්නේ...

කැටිකොට ගුවනට මුසු කොට මගේ රස හැගුම්
ඔබ වෙත ගීයකින් එවන්නම්...
මතු දිනයක මගෙ දෙනෙතට ඔබ හමුවේ නම්
එදින නැවත මා හිනැහෙන්නම්...

සුනිල් පෙරේරගේ කටහඬ එහෙම දෝංකාර දෙන්න පටන් ගන්නවා. ඔහොම කාලයක් යනව. ඒ ඇස් මතකයක් විදියටම තියෙද් දී ටික කාලෙකට පස්සේ ආයෙත් ඒ ඇස් හමුවෙනවා. යටපත් වෙන්න පටන් ගනිපු මතකය පාරගෙන අමරසිරි මෙහෙම කියන්න පටන් ගන්නවා.

ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්...
හිත හදාගත්තා විතරමයි
ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්...

උන්නු දා පෙර අත පොවන්නට බැරි දුරින්
නින්ද මට නැති දවස් තිබුනද කොයි තරම්
නුඹ නොදැක සිටි දිගුකාලයේ
හිත හදාගත්තා විතරමයි
ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්...

දීර්ග ප්‍රොලොග් එකකින් පස්සේ ජීවිතේ ඒ ප්‍රේමණීය මතක පරිච්ඡේදය ලියවෙන්න පටන් ගන්නේ එතැන් සිට. ෆ්‍රස්ට් චැප්ටර් එකේ පළවෙනියටම ලියවෙන්නේ, චාමරගේ සහ රාජිකාගේ මේ සිංදුව..,

ප්‍රේමය පුදදී අවසානයි
ඔහු සතුවී කාලය බොහොමයි
නොලැබෙන මා නොපතන්න
තහනම් සෙවනෙන් යන්න

පරජයේ දුක මට පුරුදුයි
සැනසුම නුබ වාගෙම ඈතයි
තහනම් සෙවනෙ ඉන්න
තව මොහොතක් ඉඩ දෙන්න

එක වදනක් පවසන්නම්
එය හදවත හඩවයි නම්
මා වෙනුවෙන් නොහඩන්න
ජිවිතයට ඉඩ දෙන්න

ඔය කී ලෙස මතු ඉන්න
දිවුරුම් නම් බැහැ දෙන්න

ආදරයක් තියෙනවනම්
දෙනෙතින් පිලිතුරු දෙන්නම්
මට නොපෙනි පිටවෙන්න
නොහදුන කෙනෙකුන් වෙන්න
වත ගෙන යන්නම් දුරට
සිතනම් බැහැ ගෙන යන්න

ඇය අන්සතු ලඳක්. දීර්ග කාලයක ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ඇයට තියනව. ඒත්,

දැන් ඉතිං වෙන කුමක් කරන්නද.
දන් ඉතිං වෙන කුමක් කරන්නද
ආදරේ කරනු මිස
ආදරේ කරනු මිස

ඉර හඳට වඩා අපි ඈත බව දන්නවා
ඒ උනත් අහම්ඹෙන්
එකම එක මොහොතකට
ඔබට මා හමුවෙලා

හඳයගෙ වචන ඇහෙනවා අතුලගෙ කටහඬින්. අන්සතු උනත් ආපු හැඟීම නවත්ත ගන්න බෑ. ඇය කැමති නෑ, ඇයගේ සැබෑ පෙම්වතාට පිටු පාන්න. ඒත් කාලයත් එක්කම වික්ටර්ගෙන් නිරංජලාට පලා යන්න බැරි වුණා වගේ ඇය ද අකුණු වැදුනු ඔහු ද සඳක් සහ තරුවක් ලෙස රෑ අහසේ භෞතීස්ම වෙනවා.

සඳට අහස ආදරේදෝ. හ්ම්.. හ්ම්ම්..
මලට බඹරු ආදරේදෝ.. හ්ම්.. හ්ම්ම්..
දෙනෙතට වත ආදරේදෝ.. හ්ම්.. හ්ම්ම්..
සොඳුරියෙ මට ආදරේදෝ.. නෑ.. නෑ...

සිය හිස මල් තුරුලිය සුරකින්නේ ආදරෙන් නේදෝ? හ්ම්..හ්ම්ම්....
දුහුවිලි පිස මැණිකක් අහුලන්නේ ආදරෙන් නේදෝ? හ්ම්..හ්ම්ම්....
ඔබ මගෙ හදවත් කුටියට එන්නේ ආදරෙන් නේදෝ ? නෑ නෑ නෑ....
සයුරෙහි දිය කඳුලක් තරමින් වත් ආදරෙයි නේදෝ? නෑ නෑ නෑ.....
එහෙනම් මා මුමුණන ගී පද පෙරලා යලි කියනවදෝ... ම්ම්..ම්.....

පද සහනයි - සඳ පහනයි
පද මවනයි - මඳ පවනයි
වසර සසන තුරු - සසර වසන තුරු
අම මාදරෙයි - මම ආදරෙයි

අසම්මත පෙම් කතාව දළු ලා වැඩෙන්න පටන් ගත්තා. ඒ ගොඩක් ඉන්ටලෙක්චුවල් ලේයර් එකක. අකුණු ගහන අන්සතු ඇස් දෙකක් තුළ කිමිදෙද්දී ආයේ වික්ටර් ඇහෙන්න ගන්නවා මහ රෑට. නිදි මරාගෙන ගෙවෙන දවස සම්මත ඔරොලෝසුවෙන් බෙදෙද්දී අසම්මත ඔවුන්ගේ ලෝකෙ ඔවුන් තනි වෙනවා.

අපි හැඟුම් වලට ඉඩදී මොහොතක්‌
ඉඩ ලබාගනිමු තරමින් වියතක්‌
හඳ පානේ මද අඳුරේ
අත් පටලා යමු ආයේ

ඔබ ඔබෙ හෙවණැල්ලෙන් මිදී
මම මගෙ හෙවණැල්ලෙන් මිදී
අවුදින් හිමින් රහසින් මුමුණා
හඳ පානේ මද අඳුරේ
හඳ පානේ මද අඳුරේ
අත් පටලා යමු ආයේ

හිරකර හසරැල්ලෙන් හැඩුම්
අපි හිනැහෙමු සපුරා පැතුම්
මතු ආත්මයේ හමුවෙන පැතුමින්
යමු වෙන්වී හිමිදිරියේ
හඳ පානේ මද අඳුරේ
අත් පටලා යමු ආයේ

නිශාචර ප්‍රේමයක්. අසම්මත පෙම් කතාව එළියෙ බිල්ඩ් කරන්න අමාරුයි. හැමතිස්සෙම කොහේ හරි සැඟවුණු තැනක, ලෝකයම සුවෙන් නිදාගන්නා වෙලාවක තමා මේ පෙම්වතුන් ප්‍රේම කරන්නේ. රැය පමණක් ඔවුන්ගේ පෙම් කතා අසා සිටින අතරේ අමරදේව ආයේ පිරිමි හිතක් කූද්දනවා සියුම්ව,

ආදර හැඟුම් ආදර හැඟුම්
නුපුරුදුයි මට නුපුරුදුයි ඒ හැඟුම්
ආදර හැඟුම් ආදර හැඟුම්
කිතිකවයි හද කිතිකවයි ඒ හැඟුම්
ආදර හැඟුම්....

නුපුරුදු ඒ හැඟීම නැතිව බැරි තැනකට ගේන්න ඇය සමත් වෙනවා. දැන් ඒක සුපුරුදු වෙනවා ටික ටික. එහෙම වෙද්දී ලක්ෂ්මන් සහ සමිතා සමඟ සිනා පිපෙනා වසන්තයේ ඇවිදින්න පටන් ගන්නවා.

නිසල සිතුවිලි සසල තුරුලිය
අතර තනිවෙමි ඔබ නිසා සතුටින්
අහස සමුදුර වැළඳ සැනසෙන
තැනක සැඟවමි හද සෙනේ සුසුමින්...

මේ සුන්දර කාලේ පවතින්නේ නෑ වැඩි කාලයක්. පවතින්න බැරුව යනවා. ඇයට ඇයගේ එක්සිස්ටන්ස් එකේ තියන සම්බන්ධයෙන් ගැලවෙන්න අපහසුයි. මේ එෆයර් එක පටන් ගන්නේ එක්තරා මොහොතකදි නවත්වන්න ඕනි කියන කොන්දේසියක් මත. නමුත් අසම්මත පෙම්වතාට එය නවත්ව ගන්න බැරුව යනවා. ඔහුට ඇය අයිති කරගන්න හිතෙනවා.

පොකුරු ගැසූ පෙම් සිතකින් අයිතියක්‌ නැති
විස්‌මිත වූ නීල නුවන් අහස මෙන් දිලී
මා වියරු වෙවී හිරි ඔතප් රකී
ඔබ ද මගේ මම ද ඔබේ නෑ එසේ නොවේ

ඔහු දිගින් දිගටම උත්සාහ කරනව. අසම්මත පෙම්වතාගේ මුරණ්ඩුකම අස්සේ ඇය ඈතට යනව සෙමෙන් සෙමෙන්. ඔහු ඇයව ළං කර ගන්න ෆුල් වේට් එක දාද්දිම,

ඇය යන්න ගියා මැකිලා
වන සිරසක තුරු සෙවණැලි අතරේ
ගී ගයමින් හිඳ මා තුරුලේ
ඇය යන්න ගියා මැකිලා
පිනි කඳුළක් මල් පෙති අග තවරා
මීදුම් සළුවෙන් මුහුණ වසා

යළි කවදාවත් හමුනොවනා බව
මද පවනක් හිස අත ගා කීවද
අදහා ගන්නට නොහැකිය කිසිදින
ඇය නොඑතැයි ගිම්හානෙට පෙර

අමරසිරිත් එහෙම කියන්න පටන් ගන්නවා. ඔහු ඒක අහගෙන කපුගේත් එක්ක බොන්න පටන් ගන්නවා.

ගහ කොල ද මල් පිපේ ඇළ දොළ නිල කඩා හැලේ
පෙරදාක මිරිඟු සයුරේ ඒ රුවට රැවටුනේ

නන්නාඳුනන ලෙසේ මග තොට යලිත් හමුවෙලා
මහමෙර හිසින් දරාගෙන අපි යමු දුරස් වෙලා

ඔහුට තව තව මත් වෙනවා.

අනන්ත සයුරේ බියකරු දිවි දියඹේ
පාළු හුදකලා සුළඟ පමණි උරුමේ
හඬා වැටෙන සිත සදා සරණ මට
තනි වේවි එක්ටැම් ගේ...

එක්ටැම්ගේක තනිවෙලා සිහිවිකල් වෙන තරමටම වෙරි උනාම ඔහුට, ඔවුන්ගේ අසම්මත ආලේ සීමා මායිම් අමතක වෙලා යනවා. ඔහු ඇයට අවසිහියෙන් දෝශාරෝපනය කරන්න පටන් ගන්නවා.

සක්මන් මළුවක දෙපා ගෙවෙද්දී
දොඩමළු පෙම්බස් ගොළුවී යද්දී
මා සමුගෙන් ඔබ වෙතට පැමිණි ඇය
සනහස සඟවා දෙනෙත නුරාවෙන්
මටද ආදරෙයි කියා තිබේ

ඔහු මධුමතින්, අවසිහියෙන්ම නින්ද යනවා. දීර්ග නින්දක්. චිටී ඇවිත් ඔහු ඇහැරවනවා.

ඇහැරෙන්න ඇහැරෙන්න ඉතිං දැන්වත්
ඉඩ දෙන්න සොඳුරු සිහිනෙන්
ඇහැරෙන්න
මහ වැස්සක ගිනිගත්ත ඒ ප්‍රේම වසන්ත සිහිනෙන්
ඇහැරෙන්න

නිදි මැලි කඩමින් දිගින් දිගටම ඔහු සම්බන්ධතාවල අරුත් හොයන්න ට්‍රයි කරනවා. හිස් බවක් ඔහුව වෙලා ගන්නවා.

සෙනෙහසකට අරුතක් පුරවන්නට
අහසේ තරු ගැන්නා...
වෙරළේ රළ මැන්නා..
සීමාවක් මායිමක් නැතැයි කී
සෙනෙහස ඇයි දෙතැනක තනි වී..

දැන් ඔහු ප්‍රකෘතියෙන් තම අසම්මත ආදරේ දිහා බලනවා. අමරදේවයි මිල්ටනුයි ඔහුට සපෝර්ට් කරනවා.

එනමුත් ළඳුනේ මතු අත් භවයේ ඔබ මා යලි හමු වන්නේ
.
මිය යමි මනුලොව හමු වෙමි පෙම් ලොව

ඔහු හිත හදා ගන්න ට්‍රයි කරනවා. ඔහු බොරු රීසන් එකක් මිල්ටන් එක්ක එකතුවෙලා හදා ගන්නවා, හෘද සාක්ෂියෙන් ගැලවෙන්න. ඔහුට ඉනර් පීස් එකක් උදා කරගන්න.

කිසිවෙකු රිදවා හිනැහෙනු බෑ මට
එහෙයින් ඔබගෙන් බැහැර යමි
ඔබටද ඔහුටද සුභ පතමි
ඔහුටද ඔබටද සුභ පතමි...

දැන් ඔහුගේ ජීවිතය වෙනස් වෙලා. අයිඩියෝලොජි එක පවා යම් යම් තැන් වලින් වෙනස් වෙන්න පටන් ගෙන. සම්බන්ධතා වල පවතින සදාකාලික වේදනාව ඔහු හිතින් දරාගෙන නිකොටීන් ස්වල්පයක පහස හොයාගෙන ඔහු එළියට යනවා.

වික්ටර් ලෙවින්, 5 to 7 හරහා මාව විවඡේදනය කරන්නේ ඒ විදියට. හරිම සරල ෆ්ලැට් ෆිල්ම් එකකින් මාව කළඹවනවා ගොඩක් නොහිතන ලේයර් එකක ට.

ප්‍රේමය සම්මත, අසම්මත හෝ අනියම් ලෙස බෙදන එක හරිම අසාධාරණයි. නමුත් හඳුනාගැනීමේ සිම්බල් එකක් විදියට ඒක මරු. දස්කොන් ප්‍රමිලා සිම්බල් එක වගේ. අනික අපිට බෑ කිසිම කෙනෙක් සදාකාලිකවම අපි ලඟ තියා ගන්න. ෆියන්සේ යන්න හදන මොහොතේ ඇයට හෝ ඔහුට යන්න දෙන්න ඕනි. තවදුරටත් හෝල්ඩ් කරන් ඉන්න එකෙන් වෙන්නේ වේදනාවක් ඉතිරි වෙන එක. නවතින කෙනාගෙ විප්‍රලම්භය සහ යන කෙනාට යන්න දෙන්නේ නැති නිසා එයාට අකමැති කෙනෙක් එක්ක ඉන්න වෙන වේදනාව. ලූශන් වෙන් වෙන පෙම්වතුන් ගැන ලස්සන පැහැදිලි කිරීමක් කරනවා, වචන කිහිපයකින්.

"සැබෑ පෙම්වතුන් කිසිදා එක් නොවේ,
එක් වූ කිසිවෙක් සැබෑ පෙම්වතුන් ලෙස ජීවත් නොවේ.
වෙන් වී ගිය වුන් සදාකල් පෙම්වතුන් ලෙස ම ජීවත් වේ."

-තරිඳු ජයරත්න-

Tuesday, January 24, 2017

ආලෝකෝ උදපාදි - 2017


අබා එක්ක පටන් ගනිපු ඉතිහාස කතා රැල්ලට තරුණයෙක් කැරැල්ලක් ගහන්න පටන් ගන්නවා එක්තාර සංධිස්තානයකදි. හැබැයි ඔහු කැරැල්ල ගහන්නේ පුස්කාපු ස්ක්‍රිප්ට් එකක් හරහා. ඉතිං ෆිල්ම් එක පුරා පුස්ගඳ ව්‍යාප්ත වෙන එක ඒ ෆ්‍රෙශ් යංග් එනර්ජී එකෙන් බේර ගන්න ඔහුට බැරි වෙනවා. හැබැයි ඔහු සමත්වෙනවා පුස්ගඳ යම්තාක් දුරකට සමනය කර නැවුම් සුවඳක් විහුදුවා ගන්න 'ඉතිහාස කතා රැල්ල' කියන කන්ටෙක්ස්ට් එක තුළ පමණක්. ෆිල්ම් එකක් විදියට වඩා ඒක විතැන් කරන්න වෙන්නේ ලාංකික ඉතිහාස කතා ශෝනර් එකේ හැරවුමක් විදියට. 

කැරැල්ල 'ආලෝකෝ උදපාදී' 
කැරලිකරුවා චත්‍ර වීරමන්. 

මමයි යාලුවෙකුයි පළවෙනි පාරට ෆිල්ම් එක බලන්න ගියේ ගල්කිස්සේ සිටි සිනමා එකට. ඉරිදා රෑ 7 ශෝ ටයිම් එකට. ඒත් 6.40 වගේ වෙද්දී හවුස් ෆුල්. හැරිල එන්න උනත් මමයි මගේ මිත්‍රයයි ආවේ සතුටෙන්. කාලෙකින් ලංකාවේ ෆිල්ම් එකක් හවුස් ෆුල් වීම පිළිබඳව. පහුවදා මමයි ඔහුයි අයේ ෆිල්ම් එක බැලුවා. ඒත් මුල් විනාඩි කිහිපයෙන් පස්සේ බලාපොරොත්තු බොඳ වෙන්න පටන් ගත්තේ හිතුවෙ නැති විදියට. චත්‍ර ගැන තිබුණු බලාපොරොත්තු ඉතුරු වෙන්න ගත්තේ ක්‍රාෆ්ට් හැන්ඩ්ලින්ග් පොරක් විදියට මිසක් සිනමාකරුවෙක් විදියට නෙවේ. 

ෆිල්ම් එක ප්‍රධන වශයෙන් අවුල් වෙන්නේ ස්ක්‍රිප්ට් එක හරහා. ඉතාම දුර්වල අයිඩියෝලොජි එකක් ගේනවා පරණ ස්ට්‍රක්චර් එකක් හරහා. ස්‍ක්‍රිප්ට් එක ලියන්නේ සමන් වීරමන්. චත්‍රගෙ තාත්තා. පිය-පුතු සුසංයෝගය හරහා බිල්ඩ් වෙන්න ඕනී සහ බිල්ඩ්වෙන්න තිබූ ගැඹුරු අයිඩියෝලොජි එක ඊනියා සිංහල බෞද්ධ කන්ටෙන්ට් එකකට සංශිප්ත වෙනවා. බොදු බල සේනා ප්‍රොපගැන්ඩා ෆිල්ම් එකක් තැනට වැටෙනවා. හැබැයි චත්‍ර සමත් වෙනවා ටෙක්නිකලි වැඩේ උස්සන්න. හුරු පුරුදු ඉතිහාස රැල්ලේ චත්‍ර දියුණු තාක්ශණික හැරවුමක් ගන්නවා. චත්‍ර කරන කැරැල්ල වෙන්නේ ඒක. ඕලාරික සෙට් ඩිසයිනින්, විශුවල් ඉෆෙක්ට්ස්, කස්ටියුම්ස් වගේ දේවල් චත්‍ර හැන්ඩ්ල් කරනවා ලංකාවේ ෆිල්ම් එකක මෙතෙක් නොතිබූ ලේයර් එකක ට. 

වලගම්බා රජු විදියට එන්නේ උද්දික ප්‍රේමරත්න. උද්දිකට බැරි වෙනවා එනර්ජික් ඇක්ට් එකක් කරන්න. ටෙලිඩ්‍රාම එකක රජ කෙනෙක්ගේ බිහේවියර්ස් අස්සේ ඔහු ප්ලේ වෙන්නේ. නමුත් දර්ශන ධර්මරාජ් ඔහුගේ චරිතයේ මුල් අර්ධය ප්ලේ කර ගන්නවා ගොඩක් උඩ තැනක. දර්ශනගෙ ඇක්ට් එක එක්ක සමපාත වෙන්න කිසිම ඇක්ටර් කෙනෙක් සමත් වෙන්නෙ නෑ කොතැනකවත්. ඒත් අවසාන භාගය වෙද්දී දර්ශනගෙ කැපෑසිටි එකත් දිය වෙලා යනවා. මට ගොඩක්ම සෙට් වුණු කාස්ටින්ග් සිලෙක්ශන් එක වෙන්නේ මේනක පීරිස්. ඉතාම නිවැරදි තෝරාගැනීමක්. ගැහැණිය තුළ තියන අභ්‍යන්තරික පර්පස් එක මේනකා හරහා හොඳටම ඉස්මතු වෙනවා. ඒ සඳහා මේනකාගේ ෆිගර් එක, කොස්ටියුම්ස් වගේම සෙක්සි ලුක් එකත් බල පානවා ෆිල්ම් එකට. ඒ වගේම නිවැරදි කාස්ට් සිලෙක්ශන් එකක් තමා මලිත් හෑගොඩගෙ 'දැකල පුරුදු කෙනෙක්' තුළ සමාධි ලක්සිරිගෙ ඉන්වෝල්මන්ට් එක. මේ දෙකම බැලුවම පේන්නේ තරුණයන් හරිම කොන්ශස්, ෆිගර් එකෙන් සහ ලුක් එකෙන් ගැහැණිය කියව ගන්න. ඒ ෆිල්ම්ස් දෙකේම ගැහැණියගේ ප්‍රතිගාමීබව ඒ ඇපියරන්ස් එකෙන් ගේන්න ඔවුන් සමත් වෙනවා. ප්‍රාථමික කියවීමක් වගේ පෙනුනට පොඩ්ඩක් හිතල බලන්න ඒක. රොශාන් රවීන්ද්‍රත් හරිම ෆ්ලැට් ලේයර් එකක් ප්ලේ වෙන්නේ. ඔහුගේ කැපෑසිටි එක ඈතට විහිදෙන්නේ නැතිවෙනවා.

සිනමැටොග්‍රැෆි ගැන කතා කරද්දී අපිට හොලිවුඩ් ටච් එකක් දැනෙනවා. අනික විශුවල් බියුටි එක සෑහෙන ඉහල මට්ටමක තියනවා. ලංකාවේ මේන් ස්ට්‍රීම් එකේ කළින් නොතිබූ ස්ටේජ් එකක්. එඩිටින්ග් සෑහෙන ඉහළ මට්‍ටමක තියනවා. ස්පෙශලි පැරලල් කට්ස් ටික. ලංකාවේ ඉන්ඩස්ට්‍රි එකේ කළින් හමුනොවූ මැච් කට්ස් වගේම මරණ සීන්ස් කලින් කට් කිරීම (ලේ වැගිරීම් විශුවලි අඩු කරලා) දියුණු මට්ටමක්. ටෙන්ශන් එක බිල්ඩ් කරල ඉතුරු ටික් අපි විශුවලයිස් කර ගන්න එක. ආලෝකෝ උදපාදී සවුන්ඩ්ස් ඩිසයිනින්ග් එක සහ මියුසික් ලංකාවෙ ගොඩක්ම ඉහළ මට්ටමේ ට්‍රීට්මන්ට් එක වෙන්න ඕනි. අතිශය සැලකිලිමත් වෙලා කරපු ට්‍රීට්මන්ට් එකක්. කොස්ටියුම්ස්(එන්ඩ් සීන් එකේ මේනකා හැර), සෙට් ඩිසයිනින්ග් වගේ දේවල් සෑහෙන ඉම්ප්‍රෝව්මෙන්ට් එකක්. ආයෙත් මං කියන්නේ චත්‍ර කැරැල්ල ගහන්නේ මේවා එක්ක. චත්‍රට මිස්වෙන්නේ කන්ටෙන්ට් එක. 

බැට්ල් සීන් එකේ, පළෙවෙනි ඇටෑක් එක ක්‍රියේටිව්ලි ගේන්න චත්‍ර සමත් වෙනවා. වීක් පොයින්ට්ස් අහුවෙන්න නැති වෙන්න. වෙන්න යන දේ සහ උනාට පස්සේ සිදු වූ දේ පෙන්වා ප්‍රේක්ශකයා තුළ ඒ බැට්ල් එක ඉමැජින් කරන්න ඔහු සමත් වෙනවා. ඒත් අවසාන බැට්ල් එක නම් ඒ තරම් සාර්තක වෙන්නේ නෑ. විශේෂයෙන් උද්දික සහ දර්ශනගෙ ෆයිට් එක. ඒක ක්‍රියේට් වෙන්නේ අතිශය දුර්වල් බැක්ග්‍රවුන්ඩ් එකක. පසුබිමේ මුකුත් නැතිව ඒ දෙන්නා විතරක් කරන ෆයිට් එකක් විතරක් වෙනවා. බැට්ල් ෆීල් එක මිස් වෙනවා. 

චත්‍ර වගේ සීරියස් ක්‍රාෆ්ට් හැන්ඩ්ලර් කෙනෙක් දැනගන්න ඕනි පුස්කාපූ පාන් පිටියි නරක් වෙච්ච බිත්තර වලිනුයි කේක් හදන්නේ නැතුව අලුත් පාන් පිටියි අලුත් බිත්තරයි යූස් කරන්න. මොකද චත්‍රව ගේන්නේ තාක්ශණික වශයෙන් දියුණු ක්‍රාෆ්ට් එකක්. චත්‍ර කියන්නේ හොඳ අයිසින් කේක් එකක් හදන්න පුළුවන් පොරක්. අපි ෆිල්ම් එක බලන්න යන්නේ චත්‍රගේ විශ්වාසය මත. ඒත් සමන් වීරමන්ගේ පරන ස්ට්‍රීරියෝ ටයිප් අයිඩියා එක අපිට ආයෙත් බලන්න වෙනවා. ඩිරෙක්ටර්ගේ අයිඩියෝලොජි එක මිස් වෙලා මතු වෙන්නේ යල් පැන ගියපු හණමිටි අතිශය පසුගාමී මතවාදයක්. 

ලාංකික සිනමාවේ දිගින් දිගටම අසාර්ථක වෙන මනුස්සයා තමා සුනිල් ආරියරත්න. මෑතක මං දැක්කා ආරියරත්නගේ අලුත් ෆිල්ම් එකත් එක්ක චත්‍ර වැඩ කරන්න පටන් ගෙන. සුනිල් ආරියරත්න ට බැහැ සෙට් එකවත් අඩුම ගානේ ෆිල්ම් එකේ මූඩ් එකට හරියන ක්‍රියේට් කරන්න. ඒ නිසා චත්‍ර වගේ මිනිස්සු අස්සේ ඉඳන් සුනිල් ආරියරත්නලා දැන් එළිය බලන්න ට්‍රයි කරන්න පටන් ගනී වී. පරිස්සමින් මචං. හවුස් ෆුල්, ගුඩ් අයිඩියෝලොජි එකක් එක්ක සුන්දර නැවුම් සිනමාවක් අපිට අවශ්‍යය. අර පරණ කබා ආයේ ඇඳ ගන්න එපා. ලංකාවේ ඕඩියන්ස් එක රවට්ටන්නේ නැතුව මොඩර්න් ස්ටෝරියක් ඇතුළේ හවුස් ෆුල් කරගන්න, මේන්ස්ට්‍රීම් එක (ඉන්ඩස්ට්‍රි එක) ට්‍රයි කරන්න ඕනි. ඉතිහාසය විකුණගෙන ඒක එක පරණ වැඩියි. වෙහෙසයි දැන් ඒව බලලා ම. 

හොඳ පිටපතකින් දුර්වල ෆිල්ම් එකක් කරන්න පුළුවන්. 
ඒත් දුර්වල පිටපතකින් හොඳ ෆිල්ම් එකක් කරන්න බෑ. 

ආලෝකෝ උදපාදී අපිට කියල දෙන්නේ ඒ පාඩම. කොහොම උනත් ආලෝකෝ උදපාදී අපිට අලුත් මිනිස්සු ටිකක් එළියට අරං දෙනවා. දෙපැත්තකින්. ඕඩියන්ස් එකෙන් සහ ඉන්ඩස්ට්‍රි එකෙන්. චත්‍ර සමඟ එළියට එන ඒ සෙට් එකට ප්ලේ කරන්න හොඳ ග්‍රවුන්ඩ් එකක් ඉක්මනින්ම හැදේවි. ආයේ ෆිල්ම් හෝල් වලට මිනිස්සු එන කාලයකට ඉන්ඩස්ට්‍රි එක ගේන්න වෙන්නේ චත්‍රලා, ශමීර වගේ අලුත් සෙට් එකට. ඉතිං ඒ සෙට් එකට පරිස්සමින් ඇවිදින්න කියන ගමන්, සාධනීය මට්ටමක (ඉතිහාස කතා රැල්ල සහ මේන්ස්ට්‍රීම් එක තුළ) වෙනසක් කළ අලෝකෝ උදපාදී නිසා ආයේ ඉතිහාස කතා රැල්ල ඔඩුදුවන්න ගනීවිදෝ සැකයක් එනවා. කොහොම උනත් හෙට එච්චර කළුවර වෙන එකක් නෑ කියලා ආලෝකෝ උදපාද වෙනවා. 

-තරිඳු ජයරත්න-