Monday, February 11, 2019

The Frozen Fire - ගින්නෙන් උපන් සීතල - 2019


මෑත කාලේ මම දැකපු සීරියස්ම බයග්‍රො‍ෆි දෙකක් තමයි, නාකොස් සහ එල්-චාපෝ. කලු චරිත විදියට ලේබල් වෙච්ච කතන්දර දෙකක් සහ චරිත දෙකක් වටා යන මේ ටීවී සීරීස් දෙක යනවා. ටිවී සීරිස් නිසා කැරුක්ටර්ස් සහ ස්ටෝරි එක, වෙලා අරන් බිල්ඩ් කරන්න පුලුවන් වෙලා තියනවා. පැබ්ලෝ සහ චාපෝ එක්ක අපිට අනන්‍ය වෙන්න ඒ හරහා හොදට ස්පේස් එක හම්බ වෙනවා. අපේ කතාවක් තරමට ලං කරන්න ඒ නිර්මානකරුවන් සමත් වෙනවා. අනික ඇත්ත කතාවක් කියද්දි කොහොමත් ඕඩියන්ස් එකට සමීප වෙන්න පුලුවන්. ඕඩියන්ස් එකට ඒ ඒ ඉන්සිඩන්ට් රිකෝල් කරගන්න පුලුවන්. ඒකයි ඒ කතාවල තියන ආතල් එක සහ අවධානම. අනික ඒ කතන්දර කීම ඩොක්‍යුමෙන්ටේශන් එකකින් එහාට අරං ගිහින් ෆීල් කරවන්න සමත් වෙනවා.

රෝහණ විජේවීර ගැන ලංකාවේ මෑත කාලේ වැඩ දෙකක්ම වුනා. සෞන්දර්ය කැම්පස් එකේ ඩ්‍රාමා යුනිට් එකේ ෆයිනල් ප්‍රොජෙක්ට් එකක් විදියට කරපු "Mr. W" සහ අනුරුද්ධ ජයසිංහගේ "ගින්නෙන් උපන් සීතල". දෙකම විජේවීරගේ අවසන කාලේ ගැන. වාමාංශික දේශපාලනෙත් එක්ක මං එකඟ නැති වුනත්, කැරක්ටර් එකක් විදියට මං විජේවීරට ආසාවෙන් හිටියා. ප්‍රවාහයක් විදියට යන එකක් වෙනස් කිරීමට කරපු උත්සාහය ගැන. ඒක ප්‍රභාකරන් ගැන වුනත් තියන එකක්.

ලංකාවේ හැදිච්ච මහන්සි වෙච්ච ‍ෆිල්ම් එකක් විදියට ගින්නෙන් උපන් සීතලට මං මාර කැමතියි. ඒ තරම් ඩීටේල්ස් වලට ගිහින් ඒ වැඩේ වෙනුවෙන් ලංකාවේ මෙහෙම මහන්සි වෙච්ච වැඩක් මං මෑත කාලේ දැකලා නෑ. ඒ නිසාමයි මේතරම් මහන්සි වෙලා කරපු වැඩක් මේතරම් ආසාවෙන් ලියන්නේ. ලියන්න හිතෙන, ලියන්න පුලුවන් වැඩක් ඒක. ඒකයි මේතරම් ඩීටේල්ස් වලට ගිහින්ම ලියන්නේ.

ස්ක්‍රිප්ට් එකක තියන සීන් එකක් ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක් ඩිරෙක්ට් කරන්න යද්දී ඔහු දැනගෙන ඉන්න ඕනි වචනයෙන් ලියපු සීන් එකක් කොහොමද සිනමාවෙන් ප්‍රකාශ කරන්නේ කියලා. ස්ක්‍රිප්ට් එක ලියද්දි තිබ්බ විශුවල්ස් ටික කොහොමද සිනමා ලැන්වේජ් එකෙන් බිල්ඩ් කරන්නේ කියලා. ස්ක්‍රිප්ට් රයිටර් කරන්නේ එක තැනක ඉදන් ඔලුවෙන් විශුවල්ස් මවාගෙන ලියන එක. හැබැයි ඩිරෙක්ටර් ඒක කැමරාව හරහා සිනෙමැටිකලි ලියනවා. ඔහු ඒකට වෙනම ඩිසිප්ලීන් එකක් තියාගෙන හැම ඩිපාර්ට්මන්ට් එකක්ම එකතු කරනවා. ඔහු මිසොන් සෙන් හරහා ඒක මැනික්‍යුලේට් කරනවා. කොක්චස්ලි හෝ අන්කොන්චස්ලි.

ගින්නෙන් උපන් සීතල තුළ ස්ක්‍රීන් ප්ලේ එක සහ ඩිරෙක්ශන්, අනෙක් ඩිපාර්ට්මන්ට්ස් තරම් තමන්ගේ වැඩේ හරියට කරලා නැති බවක් දැනෙනවා. ඒක නිසා ගයිඩ් එකක් නැති ස්ක්‍රීන් ප්ලේ එක සහ ඩිරෙක්ශන්ස් නිසා ‍ෆිල්ම් එක අතරමං වෙච්ච ගතියක් මට දැනෙනවා. ඒක ‍ෆිල්ම් එකකට වඩා ඩොක්‍යුමන්ට්‍රි එකකට ළං වෙලා තියනවා. දැන් ‍ෆික්ශන් සහ ඩොක්‍යුමන්ට්‍රි බෝඩර්ස් නැති වෙමින් යන කාලෙක ඇත්ත කතාවක් කියනකොට කොහොමත් ඒ සීමාවන් අතික්‍රමනය කරන එක අධ්‍යක්ශකවරයාගේ කාර්ය. අනික් ඩිපාර්ට්මන්ට්ස් වඩාත් උඩට යද්දී හෝ පහලට යද්දී ‍ෆිල්ම් එකේ බෝඩර් එක තුළට ඒ ඒ ඩිපාර්ට්මන්ට්ස් කන්ට්‍රෝල් කරලා ‍ෆිල්ටර් කරලා ගන්නේ අධ්‍යක්ෂකවරයා. ගින්නෙන් උපන් සීතල මිස් කරගන්නේ මේ එහෙ මෙහෙ යන ඩිපාර්ට්ස්මන්ට් එක තැනකට ගන්න බැරිවෙන එක.

විශේෂයෙන්ම කමල් අද්දරාච්චී. කමල් කරන්නේ විජේවීරගේ චරිතේ. ‍ෆිල්ම් එකේ බේස් එක. හැබැයි කමල්, කමල්ට ඕනි විජේවීරව තමයි ඇක්ට් කරන්නේ. කමල් චරිතයට ආවේශ වෙලා කරත් ඒක ස්ක්‍රීන් එකෙන් බලද්දි, ස්පෙක්ස්ටෙටර් කොහොමද ඒක ටච් කරන්නේ කියලා අධ්‍යක්ෂකවරයා දැනුවත්ව ඉන්න ඕනි. ඒ චරිතයේ මනෝභාවයන්, නලුවා උපරිම දෙන්න ගියත් ‍ෆිල්ම් එකේ සීමාවන්වලට ඒවා පැක් කරන්න ඕනි. නලුවා (නො)දන්න ක්ලෝස්-අප්ස් ගන්නේ කැමරා අධ්‍යක්ෂක සහ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂක. ඒ මූඩ් සහ එක්ස්ප්‍රෙශන්ස් ඒ ෆ්‍රේම් එකට/ ස්ක්‍රීන් එකට බාධාවක් වෙන්න බැහැ. අනෙක් චරිත එක්ක පැරලල් ප්ලේ වෙන්නේ නැති වීමත්, ඒ චරිතය වෙනස් ජීවියෙක් විදියට ගෙන්න නලුවා උත්සාහ කිරීම තුලත් වෙලා තියෙන්නේ චරිතයේ තිබ්බ සත්‍යබව ගොඩක් මිස් වෙලා. මට ගොඩක් වෙලාවට ‍ෆිල්ම් එකේදි විජේවීරව දැනෙන්න ගත්තේ ඇබ්ස්ට්‍රැක් චරිතයක් විදියට. ඒක ‍ෆිල්ම් එක ඇතුලේ ජීවත් වෙන්න පොඩ්ඩක් අමාරු කරනවා.

සුලෝචනා (චිත්‍රාංගනී විජේවීර) සහ ජගත් (උපතිස්ස ගමනායක) ඒ චරිත සහ ‍ෆිල්ම් එකට ගැලපෙන්න (ස්ක්‍රීන් එකට ඇක්ට් කරන්න) වැඩේ ගොඩ දානවා. ප්‍රධාන චරිතේ තිබ්බ ඩිවලොප් වෙච්ච නැති ගතිය වඩාත් දැනෙන්නේ සබ් කැ‍රැක්ටර්ස්වල තිබ්බ ඒ අන්ඩර්ස්ටෑනබල් ඇක්ට් එක නිසා. පෙලපාලි සහ මීටීංස් වලදි පොඩි තැන් දෙක තුනක හැර අනෙක් හැම සබ් කැ‍රැක්ටර් එකක්ම ‍ෆිල්ම් එකට ඇක්ට් කරනාවා. චරිතයට ගලා යන්න දෙනවා.

මේ විජේවීරගේ අසාර්ථක චරිත ගොඩනැංවීම නිසා විජේවීර කැරිස්මාව මිස් වෙනවා. තිබ්බ හීරෝ/‍රැඩිකල් කැ‍රැක්ටර් එක නැති වෙනවා. මේ විජේවීර කොහොමද මෙහෙම විප්ලවයක් පටන් ගත්තේ කියන ප්‍රශ්නෙ එනවා. ඇත්ත විජේවීර එහෙමනම් ඒ විප්ලවය සිදු නොවීම සම්පූර්න සාධාරනයි. ඔහුට කැ‍රැල්ලක් සාර්තකව බිල්ඩ් කරන්න පුලුවන් පොටෙන්ශල් එකක් දැනෙන්නෙම නෑ. විජේවීරව අරං යන්නේ චිත්‍රාංගනී සහ ගමනායක මේ ‍ෆිල්ම් එකට අනුව. ඒ කාලේ හිටියේ 'මෛත්‍රීපාල සිරිසේනියානු' විජේවීර කෙනෙක්ද? නැත්නම් 'රෝහන විජේවීරියානු' සිරිසේන කෙනෙක්ද දැන් ඉන්නේ? කියල පොඩි පල්ස් එකක අතරමං වුනා එක පාරටම.

ඒක එහෙම වෙන එකෙන් විජේවීර උත්කර්ශයට නැංවීම වෙනුවට ප්‍රති-විජේවීර කෙනෙක් බිහි වෙනවා. වම ගැන දැනෙන අර පුස් ගඳ මේ විජේවීර අස්සේ එනවා. දියුණු මතවාදයක් වෙනුවට පරන තියරිටිකල්, පැක්ටිකල් නැති වම පේනවා. අපි මේ මොහොත වෙද්දී අපිට දේශපාලනිකව කියවීමකට ‍ෆිල්ම් එක අස්සෙන් ගියොත් යන්න වෙන්නේ වමට සමුදීමට කාලය හරි කියන දේ. නිදහස වෙනුවට මේ වමේ තියන අවුල ගැන තැන් දෙක තුනකම ක්ලික් වෙනවා. ඒක මරු. කතරගම කැලේ යන සීන් එකේදි සිගරට් එකක් පොලිස්කාරයට දෙන එක සහ විජේවීර හැංගිලා ඉන්න ගෙදර අරක්කු බෝතල් පේන්න තියන එක; සිගරට් අරක්කු නොබන මොවුන් තම ජීවිත ආරක්ශාව වෙනුවෙන් යූස් කරන්නේම ඔවුන් විරුද්ද වෙන සිගරට් සහ අරක්කු. අනුරුද්ධ බිල්ඩ් කරන මේ වැඩේ අස්සේ මට දැනෙන්නේ වමේ මේ අවුල. අනික ගමනායක බඳින්නේ කැ‍රැල්ල නිසා අසරන වුනු තරුනියක්. ඒත් විජේවීර කුලවත් තරුනියක් විවාහ කර ගන්නවා. සහෝදරත්වය ගැන කතා කරන ඔහු ගොඩක් තැන්වලදි නායකත්ව හරහා ඒ තහනම් පක්ශය තුළම ඔහුට ඉහළ ස්ටේටස් එකක් හොයනවා. සහෝදරත්වය වෙනුවට ඔහු අධිපතිබවකට කැටි වෙනවා.

විජේවීරගේ ෆේලියර් එක හොදටම දැනෙන තැනක් තමයි අවසන් දවසේ රෑ කාර් එකේදි කියන ඩයලොග් එක. ගමනායක අහන්නේ 'මොන පාරෙන්ද යන්නෙ' කියලා. ඒත් විජේවීර කියන්නේ 'කොහෙන් ගියත් වැටෙන්නෙ එකම පාරට' කියලා. ගොඩක් අය මේ ඩයලොග් එක උත්කර්ශයට නංවලා තිබ්බත් මට අනුව විජේවීරගේ ෆේලියර් එක දැනෙන ප්‍රභලම ඩයලොග් එක ඒක. නායකයෙක් විදියට ඔහුට තීරනය කරන්න වෙනවා තමන් යන පාර මොකක්ද කියලා. ඒක හරි හෝ වැරදි හෝ එකම තැනකට ගියත් යන රූට් එක ඔහු තීරනය කළයුතුයි. ඒ වෙලාව තුළ ඒ තීරනය ගන්නේ ගමනායක. විජේවීරව බිල්ඩ් කරන්න ගිහින් විජේවීර තුලම විජේවීර අහිමි වීමක් තමයි ස්ක්‍රිප්ට් එකෙන්, ඩිරෙක්ශන් සහ ඇක්ටින් වලින් වෙලා තියෙන්නේ. අන්තිමට ගමනායක අහුවෙන්නෙත් විජේවීර අහුවුනාට පස්සේ.

විප්ලවයක්/ මතවාදයක් වෙනුවෙන් කිසියම් හෝ පිරිසක් ඝාතනය කිරීම කිසිසේත්ම එකඟ වෙන්න බැරි දෙයක්. විමුක්තිය උදෙසා එන කන්ඩායම් විමුක්තිය වෙනුවෙන් මිනිස්සු මැරීම ඒ විමුක්ති දර්ශනය පිළිබඳ ගැටලු මතු කරනවා. ‍ෆිල්ම් එක තුල විජේවීරලාගේ තීරන වෙනුවෙන් සාධාරනීකරනය කිරීමට පසුබිම් දත්ත සපයනවා. මෙහෙම වුන නිසා මෙහෙම කරමු; වගේ දේ වලින් අවසානයේ වෙන්නේ ඝාතනයක්. මිනීමැරුමක්.  එය ඒ සංවිධානය තුළ තිබූ ප්‍රභල දුර්වලකමක්. ආණ්ඩුවවත් විප්ලවීය පෙරමුනත් ඝාතනයන් තුලින් ලැබෙන හා ලැබූ විමුක්තියක් ගැන තාම සිහින දකිනවා ඇති.

ආයේ ‍ෆිල්ම් එකට ආවොත්, මාව අල්ල ගත්තේ සිනෙමැටොග්‍රැ‍ෆි. ධනුෂ්ක ගුණතිලකගේ විශිෂ්ටම කැමරාකරනය මට හම්බ වෙන්නේ 'ගින්නෙන් උපන් සීතල' තුළ. කතාව හරියට තේරුම් අරං කතාව කොහොමද කැමරාවෙන් කියන්නේ කියන එකට හොද කේස්-ස්ටඩි එකක් මේක. අධ්‍යක්ෂකවරයා මිස් කර ගන්න ‍ෆිල්ම් එකේ අයිඩියෝලොජි එක යම් තරමක් හෝ ගොඩ යන්නේ මේ කැමරාකරණය සහ කලර් කම්බිනේශන් එකෙන්. විජේවීරලාගේ ඩිස්කශන්ස් සහ සමහර සිදුවීම් වෙන්නේ ඇතුලෙ නම්, 'එළිය' අඩු ලයිටින්ං යූස් කරලා කැමරාව එලියෙන් තියල තමා ශූට් කරලා තියෙන්නෙ. ඔවුන් සමාජයෙන් හුදෙකලාව සිර වූ පිරිසක් විදියට ඒ කැමරා ඇන්ගල්ස් අපිට හම්බවෙනවා. මුළු අඳුරු සමාජයකම එලිය දෙන්න ඔවුන් අසාර්තක උත්සාහයක නිරත වෙන බවත් ඒ කැමරාකරනය තුලින් දැනෙනවා. ගොඩක් සීන්ස් පේන්නේ වීදුරු ජනෙල් හරහා. ඔවුන් එලියත් එක්ක ඇති අසම්බන්ධයත් ඒ අස්සේ දැනෙනවා.






හැබැයි සමහර කැමරා මූමන්ට්ස් ෆිල්ම් එකත් එක්ක ළං වෙන්න දෙන්නනේ නැතිව දුරස් කරන්න උත්සාහ කරනවා. අනවශ්‍ය කැමරා මූමන්ට්ස් නිසා සමහර වෙලාවට අපිව අතරමං වෙනවා. 

ෆිල්ම් එකකට මියුසික් කියන්නේ ඒ ෆිල්ම් එක තවත් තීව්‍ර කරන්න හෝ ෆිල්ම් එක ඊළඟ ලෙවල් එකට ගෙනියන්න තියන අවිහිංසකම ඩිපාර්ට්මන්ට් එක. විශුවල්ස් සහ මියුසික් එකට එකතු කරලා අදහස තීව්‍ර කිරීම කෙසේ වෙතත් ඊළඟට වෙන්න තියනදේ හිතාගන්න පුළුවන් මේ නදීකගේ මියුසික් එකෙන්. ඒක නිර්මාණාත්මක වීමකට වඩා නිර්මාණය දුරස් කරන්න හේතුවක්. අනික මියුසික් කොලිටි එක. විමුක්ති ගී වගේ තැන්වල මියුසික් ඒ කාලේ සවුන්ඩ් කොලිටි එකට ගන්න ට්‍රයි කරන ගතියක් දැනෙනවා. ඒක තාක්ෂණික ප්‍රයෝගයක් වගේ වුණාට කනට කිසිම සුමට බවක් දැනෙන්නේ නෑ. තර්කයක් විදියට ඒ කාලේ ඒ සවුන්ඩ් කොලිටි එක ගේන්නේ ඒ කාලේ පිළිබඳ දැනිමකට වුණත් ඒ දැනීම දැනෙන්නේ නෑ. 

ගින්නෙන් උපන් සීතල ආර්ට් ඩිපාර්ට්මන්ට් එක ලංකාවේ ආපූ සියලුම ඉතිහාස කතා ෆිල්ම්ස්වලට වඩා ඉහළින් තියනවා. ෆිල්ම් එක මේතරම් මිනිස්සු අතරට යන්න ඒක ලොකු හේතුවක්.

මේ එහෙ මෙහෙ යන ඩිපාර්ට්මන්ට්ස් එක තැනකට ගන්න බැරී වීම ගින්නෙන් උපන් සීතල අසාර්ථක සිනමා නිර්මානයක් වීමට ප්‍රභල හේතුවක්. අනික දක්ෂ  නිර්මාණකරුවෙකුගේ උත්සාහය විය යුත්තේ තම කෘතිය, සංවේගී සිදුවීම් නිසා ගොඩ දාගන්න එක නෙවෙයි. කෘතිය තුළින් සිදුවීම නිර්මාණශීලීව ගොඩ දාගන්න එක. කෘතියට වඩා සිදුවීම ඉස්මතු වුණොත් වෙන්නේ කෘතිය මඟ හැරෙන එක. ගින්නෙන් උපන් සිතලට වෙලා තියෙන්නෙත් ඒක. සංවේගි වෙලා කෘතිය මඟ හැරුණු එක. 

-තරිඳු ජයරත්න





Wednesday, January 9, 2019

Premam - 2015


මට ප්‍රේමම් ගැන ආයේ මතක් වුනා. ඒ අර හැමදාම FB එකේ ශෙයා වෙන හුරුපුරුදු පෝස්ට් ස්ටයිල් අතරේ අද යාලුවෙක් ශෙයා කරලා තිබුනු ස්ටයිලික් පෝස්ට් එකක් දැක්කම. මේ පහලින් තියෙන්නේ පොස්ට් ඒක.



ඒත් ජීවිතය කියන්නේ ඒක නෙවෙයි. ඒ අහිමිවීමත් එක්ක ඊළඟ දෙයක් සොයා ගන්න එක තමයි ජීවිතේ. අලුත් අලුත් දේවල්, මිනිස්සු, එක්ස්පීරියන්ස් හම්බවෙන්නේ එතකොට. ජීවිතේ පොඩි දෙයක් ඇතුලේ කම්පැක් වෙනවා වෙනුවට ජීවිතේ ලොකු වෙන්නේ එතකොට. අහිමිවීම/වෙනස්වීම ගැන හූල්ල හූල්ල ඉන්න එකෙන් කවදහරි වෙන අවබෝධයම තමා අහිමිවීම/වෙනස්වීම තුලින් ලැබෙන දේ. හැබැයි අපි හිතන්නේ ඒ දේ නොවුනනම් ඊට වඩා සුන්දර වෙන්න තිබ්බා කියලා. ඒත් මේ සුන්දර සිතුවිල්ල (පෝස්ට් එක) පවා එන්නෙම ඒ ‍රැවටීම, වෙන්වීම වගේ දේවල් වුනු නිසානේ. 

ඒ වෙලාවේ තිබ්බ මද මත් බව නිසාම පෝස්ට් එකත් එක්කම ප්‍රේමම් මතක් වුනා. ප්‍රේමම් (Premam) කියන්නේ 2015 ආපු අතිශය ජනප්‍රිය වුනු මලයාලම් ‍ෆිල්ම් එකක්. ඇල්පොන්ස් පුතරන් (Alphonse Putharen) කියන මලයාලම් අධ්‍යක්ෂකවරයගේ ‍ෆිල්ම් එකක්. සායි පල්ලවි ඉන්දියාව ලංකාව වගේ රටවල් වල ප්‍රේමනීය අයිකොන් එකක් විදියට එලියට එන්න, ප්‍රේමම් සෑහෙන බලපෑවා. අතිශය සුරූපී යු‍තෝපියන් සුන්දරත්වය වෙනුවට ග්‍රාමීය අයිඩෙන්ටිටි එකක් එළියට එන්න පටන් ගන්නේ ඒ කාලේ වගේ. අයිශ්චර්යා වෙනුවට සායිලා තරුන සිත්වල කැලතෙන්න පටන් ගන්නේ ඒ කාලේ. ආදරයේ තියන සුන්දරත්වය, නිර්මානයක තියන සංකීර්ණ සමාජීය දේශපාලනික සහ මනෝවිශ්ලේශනාත්මක තලයට වඩා මතුපිට මිහිරියාවක් එක්ක ගේන්න ප්‍රේමම් සමත් වෙනවා.

ඒක බහුතරයක් ජනප්‍රිය වුනු මලයාලම් චිත්‍රපටිවල ලක්ෂනයක්. යුක්තිය වෙනුවෙන් මරා ගැනීම වගේම පැතලි කලු සුදු චරිත ඉදිරිපත් කිරීම, පන්ච් මියුසික්, අසමමිතික කට්ස් භාවිතය වේගවත් කැමරා මූමන්ට්ස් මේ සිනමාව මිනිස්සු අතරට යන්න බලපෑවා. ඒත් ඒ සියලු ඊස්තටික් වැඩ අස්සේ මලයාලම් ඉන්ඩස්ට්‍රි එක අලුත් අලුත් ප්ලොට්ස් හොයන්න පටන් ගත්තා. වෙනද දැකල නැති අලුත් කතා ස්ක්‍රීන් එකට ගේන්න ඔවුන් ට්‍රයි කරා. අතිශය පුරුශවාදී සමාජයක ස්ත්‍රී නියෝජනය/ ස්ත්‍රිය මොඩනයිස් කිරීම වගේ දේවල් ඒ වැඩ අස්සේ එලියට ආවා. දේශීය ගැහැනිය සහ පුරුශයගේ ෆැන්ටසි ලෝකය ඒ එක්ක පත්තු වුනා. ඔවුන්ට ලඟා වෙන්න බැරි ඒ ඩ්‍රීම් අවකාශය තමන්ට ලඟම බව තාමත් ඔවුන්ට එත්තු යන විදියට මේ නිර්මාන ඔවුන්ට සමීප වුනා. 

ගැලරිය විසිල් ගහන, හො‍ටු හූර හූර අඬන, කෝපයෙන් වෙවුලන, ගැලරිය ප්‍රේමනීය කරන තැනක් බවට මේ සිනමාව ආවා. ඒක සාමාන්‍ය ප්‍රේක්ශකයට විනෝදාස්වාදය එක්ක මතකයක් විදියට තියාගෙන හෝල් එකෙන් එන්න පුලුවන් කම ලැබුනා. ඒක කර්මාන්තයක් විදියට ඉස්සරහට යන්න සහ කියපු කතන්දර වෙනස් විදියට කියන්න නිර්මානකරුවන් මහන්සිවෙන තැනක් දක්වාත් ගෙනාවා. දැන් වෙද්දි බොලිවුඩ් වලට වඩා තියුනු ෆ්‍රේමින්, එඩිටින්ග් ඇතුලු සියලුම දේවල් වලින් මලයාලම් සිනමාව ඉස්සරහින් ඉන්නවා.

ප්‍රේමම් කියන්නේ එහෙම සියලු වැඩ කෑලි දාල ගොඩ දාපු වැඩක්. ප්ලොට් එකක් විදියටත් ඊස්තටික් ලෙවල් එකක් විදියටත් ප්‍රේමම් මරු වැඩක් වෙන්නේ ඒ නිසා.

අහිමි වීම කියන්නේ හරිම සුන්දර වේදනාවක්. මුලු ලෝකෙම කඩාගෙන වැටුනා වගේ දැනුනත්, "අහිමි වීම" හිමි වෙලා තියන තාක් අපිට ප්‍රෝග්‍රසිව් පාත් එකක් තියනවා. ෆීල් කරගන්න දෙයක් තියනවා. ප්‍රේමම් සරල කොටස් තුනකට කැඩිලා එන්නෙ. පාසැල් ප්‍රේමය, යුනිවසිටි ප්‍රේමය සහ තරුණ ප්‍රේමය වශයෙන් අපිට සරලව බෙදලා ඒ කෑලි ටික එලියට ගන්න පුලුවන්.


පාසැල් ප්‍රේමය

වෙරලු මල් සුවඳ දැනෙන කාලේ. පිරිමියා ගැහැණියගෙත්, ගැහැණිය පිරිමියාගෙත් වෙනස්කම් ගුප්ත විදියට හොයන කාලේ. ෆ්‍රස්ට් කිස් එක, ඉතාමත් අහම්බෙන් (ලංකාව ඉංදියාව වගේ රටවල් වල අපිට) පලමු සෙක්ස් එක්ස්පීරියන්ස් එක හම්බවෙන කාලේ. ප්‍රේමයේ අමුතු අත්දැකීම අත්දකිමින් පොඩි පොඩි දේවල් මතකයන් විදියට ඉතුරු කරගත්ත කාලේ. කෙල්ලෙක් පස්සෙන් යාලුවොත් එක්ක යන එක, අහන්න බයෙන් ඉන්න එක, අතරේ අහම්බෙන් හිනා වෙන කාලේ. පලමු ප්‍රේමයේන් ආතුර වෙලා මදුසැල් වල කරක්ගහන්න පටන් ගන්න කාලේ. නිකොටීන් දුම පෙනහලුවලට පුරුදු වෙන කාලේ. ප්‍රේමය සමඟම විරහවත් ජීවිතේ පුලුල් කරන කාලේ. ඒ පාසැල් ප්‍රේමයේ කාලය.


යුනිවර්සිටි ප්‍රේමය

ඒක ටිකක් වෙනස්. රැඩිකල් තරුණකම එක්ක ඉන්න කාලේ. අවධානම් අරගන්න කාලේ. සම්මත වගේම අසම්මත කතා අස්සේ හිර වෙන කාලේ. කුඩුවෙන්නම බොන, නිකොටීන් දුම නැතුව ඔක්සිජන් ඉන්හේල් කරගන්න බැරුව ඉන්න කාලේ. හඳමත පා තබමින් සැහැල්ලු සිතුවිලි එක්ක සංකීර්න චක්‍රාවටවල ඇවිදින කාලේ. ලිංගකත්වය අත්දැකීමකින් එහා ගිහින් ආගමක් වෙන කාලේ. සුන්දර ප්‍රේම කතා එක්ක එහෙමෙහෙ යන කාලෙ. ජීවිතය වෙනස්ම කරන කාලේ. අලුත් මිනිහෙක් එලියට දාන කාලේ. ඒ කාලේ ප්‍රේමය කියන්නෙම අකාලික ප්‍රේමයේ සදාකලික සලකුනක් විදියට තැන්පත් වෙන කාලේ.


තරුණ ප්‍රේමය

ජීවිතය ගැන පුලුල්ව හිතන කාලේ. ටාගර්ට්ස් අස්සේ සල්ලි පස්සේ දුවන්න පටන් ගන්න කාලේ. සීරියස් අෆයාර් එකක් හොයන කාලේ. සීරියස් අෆයර් එකක් හම්බවෙන කාලේ. ජීවිතේ ඉතුරු අර්ධයේ කවුරුන් වෙනවද වග තීරනය කරන කාලේ. බොන එකට ලිමිට් දාගන්න කාලේ. නිකොටීන් වෙනුවට වාහනයක ප්‍රෙට්‍රල් සුවඳ ඉවකරන කාලේ. සඳ මතින් බිමට පා තබන කාලේ. යුතුකම් වගකීම් වැඩිවන කාලේ. අන්තිමට බඳින කාලේ. දෙන්නෙක් එක්කෙනෙක් විදියට සමාජයට පේන්න මඟුලක් කන කාලේ.

ඒත් ආදරය කියන්නේ එහෙම කාලෙන් කාලෙට බෙදන්න පුලුවන් දෙයක්ද..? ජීවිතය වුනත්..? නෑ. ඒ හැම දෙයක් ඇතුලෙන්ම හූයකින් බැඳිලා. ජීවිතය ගලාගෙන යන්නේ බැඳීම් එක්ක. කිසිදාක එක් නොවේ කියල ඒ කාලෙ හිතපු අය පසු කාලීනව එක් වෙන්නෙත්, ඒ කාලේ කවදාවත් වෙන් නොවේ කියල එක් වුනු අය පසුකාලෙක වෙන් වෙන්නෙත් මේ බැඳීම්වල තියන මිහිරියාව මතක් කරමින්. මට ඔබට ජීවිතය කියන්නේ ඒ බැඳීම්වල එකතුව. ප්‍රේමම් කියන්නේ ගලා යන ජීවිතයේ අදරය ගැන කරන හොද සංවේදනයක්. ප්‍රේක්ශකයාව මාර ගැඹුරු තැනකට අරං නොගියත් ආදරයේ වේදනාවන් එක්ක ජීවත් වන්නන් හට පැරණි මතක මල්වඩම් ගොඩ ගන්න බල කරන ප්‍රේමනීය ආමන්ත්‍රනයක්.

ප්‍රේමම් අපිට මතක් කරන්නේ, රඹුක්කන සිද්දාර්ථ ලියපු, එඩ්වඩ් කියන කතාවෙම තව වර්ශන් එකක් නේද?

අද නුඹ කොතැන ද  අද මා කොතැන ද
දන්නේ නෑ  නුඹ මටත් හොරා 
ජීවන මහ මඟ සටන් වැදී ඇත 
නාඳුනනා පෙම්වතුන් වෙලා.....

මේ ඉරහඳ යට හමු වී
ආදරයෙන්..
කතා කරපු අය සෙනේ වඩපු අය
ළඟ පාතකවත් නෑ...

ඒත් අලුත් අය අපි හැමෝගෙම වටේ. ඉස්සර ළඟින් නොසිටිය අයත් ඇතැම් විට අපි ළඟ. ඒත් අපි ප්‍රාර්තනා කරපු දේවල් ඒ විදියටම නොවුනු නිසාමයි මේ විදියට නිරාමිස වේදනාවක පහසකට හදවත පාරගෙන ඇතුලට යන්න පුලුවන් වෙලා තියෙන්නේ. ලෝකය ලස්සන වෙන්නේ අහිමි වීම් එක්ක. මිහිරි වෙන්නේ තිත්ත තිබුනොත්. තිත්ත විඳින්න. පස්සේ කාලෙක රහම මේ දැන් විඳින තිත්ත.


-තරිඳු ජයරත්න.

Saturday, December 29, 2018

Manmarziyaan - 2018


ආදරය ගැන තියන ලොකු ලොකු නිර්වචන අස්සේ මං කැමතිම එකක් තියනවා ඕසෝගේ. 
"ඔබ මලකට ආදරේ නම් ඒක කඩන්න එපා. 
මලක් කැඩුවම මල ඉක්මනට පරවෙනවා. 
මලට මලක් විදියටම තියෙන්න හරින්න." 
-ඕසෝ 

ආදරය කියන්නේ හරි පුදුමාකාර දෙයක්. මැරීගෙන ලව් කරත් ඒක කෙනෙක්ට දැනෙන්නේ නැතිව තියෙනවා. සමහර වෙලාවට ඇස් දෙක දිහා බැලුවත් ඇති; ලව් එක මාර තැනකට වදිනවා. මේ කෙමෙස්ට්‍රි එක හරිම අමුතු ලස්සන දෙයක්. ඒක වෙන්න ඇති ලෝකේ බිහිවෙන ගොඩක් නිර්මාණ ආදරය බේස් වෙල බිහිවෙන්නෙ. ආදරය රොමෑන්ටටයිස් වෙනවට මං හරිම කැමතියි. බියර් එකක් එක්ක කෙනෙක් ප්‍රේමයේ බුබුලු ගනිද්දි මම ගොඩක් වෙලාවට සපෝර්ට් කරනවා. ඒක වෙනම එක්ස්පීරියන්ස් එකක්. පොඩි මෙඩිටේශිනියානු අත්දැකීමක්. හැබැයි ඒ අතරේ ඇසිඩ් පාරවලුත් ඉදල හිටල හුවමාරු වෙච්ච තැන් හම්බෙලා තියනවා. 

කාලයක් තිස්සේ තියන ලව් එකක් දිහා බලද්දි පොඩි බෝරිං ගතියකුත් එක්ක විශ්වාසය පිළිබඳ හැඟීමක් දැනෙනවා. දෙන්නා ගොඩක් වෙලාවට එක්කෙනෙක්. හැබැයි මේ දිග කාලයක් තිස්සේ පවතින සම්බන්ධතාවල දි ගොඩක් අයට සමහර සීමාවන් කඩා ගන්න අමාරුයි. කාලෙත් එක්ක ඒ සම්බන්ධතාවල නොගැලපීම් හම්බවුනත් ඔවුන් ඒ සම්බන්ධතාවන් වෙනුවෙන්ම බැඳී ඉන්න බලනවා. යුතුකමක් වශයෙන්. අලුත් අත්දැකීමක් වෙනුවට ඉපැරනි ප්‍රේමය ඇතුලටම ලොප් වෙනවා. විශ්වාසය වගේම ඔවුන් නිදහස අහුරගන්නවා. ඒ ප්‍රේමය වෙනුවෙන්. ඒත් අයිතිය කියන්නෙවත්, එක් වීම කියන්නෙවත් ප්‍රේමයම නෙවෙයි. 

ආදරය ගැන දිග ප්‍රෝලොග් එකක් මේ ලියවෙන්නෙ අලුත් ෆිල්ම් එකක් බැලුවා. තාම බලල ලොකු වෙලාවක් ගිහිනුත් නෑ. හැබැයි ෆිල්ම් එක මාව උස්සලා පොලොවෙ ගහන්න ගිහිල්ලා ආයෙ පුටුවෙ ඉන්දුවා. ෆිල්ම් එක අනුරග්ගෙ මන්මාර්සියන් - 2018. අනුරාග්ගේ අලුත්ම එක. අනුරාග් තමයි ඉන්දියන් ඉන්ඩස්ට්‍රි එකේ අමුතු පන්ච් වැඩ කරන්න හදන අයගෙන් ඉස්සරහින්ම ඉන්නේ. මන්මාර්සියන් ලියන්නේ කනිකා ධිලෝන්. ෆිල්ම් එක හිතන්නේ නැති ලෙවල් එකට වැඩ කරන්නේ අනුරාග්ගේ ට්‍රීට්මන්ට් එක නිසා. තුන්කොන් ආදර කතාවකට 'ඉක්බිති සියල්ලෝම සතුටින් ජීවත් වූහ' අවසානයක් අරං දෙන්න සහ ඒ අවසානය අවුල් නොකර අවසන් කරගන්න පුලුවන් වෙන්නෙත් අනුරාග් නිසා කියලයි මට හිතෙන්නෙ.

මේන් ස්ට්‍රීම් ‍ෆිල්ම් එකක මෙටෆර්ස් පාවිච්චි වෙන්න ගොඩක් වෙලාවට හරිම ව්‍යාකූල විදියට. බලෙන් දැම්මා වගේ. මිනිස් සිතක තියන ඩුඅලිටි එක පෙන්නන්න අනුරාග් පාවිච්චි කරනවා හරිම සාකෑස්ටික් මෙටෆර්ස් ‍ෆිල්ම් එක පුරාම. හැබැයි ඒක ඒ ‍ෆිල්ම් එකට සෙට් නොවී තියෙන්නේ නෑ. ඒ ට්‍රීට්මන්ට් එක අස්සේ ඒක ඕකේ. සිංදුවක් අස්සේ වගේ තැන්වලදි තමා අනුරාග් ඒක ප්ලේස් කරන්නේ. ටිකක් වෙනස් එක්ස්පීරියන්ස් එකක් ඒක. හැබැයි මුලු ‍ෆිල්ම් එක පුරාම ඒ මෙටෆර් එක විවිධ ස්වරූපයෙන් එනවා. අනික බොම්බේ වෙල්වට් වගේ කරලා ටිකක් නාගෙන හිටපු අනුරාග් ආයේ ශේප් එකේ ටිකක් ගොඩ එනවා මන්මාර්සියන් එක්ක.

රුමි කියන්නේ සරලව හිතන ඉක්මනින් කේන්තියන කාලයක් තිස්සේ ලව් එකක් තියන කෙල්ලෙක්. විකී කියන්නේ රුමීගේ කොල්ලා. ඉතිං පුරුදු විදියට මේ දෙන්නා මැදට එනවා විලන් කෙනෙක්. හැබැයි මේ විලන් අර සාම්ප්‍රදායික විලන් නෙවේ. ඔහු ටිකක් වෙනස් විලන් කෙනෙක්. විලන්මද කියල හිතෙන තරමටම මෙයා හරිම නෝමල්. මෙයා විලන් වගේ ආවට අර නොමේරු ප්‍රේමයක ජීවත්වෙන ලයිෆ් එක්ස්පිරියන්ස් නැතිව ඉන්න රුමීට වෙන ලෝකයක් හම්බවෙනවා. වෙන ජීවිතයක් දැනෙන්න ගන්නවා. මෙයා නිසා.

සම්බන්ධතාවයක් මැදට කෙනෙක්ට ඇතුල් වෙන්න පුලුවන් වෙන්නේ ඒ බැඳීම අස්සේ පොඩි ඉඩක් තියන නිසා. පිරෙන්න යම් රික්තයක් තිබ්බ නිසා. මේ ‍ෆිල් කිරීම ගොඩක් වෙලාවට අනියම් බැඳීමක් විදියට අපේ එදිනෙදා ජීවිතවලදි හම්බවෙනවා. අනියම් හරි අසම්මත හරි නම් වලින් හැඳින්වුවත් ඒකත් ප්‍රේමයම තමා. අර හිස්බව පිරවෙන සුන්දර ඩ්‍රග් එකක්. කෙනෙක්ට පුලුවන් පරන දේවල් අයින් කරලා මේ ඩ්‍රග් එකත් එක්කම ඉන්න. ඒත් ගොඩක් වෙලාවට ගොඩක් අය මේක ඩ්‍රග් එකක් විදියටම යූස් කරල තාවකාලික සතුටකින් ආයෙ පරන පුස්කාපු බැඳීම අස්සටම යනවා. සංස්කෘතික බැඳීම් වගේ දේවල් ඒකට බලපාන්න පුලුවන්. ඒත් ජීවිතේ කියන්නේ ජීවිතේ. ඒක තමන්ගෙ. මත්වෙන්න ඕනි තමන්. ඒත් ඒ අයට අනුව හොදම දේ 'ඒ ප්‍රේමය ප්‍රේමයක් විදියට ඔන්න ඔහේ තිබුනාවේ' කියල ඒ දිහා ආදරනීයව බලල පරන ප්‍රේමීය කු‍ටුම්භයට යන එක. 

රුමීට පැටලෙනවා. ඩ්‍රග් එකයි ප්‍රේමයයි අතරේ ඇය අතරමං වෙනවා. ඩ්‍රග් එක එක්ස්පෙන්සිව් ඩ්‍රග් එකක්. ප්‍රේමය පැරනි මතක පිරුනු අතීතයක්. ඇයට අවසානේ ගන්නවෙනවා තීරනයක්.
"ඇයගේ ඇස් දෙක පියා ගත්තම මැවෙන්නේ කවුද කියන එක. ඒ මැවෙන කෙනා තමයි ඇයගේ ප්‍රේමය වෙන්නේ මින් මතුවට" 
රුමිගෙ රික්තය ‍ෆිල්වෙනවද නැද්ද කියන එකට වඩා වැදගත් වෙන්නේ අපි අපි දිහා හැරිලා බලන එක. අපි කොයිතරම් නම් ප්‍රේමනීය ඩ්‍රග්ස් මිස් කර ගන්න ඇද්ද. ජීවිතය හෙට කියල අද දවස කොච්චර කැප කරන්න ඇද්ද. මන්මාර්සියන් අපිව පොඩ්ඩක් කූද්දනවා ආයේ මේ ජීවිතය ගැන හිතන්න. ආදරය ගැන හිතන්න. ටාග්ර්ට්ස් ගැන හිතන්න. අපිට අපි ගැනම හිතන්න.

ජොනි ඩෙප් මෙහෙම කියනවා,
"ඔබ එකවිට දෙදෙනෙකු හා ප්‍රේමයෙන් වෙලේ නම්, දෙවෙනියව ‍තෝර ගන්න. මක්නිසාද යත් ඔබ පලමු කෙනාට සැබැවින්ම ආදරය කලා නම් දෙවැන්නෙක් හා ප්‍රේමයෙන් වෙලෙන්නෙ නැති නිසා." 

මන්මාර්සියන් ඉංග්ලිශ් නම වෙන්නේ 'හස්බන් මැටීරියල්'. ටිකක් අමුතුයි. මේක ලියන්නේ කාන්තාවක් නිසා නම ඇවිත් තියෙන්නේ ඒ පර්ස්පෙක්ටිව් එකෙන්. හස්බන් මැටීරියල්ස් කියන්නේ අර කලින් කතා කරපු ඩ්‍රග් එකමද..?
අනියම් හෝ අසම්මත විදියට අපිව සමහර මිනිසුන් (ගැහැණුන් හෝ පිරිමින්) ලං කර ගන්නේ, ලං වෙන්නේ මේ මැටීරියල්ස් නිසා ද? හැබැයි ඒ අය රුමීට වඩා වෙනස්. ටිකක් බයයි ෆ්‍රේම් එකෙන් එලියට ඇවිත් හිතන්න. කාලයක් හිටිය ප්‍රේමවන්තයා හෝ වන්තියගේ හිත රිද්දන්න බැරි කමට ඒ අය ආස මැටීරියල්ස් කැප කරනවා. ජීවත්වෙනවා අනෙකා වෙනුවෙන්. 
ඒත් තාමත් ඉදල හිටලා, සැරින් සැරේ ඇවිත් 'අසම්මත ප්‍රේමනීය ඩ්‍රග් එකක්' දොරට තට්‍ටු කරන්නේ මේ මැටීරියල්ස් නිසාම ද?

-තරිඳු ජයරත්න.

Sunday, December 9, 2018

Cold War 2018


සම්බන්ධතාවයක් කියන්නෙ හරි පුදුම දෙයක්. මේ ලෝකේ පවතින්නේ ඒ සබඳකම් නිසා. පරමාණු දෙකක් අතර ඉදන් සූර්‍යා සහ පෘතුවිය දක්වාත් එතැනින් එහාටත් හැමතැනම තියෙන්නෙ කනෙක්ටිවිටි. මිනිසුන් දෙදෙනෙක් අතර (විශම ලිංගික, සමලිංගික හෝ ඕනෑම ආකරයක) තියන මේ බැඳීමට ඇති ලොල් බවමයි පැවැත්ම. කෙනෙක් සමඟ බැදෙන්න අකමැතිව තනියම ඉන්න එකත් තනිකමට ඇති බැඳිම. 

Cold War - 2018 ගැන කොහොමද ලියන්නෙ කියල මේ කල්පනා කරන්නේ. අපේ මනස හරිම පුදුම දෙයක්. හරියට වැඩ ගන්නෙ නැති වුනාමත් මනස කම්මැලි වෙනවා. ෆිල්ම් එකක් ගැන කාලෙකින් ලිව්වේ නැතුව ඉදලම දැන් නියෝරෝන ඒ වෙනුවෙන් වැඩකරනවත් හොරයි. නිකොටීන් කියන්නේ එහෙම පාණ්ඩු නියුරෝන ස්පීඩ් කරන දෙයක්. ඉතිං නිකොටීන් ටිකක් පෙනහලුවලට ඉන්හේල් කරන ගමන් ආයෙත් කල්පනා කරන්නේ මේ Cold War ගැන. 

කෝල්ඩ් වෝ පෝලන්ත ෆිල්ම් මේකර් කෙනෙක් වන Paweł Pawlikowski ගෙ ෆිල්ම් එකක්. ඇකඩමි අවෝඩ්ස් හම්බ උනු Ida - 2013 ත් එයාගෙ. ඉඩා සහ කෝල්ඩ් වෝ දෙකම 4:3 රේශියෝ, බ්ලැක් ඇන්ඩ් වයිට් ෆිල්ම්ස් දෙකක්. ෆ්‍රේමින් පවෙල්ගෙ සිනමාවේ ගොඩක්ම හොද තැනක තියන දෙයක්. ඉඩා එකේ හැම ෆ්‍රේම් එකක්ම පේන්ටින් එකක් වගේ. ඒ තරම්ම රීඩබල්. 

හැබැයි අද මාතෘකාව 'කෝල්ඩ් වෝ'. 

දැන් වෙද්දි ෆිල්ම් එකක ඊස්තටික් පැත්තට වඩා මං හොයන්නේ ඒක කොච්චර මට දැනෙනවද කියන එක. මාර සිනමැටික් වීමට වඩා නිර්මාණයක් අපේ ඇතුළට කිඳා බහින එක තමයි දැන් වෙද්දි දැනෙන්නේ. කෝල්ඩ් වෝ කියන්නෙ එහෙම එකක්. ලොකු රික්තක් හදන පීස් එක්ක. 

අපි එක්ක හිටපු, අපිත් එක්කම සමහර අමාරු ලෙවල් පහු කරපු කෙනෙක් දැන් වෙද්දී ඉන්නේ වෙන කොහේවත්. ඒ තමන්ට අල්ල ගන්න බැරි තැනකට ඒ අය යන්නේ අපේ ඒ තිබ්බ අව්ලකට වෙන්න ඇති. අපෙන් ෆිල් වෙන්නෙ නැති දෙයකට වෙන්න ඇති. ඒත් දවසක ආයෙත් ආවොත්...! 

ඔහුට ඇය හමුවෙන්නෙ ඔහුගෙ වැඩකදි. ඔහුගෙ ඩ්‍රාමා (ඔපෙරා) එකක කාස්ට් එක හොයන තැනක. ඔහු ඇයට ගොඩක් ලං වෙනවා. ඇයත් එහෙමයි. ඔහු සූදානම් ඔහුගෙ වෘත්තීය ජීවිතය කැපකරලා ඇය එක්ක කොහේ හෝ තැනක හුදෙකලා වෙන්න. දෙන්න ඒකට සූදානම් වෙනවා. ඔහු ඒ කැපකිරීම කරල ඇය එනකම් සීතලේ රෑ වෙනකම් බලන් ඉන්නවා. ඇය නෑ. ඇයට ඇයගෙ ටාගට්ස් තියනවා. ඇය ඒ වෙනුවෙන් නවතිනවා. 

කාලයක් ගත වෙනවා. ඔහු දක්ශ මියුශීශියන් කෙනෙක්. හැබැයි දැන් ඔහු ක්ලබ් එකක පියානෝ ප්ලේ කරනවා. ආයෙත් අර ජීවිතය එනව ඔහු ළඟට. ඒත් එන්නේ ශෝ එකකට ආපු ගමන්. ඉක්මනින්ම වෙන් වෙන්න. ඔවුන් මොහොතකට හමුවෙලා ආයෙ වෙන් වෙනවා. 

ජීවිතය කියන්නෙ මේ හමුවීම් වෙන්වීම් වලට අර්ත හොය හොය එහෙමෙහෙ යන එක කියල හිතුනත්, අර්ත හොයන්න යන එකම තමයි ජීවිතයෙ වෙන ලොකුම ෆේලියර් එක. අර්තයක් කියන්නෙ හරිම කම්පැක් දෙයක්. අනික ඒක සාපේක්ශයි. ඉතිං නිදහස් බැඳීම් සමඟ හුදෙකලා වෙන්න. බැඳෙන්න. තේරුම් හොයන්නෙ නැතුව. 

සැකයත් ආදරය කියන පැකේජ් එකේ එන දෙයක් ගොඩක් වෙලාවට. හැම සම්බන්ධතාවයකම වගේ මේ සැකය අඩු වැඩි වශයෙන් තියනවා. හැබැයි සබඳකමක් සබඳකමක් විදියට තියෙන්න ඇරියොත්, බැඳීම අනුරාගයක් වුනොත් සැකයට ඉඩ නැතිවෙලා යනවා. සමහරවිට සැකය රොමෑන්ටික් වෙනවා. 

දවසින් දවස හම්බ වෙලා ආයෙ වෙන් වෙලා වේදනා විඳලා, ආයේ හම්බවෙලා ආයේ වෙන් වෙලා වේදනාවෙන් ඉන්නවට වඩා හොදම දේ මොකක්ද..? දෙන්නගෙ ආදරයෙ නාමයෙන් මැරෙන එකද...?

කෙනෙක් සූසයිඩ් කරගන්න එක ඇත්තටම ෆේල් වීමක් නෙවෙයි. තමා වෙනුවෙන් ගන්න තීරනයක්. ජීවත්වෙන්න ලුහුබඳින අතරේ මරණය ලුහුබඳින්නත් කෙනෙකුට පුලුවන්. අෆයර් එකක් මරණයෙන් කෙළවර කරගන්න පුලුවන් නම්; සඳාකාලික බැඳීමක් විදියට දෙන්නෙක්ට තුරුල් වෙලා මැරෙන්න පුලුවන්නම්, ඒක ඇත්තටම හොඳ දෙයක්. ආදරණීය මරණයක්. ප්‍රේමනීය එක්වීමක්.

කෝල්ඩ් වෝ දේශපාලනික කෘතියකට වඩා මට, ප්‍රේමණීය කෘතියක්. ආදරය, මරණය රොමැන්ටටිස් කරන ‍ෆිල්ම් එකක්. මේ ඒ මරණීයාදරයට කෙටි සටහනක්.

-තරිඳු ජයරත්න, 
 ස්වර්ගයෙ සිට.

Sunday, May 27, 2018

හෙට දවසේ සිනමාවේ අද දවස


දෙරණ සිනමා ඔෆ් ටුමෝරෝ මේ පාර ෆෙස්ටිවල් එක ඉවරයි. එන්න තියන අලුත් ෆිල්ම්ස් හයක් එන්න කලින් බලන්න හම්බවෙන චාන්ස් එකක් ඒක. අවෝර්ඩ් සෙරමනි එකත් දැන් වෙද්දී ඉවරයි. දෙරණෙ ආතල් එක තිබ්බෙම සිනමා ඔෆ් ටුමෝරෝ කැටගරි එකේ. ගිය පාරත් එහෙමයි. මේ පාරත් එහෙමයි. දන්න කියන සෙට් එකේ වැඩ නිසාම තියන ඉන්ට්‍රෙස්ටින් එකට වඩා ඒකේ තියෙන්නේ ලංකාවේ අනාගත සිනමාව මොන පැත්තට යනවද කියන එකේ ආතල් එක•

සිනමා ඔෆ් ටුමෝරෝ කැටගරි එකේ ෆිල්ම්ස් ආයේ හෝල් එකකින් බලන්න අඩුම අවුරුදු 2-3ක් ම යනවා. ඒ නිසාම තරංගනී එකේ තිබ්බ තදබදෙත් එක්ක වුනත් කට්ටිය ෆිල්ම්ස් බලන්න ආවා. වැස්සෙත්•

මේක ලියන්න හිටියෙ ගිය සතියෙ. ඒත් කල් ගියා. ඊයේ අවෝර්ඩ්ස් සෙරමනි එක අව්ල්. ඉතිං ආයේ ලියවුනා•

ඇවිලෙන සුලුයි - ඉක්කා - පාංශු බලන්නම හිටියත් ඇවිලෙන සුලුයි මිස් උනා. ඉක්කා සහ පාංශු බැලුවා. අලුත් ජෙනරේශන් එක දැන් අලුත් අලුත් දේවල් ජෙනරේට් කරන්න පටන් අරගෙන. ටිකක් සීරියස් පොරවල් වලට දරා ගන්න අමාරු තරම් ඒක සීරියස් වෙන තරමටම ඇවිත්. ඉක්කා කියන්නෙ එහෙම හොද ඉක්කාවක්. ගාල්ලෙ ගිහිල්ලා දාල එන්න බැරි ඉක්කාවක්. ගොඩක් වෙලාවට පළවෙනි ෆිල්ම් එක ෆිල්ම්මේකර් කෙනෙක්ගේ ටර්නිං පොයින්ට් එක. හැමෝම පරිස්සම් වෙනවා ඒක මාර කරගන්න. කෞශල්‍ය මේ ගන්න රිස්ක් එක මරු. ලෝ බජට් එකකට ලියන, තමන්ගෙ හයි බජට් සිහිනයක්•

පාංශූ කියන්නේ මෑතකදි බිහිවුණු හොදටම ක්‍රාෆ්ට් කරපු ෆිල්ම් එකක්. හරිම කාම් ඩිරෙක්ශන්, සිනෙමැටොග්‍රැෆි, එඩිටින් සහ ඇක්ටින් සහ අනෙක් දේවල් හොදට මික්ස් වෙච්ච හොද වැඩක්•

සමස්තයක් ලෙස දෙරණ අවෝර්ඩ්ස් සෙරමනි එකත් දැන් සෑහෙන අව්ල් වෙලා. ගියපාර අවෝර්ඩ් සෙරමනි එකෙන් පස්සේ තිබ්බ කික් එක මේ පාර නෑ. ජූරි එකේ හෝ දෙරණ කරපු වියාකූල ඩිශිශන්ස් ගොඩක් මේ පාර තිබ්බා•

දිල්හානිටයි ජැක්සන්ටයි හොදම නලුව සහ නිලිය වගේ එකක් යන තැනම ඉදන් ගොඩක් අවුල් සිලෙක්ශන් තිබ්බේ. සෙරමනි එකට කලින් ඉදලම මේ පාර ඒක පේන්න තිබ්බා. විමුක්ති කලින්ම ෆිල්ම් එක අයින් කරගෙන ඒකට ප්‍රතිවිරෝධය දක්වලා තිබ්බා•

චින්තට මෝස්ට් ප්‍රොෆෝමින් ඩිරෙක්ටර් යද්දී ඉක්කා ටුමෝරො, බෙස්ට් ෆිල්ම් ගත්‍තා. ඒක මරු. අනාගතවාදී තීරණයක්. ඉක්කා කියන්නේ පිලිවෙලකට ඉවර කරපු ෆිල්ම් එකකට වඩා අලුත් එක්ස්පරිමන්ට් එකක්. බය නැතුව රිස්ක් එකක් ගනින් කියල තමා ඉක්කා කියන්නේ. කෞශල්‍ය ඒක කරලම පෙන්නනව•

ඒත් පාංශු වගේ අතිශය සිනමාත්මක කෘතියක් මිස්වෙන තැන ලොකු ගැටලුවක් තියනවා. ඇවිලෙන සුලුයි, ඉක්කා සහ පාංශු අතර යන කරට කර තරඟය අස්සේ ජූරි එකට වඩාත්ම හොද තීරනය ගන්න වෙනවා. ඒ ගත්ත තීරනය හෙට දවස වෙනුවෙන් ගතපු එකක් නිසා ඒකට හැට්ස් ඕෆ්•

ජූරි එකේ ඉන්න ජූඩ් රත්නම්, M.D. මහින්දපාල වගේ සිනමා ප්‍රාමාණිකයන්ට පාංශු, නිම්නයක හුදකලාව, සමනලී, සේමිනී, මහේන්ද්‍ර මිස් වෙන්නේ ඇයි කියන එක තමා අවුල•

පාංශු, ඉක්කා ගැන නිදහසේ ලියන්න ඕනී. වෙන වෙලාවක. DFA එක බැච් තුනකින් පස්සේ වැහිල ගිහින්. DFA එකෙන් එළියට ආපු සෙට් එක දැන් ඉන්ඩස්ට්‍රි එකේ වැඩ පෙන්නනවා. ඒ වැහිල ගියපු, නටබුන් වෙන්න යන DFA හිටපු සෙට් එකේ බාගයක් තමයි ඊයේ ඉක්කා එකේ හිටියේ. පාංශු එකේ හිටියෙ. මඟහැර යා නොහැකි ඇකඩමියානූ සහ ඇකඩමියානූ නොවන දැනුමක් DFA•

චින්තා, ඇවිලෙන සුලුයි බලන්නම ඕනි කතා කරන්න•

මහා සිනමාව, මහා චරිත වෙනුවෙන් තාමත් ෆීස් වෙලා ඉන්න රටක, ජූරි එකක, චැනල් එකක මෙහෙම හරි හෙට දවසේ සිනමාව වෙනුවෙන් කරපු දේ පොඩි එකක් තියනවා. හැමදාම වගෙ හෙට එච්චර කළුවර වෙන එකක් නෑ•

 -තරිඳු ජයරත්න

Friday, April 13, 2018

කූඹියෝ / සහෝදරයා

කූඹියෝ සහ සහෝදරයා දෙකම ඉවරයි. ඒ දෙකේ තිබ්බ උණුසුමත් ගිහින් ඉවරයි. දැන් වෙන වෙන කතන්දර අස්සේ සයිබරය ගමන් කරනවා. හැමදාම වගේ කාලෙත් එක්ක, කාලය අස්සේ ඒවා හැංගිලා යනවා. මිනිසුන්ට කතා කරන්න අලුත් දේවල් එනවා. ඒ ඩ්‍රාම දෙකේ තිබ්බ ආතල් එක අමතක වෙලා තියන මේ වගේ සංක්‍රාන්ති සමයක මේ ගැන ලියන්න හිතුනා. මම කූඹියෝ හෝ සහෝදරයා ගැන කොහේවත් කලින් ලියල නෑ. පලවෙනි හේතුව වුනේ ලංකාවේ මුලින් පීක් එකේ පටන් ගන්න ඒවා පස්සේ අල වෙනවා. අනික කූඹියෝ සහ සහෝදරයා දෙකම ගැන ඉවර වෙනකන් ලියන්න පුලුවන් කමක් තිබ්බේ නෑ. අරාබි නිසොල්ලාසෙ වගේ හැමදාම කල් ගියා. කල්දාන්න වුනා.

මං සාමන්‍යයෙන් ටීවී සීරිස් බලන කෙනෙක් නෙවෙ. ඩියුරේශන් ප්‍රශ්නෙ ඉදන් ගොඩක් තැන් වලදි මට ටීවි සීරිස් සෙට් වෙන්නෙ නෑ. කූඹියෝ තමයි එහම කෑල්ලකින් ගලවල ටීවී සීරිස් එකක් බලන්න යොමු කරේ. කූඹියා කියන පොඩි සතා ඇතුලේ තිබ්බා මොකක්දෝ වශීකෘත භාවයක්. ඒක නිසා මාව කූඹියෝ කෑවා.

හොඳටම ස්ටඩි කරාම අහුවෙන හොලිවුඩ් ෆිල්ම් වල සහ ටීවී සීරිස් වල තියන ප්ලොට්ස් කූඹියෝ හරහා ලංකාවේ කන්ටෙක්ස්ට් එකට බස්සන්න ලක්මාල් සහ දමිතට පුලුවන් වෙලා තිබ්බා. විශේෂයෙන් ලක්මාල්ට. මං කියන්නේ නෑ ඒක කොපියක් කියල. ඒ ෆිල්ම්ස් වල තියන ස්ටෝරි ටෙලින් සහ ස්ටෝරි ෆීල් එක කූඹියෝ ඇතුලෙ තිබ්බා. කූඹියෝ කියන්නේ ලංකාවෙ ඇතුලෙ මාකර්ට් කරන්න පුලුවන් වෙච්ච හොදම භාණ්ඩයක්. වචුවල් ජෙනරේශන් එකකට යන කාලේ කූඹියෝ එන්නෙත් ඒ එක්ක. සයිබර් අවකාශයෙන්. සොශල් මීඩියා වලින්. කැම්පේන් එකක් විදියට ගත්තොත් ඒක මාර සක්සස්, ආර්ට් එකකට වඩා. ආර්ට් පීස් එකක් අස්සේ අතර මං වෙලා හුදෙකලාවෙ සැරිසරනව වෙනුවට කූඹියොත් එක්ක මිනිස්සු වර්චුවල් ලෝකෙක සැරි සැරුව. සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට අහුවෙන්නෙ නැති දැනගන්න නොලැබෙන සමහර පොලිටිකල් ඉන්සිඩන්ටස්, නිව්ස් වගේ දැනෙන්න ගත්තා. ඒක අපි හැමෝම තලු මරණ්න ගත්තා. ඒ දේශපාලනය තුළ සැඟවෙන කතාව තලුමර මර රහ විඳින්න පුරුදු වුනා. අපෙන් ඈත තියන දේශපාලනික ලෝකෙට අපි ඇතුල් වුණා වගේ තේරුනා. අන්තිමට කූඹි කාලම ගොඩක් අයට කූඹී සින්ඩ්‍රෝම් එක හැදෙන්න රෝග ලක්ෂන පහල වෙද්දී ඒකට බෙහෙතක් හොයා ගන්න ට්‍රයි කරා. ඒ ට්‍රයි එකේ රිසාල්ට් එක තමයි 'කූඹි ගුල'. ඒක බෙහෙතකට වඩා පේන් කිලර් එකක් වුනා. සමහර වෙලාවට කූඹියෝ වලට වඩා කූඹි ගුලේ අමුතු අමුතු දේවල් වුණා. අමුතු අමුතු කූඹියෝ හිටියා. ඒත් කූඹි සින්ඩ්‍රෝම් එකට බෙහෙතක් තිබ්බෙ නෑ. තිබ්බ එකම තාවකාලික බෙහෙත වීකෙන්ඩ් එකේ කූඹියො බලන එක විතරයි.

කූඹියෝ කියන්නේ මාර ටෙලි ඩ්‍රාමා එකක් නෙවේ. හැබැයි මගහැර යා නොහැකි එකක්. ලංකාවේ ටීවී එකෙන් ඈත් වෙලා හිටපු සෙට් එකක් ටීවී එක ගාවට (යූ ටියුබ්) ගෙන්නව ගන්න කූඹියෝ සමත් වුනා. ඒකාලේ ටෙලිඩ්‍රාම වල තිබ්බ හොල්මන් වෙන ෆීල් එක කූඹියෝ තුළ අඩු වැඩි වශයෙන් තිබ්බා. ඒක නිසා මට කූඹියෝ මරු වැඩක්. මිස් කර ගන්න බැරි වැඩක්.

ලඟදි දවසක කොල්ලුපිටියෙ ටැවන් එකේ එහා පැත්තේ ටේබල් එකක කොල්ලෙක්, බියර් එකක් බොන ගමන් ස්මාර්ට් ෆෝන් එකෙන් ඔන්ලයින් ඩ්‍රාම එකක් බලනවා. ඒ දෙවෙනි ඉනිම. කූඹියෝ බල බල බොනව වෙනුවට බලල බොන්න කූඹියෝ තුලම යෝජනා වුණා. ඒ සින්ඩ්‍රෝම් එක ඒ තරම්ම ප්‍රභල වුනා. ඒත් මේන්ස්ට්‍රීම් එක ඇතුලේ තාමත් තියෙන්නෙ දෙවෙනි ඉනිම. සමහරු බියර් එකක් තොල ගගා දෙවෙනි ඉනිම බලනව. කූඹියොන්ට කන්න බැරිවුණු ඒ ඉනිමවල් තාම එහෙම තියනවා. කූඹියෝ කියන්නේ ලංකාවේ බහුතරය බලන එකක් නෙවේ. සෝශල් මීඩියා, ඉන්ටර්නෙට් යූස් කරන පිරිසගෙන් සුලුතරයට තමා මේ කූඹි සින්ඩ්‍රෝම් එක හැදුනේ. ඒ සුලුතරය වේව් එකක් වගේ ලංකාවේ පොඩි සෙලවීමක් කරන්න පුලුවන් පිරිසක්. ලංකාවේ පොඩි බරක් ඇදන් යන්න පුලුවන් පොටෙන්ශල් එකක් ඒ අයට තිබ්බා සහ තියනවා. ගොඩක් අය කූඹියො බැලුවෙ යූටියුබ් එකෙන්. එහෙම වෙලත් ITN යූ ටියුබ් චැන්ල් එකෙයි 'කූඹියෝ' යූ ටියුබ් චැනල් එකෙයි දෙකේම අවසාන එපිසෝඩ් එක (අවසාන එපිසෝඩ් එක තමා ගොඩක් අය බලලා තිබ්බේ) බලපු පිරිස ඉන්නේ 450K වගේ. ඒත් දෙවෙනි ඉනිම 'දෙරන' යූ ටියුබ් චැනල් එකේ විතරක් 995K විතර බලපු සමහර එපිසෝඩ් තියනවා. එහෙම තියෙන ඩ්‍රාම එකක් පාස් කරලා තමයි කූඹියෝ වලට ෆේමස් ඩ්‍රාම එක සහ ෆේමස් ඇක්ටර් හම්බ වෙන්නේ. ඒක්කෝ එක ගේම් එකක්. නැත්නම් ලංකාවේ වර්චුවල් ජෙනරේශන් එකේ තියන පවර් එක.


නාමල් සහෝදරයගෙ, 'සහෝදරයා' එක තැනක කියනවා 'අනාගත ලංකාවේ දේශපාලනය තීරනය කරන්නේ මේ ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ශ දෙක නෙවෙයි. ප්‍රයිවට් මීඩියා ආයතනයි, සයිබර් අවකාශයයි, සිවිල් පුරවැසි සංවිධානයි' කියල. ඒ ස්ටේටස් එකෙන් මන් කූඹියෝ වලින් සහෝදරයට පොඩි මික්ස් කට් එකක් දෙනවා. මොකද මේ දෙකම (කූඹියෝ සහ සහෝදරයා) වැඩිපුරම එළියට ආවේ සයිබර් අවකාශයෙන්. කූඹියෝ ෆේමස් ඩ්‍රාමා එක දක්වා ඩ්‍රයිව් කරේ මේ සයිබරය. මේ දේශපාලනික පොටෙන්ශල් එක සහෝදරයා කියනවා. හෙට දවසේ ලංකාවේ ඩ්‍රයිව් එක තියෙන්නේ මේ පොඩි, හැබැයි ගැනිය නොහැකි තරම් පරිමාවක් තියන වර්චුවල් ලෝකෙ බව.

සහෝදරයා කියන්නේ හරි අපූරු වියමනක්. කවියක් වගේ. හුදෙකලා වෙන්න හිතෙන හැඟීමක්. සහෝදරයා ඇතුලේ තියන මෙටෆර්ස්, ගැඹුරු කියවීම්, දෙශපාලනික ඉන්වෝල්මන්ට් එක පොඩ්ඩක් පැත්තකින් තිබ්බොත් මේක මාර ලව් ස්ටෝරි එකක්. පැණි බේරෙන ලව් ස්ටොරි එකක්. හැබැයි ඒ පැණි ගතිය දැනෙන්න දෙන්නේ නෑ. නාමල් සහෝදරයා, ලව් ස්ටෝරි එක මාර රොමෑන්ටටයිස් කරනවා වෙන වෙන දෙවල් වලට. නාමල්ගේ කතන්දර කීමේ අපූරු ඩිසිප්ලීන් එක සහෝදරයගේ හැම තැනම තියනවා. ඔහු හොද රයිටර් කෙනෙක් වගේම හික්මීමක් තියන ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක් කියලා සහෝදරයා ඔප්පු කරනවා. 

ලංකාවේ ටෙලි ඩ්‍රාමා කෙසේ වෙතත් සිනමාව පවා දැන්, තිබ්බා ගැහුව වගේ තියෙන්නේ. අපි නිකම් සමහර ‍ෆිල්ම් බලල කියන්නේ, 'ඒක ටෙලියක් වගේ' කියලා. ඒ කියන්නේ සිනාමව සහ ටෙලියට තියන අනන්‍ය ලක්ෂන තියනවා. ‍ෆිල්ම් එකක් බලලා ඒක ටෙලියක් කිව්වට ටෙලියක් බලලා මේක ‍ෆිල්ම් එකක් කියන්නේ නැති තරම්. හැබැයි සහෝදරයා හරිම අපූරු සිනමා ලක්ෂන කැටිකර ගත් ටෙලිසිනමා කාව්‍යයක්. නාමල්ගෙ දේශපාලනික මතවාද වල එකඟවීම් නොවීම් තිබ්බත් නාමල්ගේ ට්‍රීට්මන්ට් එකෙන් අපිට ගැලවෙන්න ඔහු දෙන්නේ නෑ. ඒ දේශපාලනික මතවාදය සහෝදරයා ඉවර වෙලත් අපි තුළ සැරිසරවන්න ඔහු සමත් වෙනවා.

සහෝදරයා ගැන දීර්ඝව කතා කරන්න මේ මොහොත නෙවෙයි. ඒකට තව දීර්ඝ විරාමයක් ඕනි. සහෝදරයට වගේම. ඒ දීර්ඝ විරාමයෙන් පස්සේ සහෝදරය ගැන කතා කරමු. සහෝදරයගේ වචන වලින්ම, මේ වෙලාවේ අපිට ‍තෝර ගන්න තියෙන්නේ හොඳම තැන නෙවෙයි. හානි අඩුම තැන.
හැබැයි 'සහෝදරයා' හොද තැනක්.

"කිසිදු කිසි දින බිද හෙලනු බැරි
අහස සූරන පවුරු පදනම් 
තියෙද්දි ,තව තියෙද්දි 
උන්ගෙම පෙරහරින්, 
උන්ගෙම හරසරින් 
උන්ගෙම තල්ලුවෙන්
උන්ගෙම මල් පලස් මතින් 
උන්ගෙ නුවර මැදටම ආ, 
ආ බැව් නොපෙනෙන අපෙ එකෙක් 
කිසිදු කිසි දින බිද හෙලනු බැරි
අහස සූරන පවුරු පදනම් 
ඇතුළතින් පුපුරුවන 
නුවර මැදට ආ අපේ එකෙක්..."

                                  -සහෝදරයා

නුවර මැදට ආ ඒ සහෝදරයත් එක්ක දවසක හම්බවෙමු. දීර්ඝ මද විරාමයකින්.

-තරිඳු ජයරත්න

Friday, February 9, 2018

The Circle - 2000



පහුගිය දවසක මංගල ගෙනාපු මධ්‍යසාර පනතේ සංශෝදනත් එක්ක ලංකාවේ සංස්කෘතික කාන්තාරය පොඩ්ඩක් හෙල්ලුනා. මංගල මොන දේශපාලනික අරමුණකින් ගෙනාවත් ඒ පනතේ ගොඩක් සාධනීය දෙවල් තිබුනා. කාන්තාවන්ට අරක්කු එක්ක නිදහස් වෙන්න දොර ඇරපු එකේ ඉදන් ගොඩක් දේවල්. ඒත් මෛත්‍රීපාල ඇතුලු ලංකාවේ සංස්කෘතික වන්දි බට්ටයන් ලංකාවා ආයේ සෑහෙන කාලෙකට ගන්න බැරි තරම් ඈතක ඇදල දැම්ම. ලංකාව තාමත් අර හණමිටි අදහස් එක්ක සංස්කෘතික කාන්තාරෙක තනි වෙලා ඉන්න වෙනවා; මේ වෙනස් වීම් උහුලගන්න බැරි නිසා. ශ්‍රී ලංකාව කියන උතුම් දේශයට, LGBT හරි ප්‍රොස්ටිටුශන් හරි ඇබෝශන් හරි තව කාලයකටම නීතිගත කර ගන්න බැරි බව මේ පුංචි සාධකෙන් පේනවා. ඒ සංස්කෘතික නිදහසත් එක්ක මිනිස්සු හැසිරෙන කාලයක් මේ කාලකන්නි දේශයට තව සෑහෙන කාලයට උදා නොවේවි.

'The Circle - 2000’ කියන්නේ ඉරාන් ෆිල්ම් මේකර්, ජෆාර් පහානිගේ ෆිල්ම් එකක්. 2000 වෙනීස් ෆිල්ම් ෆෙස්ටිවල් එකේ 'ගෝල්ඩන් ලයන්' ගත්තේ මේක. පොඩි ප්ලොට් එකක් අරං (පොඩි කාලයක කතාවක්) ගොඩක් ඈත ඩෙප්ත් එකකට යන්න ගොඩක් ඉරාන් ෆිල්ම් මේකර්ස්ලා දක්ශයි. කියරොස්තාමි, මජිඩි මජිඩි, පහානී වගේම ෆර්හාඩි ඉදන් තව ගොඩක් අය ඒකට මාර ටැලන්ටඩ්. ඉරානයේ ආර්ට් වලට තියන අවම නිදහසත් එක්ක ඒ මිනිස්සු හැමදාම පේන පොඩි කෑල්ලෙන් වෙනස් දේවල් දෙන්න ට්‍රයි කරා. ද සකල් කියන්නේ එහෙම එකක්. ටෙහරාන් වල පැය කිහිපයක් තුළ කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙක් මුහුණ දෙන සිදුවීම් කිහිපයක්. හැබැයි ඒ ඉරාන බහුතර කාන්තා නියෝජනයක් විදියට ගේන්න පහානී සමත් වෙනවා. 

ෆිල්ම් එකේ පළමු කැරක්ටර් එකේ ඉදන් ඒ ඒ කැරැක්ටර්ස් හරහා ප්ලොට් එක ශිෆ්ට් කරන ගමන් ගලාගෙන යන කතාවක් ජෆාර් පහනි ගොතලා තියනවා. ද සකල් වෙන්නේ එහෙමයි. ඇරඹුනු තැනකට අවසානයක් ගේනවා. වූම්බ් එකින් එලියට එන ගැහැණිය පිරිමියගේ උවමණාවන් වලට පමණක් යටත් වෙලා හිර ගෙදරක් (සිම්බොලික් මරණය) ඇතුලේ හිර වෙන අවසානයක්. 

ෆිල්ම් එක පටන් ගන්නේ රෝහලක ලේබර්රූම් එකේ විමසීම් කවුලුවෙන්. තමන්ගේ දුවට දුවෙක් හම්බ වෙලා කියලා ඒ කවුලුවෙන් නර්ස් කෙනෙක් කියනවා. ඒ වයසක ගෑණූ කෙනාට ඒක විශ්වාස කරන්න බෑ. ඇයගේ දුවගේ ස්වාමිපුරුශයා සහ පවුලේ කට්ටිය බලන් ඉදලා තියෙන්නේ පිරිමි ළමයෙක්. මේ ආච්චී මිණිබිරියක් ලබීම ගැන අවුලෙන් එලියට එනවා. ඊට පස්සේ ජෆර් පාහානී ලිහනවා ඇයි මේ ආච්චී මිණිබිරියක් ලැබීම පිළිබඳ මෙච්චර අවුලකට යන්නේ කියලා. විවිධ වයස් වල පාරතොටේ මුණගැහෙන කාන්තා චරිත එකට ඈඳලා අපිව ආච්චිගේ අර්බුධය ගැන කොන්චස් කරනවා. කාන්තාවක් වීම මිඩ්ල් ඊස්ට් වල කොයිතරම් අර්බුධයක්ද කියලා දිගින් දිගටම ආසියාතික රටක ඉන්න අපිවත් බය කරවනවා. ඒ අපේ රටෙත් ඒ කාන්තා නිදහස නැති නිසා. තාම අපි හැමෝම විවිද විදියට නිදහස අහුරවමින් ඉන්නේ.

ලංකාවේ කාන්තාවක් බොන එක, සිගරට් එකක් බොන එක තාම ලංකාවේ පිරිමියට දරා ගන්න බැරි වෙනවා. ඒ නිදහසේ සෞන්දර්ය හිතා ගන්නවත් බැරි බහුතරයක් ලංකාවේ කාන්තාවනුත් තාම ඒ නිදහස ඇහිරීම වෙනුවෙන් එකඟ වෙමින් ඉන්නේ. තාම පිරිමියාගේ දාසභාර්යාව වශයෙන් ඔවුන් බෞතීස්ම වෙන්න කැමතියි. රණ්බන්ඩා ලියපු නීලා කියන "ඔබ ගෙදර එන්න" සිංදුව වගේ. ලංකාවේ බහුතරයක් කාන්තාවන් ඒ නිදහස ඉමැජින් කරන්නවත් අකමැතියි.

මේ ‍ෆිල්ම් එකේ එක නිරුවත් දර්ශනයක්වත්, එක වයලන්ස් එකක්වත්, ඩ්‍රග්ස් සීන්ස් වගේ මුකුත් නැතුව මේ ‍ෆිල්ම් එක ඉරන් වල බෑන් කරනවා. සිනමාව පවර්ෆුල් ලැංවේජ් එකක් කියන්නේ මේ වගේ දෙයකට. හරිම ස්මූත් ගලන රූප රාමු වලින් ඉරානය හොල්ලන ප්ලොට් එකක් එළියට එනවා. ඉරාන කාන්තාව සහ ඉරාන සිනමාව අතරේ නිදහසේ ලොකු වෙනසක් නැහැ. දෙකම සීමා සහිතයි. මේ සීමාව, සීමාව තුළම අතික්‍රමණය කරන්න හදන නිසා තමා ඉරාන් ‍ෆිල්ම්ස් වල පොඩි ප්ලොට් ලොකු දේවල් විදියට එළියට එන්නේ. ජෆාර් ෆහානිට පස්සේ කාලේක ‍ෆිල්ම්ස් කරන්න තහනම් කරනවා. ඔහු නිවාස අඩස්සියෙ හිරකරනවා. පහානී ඒ කාලේ කරනවා හරි අපූරු ‍ෆිල්ම් එකක්. "This is not a film - 2011" තමා ‍ෆිල්ම් එකේ නම. මෙය ‍ෆිල්ම් එකක් නොවේ. පහානිගේ මොබයිල් ෆෝන් එකෙන් ගෙදර ඇතුලෙම ඉදන් ශූට් කරනවා. ඔහුම කතාව ඉදිරිපත් කරනවා. කොහොම හරි පහානී මේක ඉරන් වලින් පන්නලා කාන් වලට යවන්න සමත් වෙනවා. කාන්ස් වල ‍ෆිල්ම් එකට ලොකු තැනක් හම්බ වෙනවා. පහානී කියන්නේ අමුතු චරිතයක්. ඔහු 2015 ගෝල්ඩන් බෙයා ගන්නවා ටැක්සි ‍ෆිල්ම් එකට. ඉරානයෙන් එලියටවත් එන්න බැරුව ඔහු ජාත්‍යාන්තර සිනමා උලෙලවල් වල චරිතයක් වෙනවා. ඒ ජෆර් පහනි. සිරගත අසීමාන්ති සිතන්නා.

ඉරාන කාන්තාවන්ට නගරයෙන් එළියට යන්න බෑ ID එක නැතුව. නගරෙ ඉන්නත් බෑ ID එක නැතුව. යන්නත් බැරිනම් ඉන්නත් බැරුනම් මොනවද ගැහැණිය කරන්නේ. කාන්තාවන් වැරදිකරුවන් වෙන්නේ ඒ වගේ දෙවල් එක්ක. හැම වෙලාවෙම ID එක තියෙන්නේ පිරිමියට. ගැහැණිය හැම තිස්සෙම පිරිමියෙක් හරහා තම අනන්‍යතාව සලකුණු කරමින් තමයි ඉරාන් වල ඉන්න වෙන්නේ. සකල් වල ඉන්නේ එහෙම. ලේබර් රූම් එකේ පටන් ගත්ත ශොට් එක වගේ ශොට් එකකින් ‍ෆිල්ම් එක අවසන් වෙනවා; ඉරාන කාන්තාව ප්‍රතිනිර්මාණය කරමින්. ඒ ශොට් එක හිර ගෙදරක විමසුම් කවුළුවක්. අන්තිමට විමසුම් කවුළුව වහල දානවා.

අපි විමසන්න කෙනෙක් නැතුව අතර මං වෙනවා. ඇත්තට අපි හැමෝගෙම නිදහස විවිධ දේවල් වලින් හිර වෙලා. කාටවත් විමසන්න බෑ. කවුරුත් දන්නේ නෑ ඇත්තටම හිරවෙලාද කියලා. හරියට මේ ලියන මං The Circle වල හිරවුණා වගේ.

-තරිඳු ජයරත්න
___________________

හෙට (පෙබ: 10) හවස 5.30 ට ඉරාන් ‍ෆිල්ම් ෆෙස්ටිවල් එක තරංගනී එකේ පටන් ගන්නවා. ලබන බදාදා (පෙබ: 14) වෙනකම් ෆෙස්ටිවල් එක තියනවා. ලංකාවේ අපිට වැඩිය හුරු පුරුදු නැති ‍ෆිල්ම් මේකර්ස්ලගේ ‍ෆිල්ම්ස් සෙට් එකක් මේ පාර තියෙන්නේ. වෙලාවක් තිබ්බොත් ඇවිත් යන්න.

BODYGUARD - Saturday 10th Feb - 05.30 pm
TRACK 143 - Sunday 11th Feb - 03.30 pm
A CUBE OF SUGAR - Sunday 11th Feb - 05.30 pm
SWEET TASTE OF IMAGINATION - Monday 12th Feb - 06.30 pm
WHERE ARE MY SHOES? - Tuesday 13th Feb - 06.30 pm
THE PAINTING POOL - Wednesday 14th Feb - 06.30 pm