Monday, December 4, 2017

Like Someone In Love - 2012


කාලෙකින් මේ ලියන්න පටන් ගන්නේ. වැඩ වැඩි නිසාම මඟ හැරුනු ලියවිල්ලකට වඩා ලියන්න මූඩ් එකක් තිබ්බේ නෑ. හරිම ස්ට්‍රක්චර්ඩ් ලයිෆ් එකක් අරං යන දවස් ටිකක් මේ. ඉතිං ස්‍ට්‍රක්චර් එක ඇතුලේ ආයේ ලියන්න වෙලාවක් ෆික්ස් කර ගන්න එක හරිම කම්මැලි වැඩක්.

තිබ්බ අවුල් වෙදර් එකත් එක්ක ලෝන්ග් වීකෙන්ඩ් එක එහෙම් පිටිම්ම අවුල් ගියා. ඇදට වෙලා ගෙවුනු වෙලාව වැඩි වුනා. මේ කම්මැලිකම අස්සේ ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙන කාලයක් වුණු හැමදාමත් බලන එක පස්සට ගිය කියරොස්තාමිගේ 'Like Someone In Love - 2012’ බැලුවා. කාලයක්ම හාර්ඩ් එකේ තිබ්බත් බලන්න බැරි වුණු එකට හිතට බැන බැන තමයි බැලුවේ.

කියරොස්තාමිගේ අවසාන ෆීචර්ස් ටික කියරොස්තාමියානු ෆ්‍රේම් එකෙන් ගලවලා වෙන තැනක ප්ලේ වෙච්ච ඒවා. විශේෂයෙන් 'සෙටිෆයිඩ් කොපි' (Certified Copy - 2010) සහ 'ලයික් සම්වන් ඉන් ලව්' (Like Someone In Love - 2012) මුනිවර ප්‍රේම කතා විදියට ගේනව. ඕශෝගේ වගේ නිවිච්ච ගතියක් ඒ සෙලෝලොයිඩ්ස් අස්සේ ගමන් කරනවා. ජීවිතේ පරිනත වෙලා මඟහැරුණු ප්‍රේම සම්බන්ධතා ගැනත් පරිනත කාලෙදි හම්බවෙන ප්‍රේම සම්බන්ධතාත් කියරොස්තාමිට ගැටගැහෙනවා ඇත්තේ මෙහෙම වෙන්න ඇති. අනික ඒ ෆිල්ම් දෙකම කරන්නේ ඉරානයේ නෙවෙයි. වෙනම රටවල් දෙකක. නුහුරු මිනිසුත් එක්ක. ඒකම වෙන්න ඇති වඩාත් පැරණි දේශපාලනික කෘතිවලට නොයා කියරොස්තාමි ඕනෑම මනුෂ්‍ය කොට්ටාශයකට වඩාත් සමීප ප්‍රේමය වගේ දෙයක් ගන්නේ. ඉතාලියේදි ජුලියට් බිනොචෙයි (Juliette Binoche), විලියම් ශිමෙලුයි (William Shimell) යූස් කරල සෙටිෆයිඩ් කොපි කරද්දී ජපානෙදී රින් ටකනාශියි (Rin Takanashi), ටඩාශි ඔකුනෝයි (Tadashi Okuno) යූස් කරලා සම්වන් ඉන් ලව් කරන්නේ මේ කිසිම ජාතියක් ඇතුලේ ප්‍රේමය මඟ නොහැරෙන නිසාම ඒ අස්සේ වැඩේ ප්ලේ කරගන්න පුලුවන් බව කියරොස්තාමි හොදටම දන්න නිසා..(?)! කොහොම උනත් කියරොස්තාමි ප්‍රේමණීය හැඟීම වියලි රසයක් විදියට ගේන්න සමත් වෙනවා. වියලි වුණත් ඒක රසයක්.

මුනිවර ප්‍රේමය කියල මං මේ ඉන්ටර්ප්‍රිට් කරන්න හදන්නේ ජීවිතය ගැන තියන පරිනතකමත් එක්ක ජීවිතය දකින මිනිස්සු ප්‍රේම කරන විදියට. ඒක හරිම ගැඹුරුයි. ගොඩක් වෙලාවට අයිති කරගන්නේ නැතුව තමයි ප්‍රේම කරන්නේ. ප්‍රේමයේ ප්‍රධානම එකක් වෙන්නේ අයිති කර ගැනීම. ඒ කෑල්ල අයින් කරගත්ත ප්‍රේමයක් කියන්නේ ප්‍රේමයට වඩා එහා යන එකක්. ඉතිං මේ අයිතියක් නොකියන හැඟීම වෙනුවෙන් සමහර මිනිස්සු ගොඩක් දේවල් කැපකරනවා. 'ලයික් සම්වන් ඉන් ලව්' කියන්නේ එහෙම මිනිහෙක්ගෙ කතාවක්.

ෆිල්ම් එකේ දේශපාලනික ලේයර්ස් ගොඩකට යන්න පුලුවන්. ඒත් මං කැමති මේ වියලි ලවු එක අස්සේ ජීවත් වෙන්න. පැණි බේරෙන එකට වඩා මේ වියලි කමට මං ආසයි. වයසක මනුෂ්‍යයෙක් සල්ලී දීලා තරුණියක්ව ගන්නවා. ඔහු ඇයව අරං තියෙන්නේ සෙක්ස් වලටම නෙවේ. ලඟින් තියා ගන්න; අතින්වත් නොඅල්ලා බලං ඉන්න; නිදහසේ කතා කරන්න; කතා කියන්න; තමන්ට මඟ හැරුණු තැන් වලට ආයේ යන්න, වගේ දේවල් වලට. හැබැයි ඇයට ඒක එහෙම නෙවේ. ඇයට ඩීල් එකක්. ඇය ඩීල් එකට එන්නේ මාර ස්මූත් පාරක නෙවේ. ඇයට ප්‍රශ්න කන්දරාවක් තියනවා. නමුත් මේ වයසක ප්‍රොෆෙසර් ස්මූත්ලි ජීවත් වෙන්නේ. මේ අලුත් රිලේශන්ශිප් එක පටන් ගන්න ඔහු හදන්නේ මේ ස්මූත් එක තුලින්.

මේක බලාගෙන යද්දී හඳගමගේ 'ඇගේ ඇස අග' මතක් උණා. ඒකත් ටිකක් මේ වගේ. ඒ කාලේ හඳගමට තිබ්බ විවේචනයක් තමා ඇගේ ඇස අග කොපි එකක් කියලා. ඒත් ආර්ට් අස්සේ කොපි කරන්න බෑ. ඉන්ස්පයර් වෙන්න විතරයි පුලුවන්. එක ආර්ට් පීස් එකක් දිහා බලාගෙන ඒ ටයිම් ඇන්ඩ් ස්පේස්වලට ඒවගේම කැරැක්ටර්ස් දාලා කරත් ඒක වෙනම නිර්මාණයක්. මුල් එක නෙවේ. ආර්ට් පීස් දෙකක්.

මේ ‍ෆිල්ම් එකේ පරිනත ප්‍රේමවන්තයා වගේ කියරොස්තාමිගේ සිනමා භාවිතය හරිම පරිනතයි. ක්‍රාෆ්ට් එක හරිම නීට්. සවුන්ඩ්ස්, එඩිටින් වගේම සිනමැටොග්‍රැ‍ෆි ගොඩක් ඉහල තැනක තියනවා. හරිම නිදහසේ ඩිරෙක්ට් කරල තියනවා කියල දැනෙනවා.

මතුපිට මුනිවර ප්‍රේමවන්තයෙක් ඉදිද්දී ඇතුලින් හම්බවෙනවා ට්‍රැඩිශනල් (බහුතරයක්) ප්‍රේමවන්තයා. මුනිවර ප්‍රේමය මාර වෙන්නේ මේ ට්‍රැඩිශනල් එක තියන නිසා. ට්‍රැඩිශනල් එක ඇතුලේ නිදහස දීම වෙනුවට හැමතිස්සෙම වෙන්නේ අල්ල ගැනීමක්. ඉතිං මේ අල්ල ගැනීම මාර වේදනාවක්. දෙපැත්තටම. ප්‍රේමය එහෙමයි කියල කෙනෙක්ට තර්ක කරන්න පුලුවන්. කෙනෙක්ට කියන්න පුලුවන් ලිංගික ශ්‍රමිකාවක් ලෙස දැනුනම පෙම්වතාට ඒක දරා ගන්න බැරි බව. ඒත් ලිංගික ශ්‍රමිකාව රැකියාවක් මිසක් එතන සෙක්ස් කරන හැමෝම එක්ක ප්‍රේමයෙන් වෙලීමක් වෙන්නේ නෑ. එතන ප්‍රේමයට වඩා ගොඩක් පුංචි දෙයක් වෙන්නේ.

පහුගිය කාලේ ලංකාවේ ඊනියා ජනමාධ්‍ය හරහා කතාවුණු ලිංගික ශ්‍රමිකාවක් ගැන හරි අපූරු කතාවක් තියනවා. ; ඇයගේ බිස්නස් එක කරන්න වෙන්නේ මොබයිල් ෆෝන් එකක් යූස් කරන්නේ නැතුව. පාරේ ඉදන් නැත්නම් වෙන වෙන කනෙක්ශන් හරහා තමයි ඇය තම රැකියාව කරන්නේ. ඇයගෙන් ඇහුවම 'ඇයි ෆෝන් එකක් යූස් කරන්නේ නැත්තේ?' කියලා ඇය කියන්නේ, 'මගේ හස්බන් කැමති නෑ මම ෆෝන් එකක් පාවිච්චි කරනවට. එතකොට එයා හිතනවා මං වෙන මිනිස්සු එක්ක මල් කඩාවි කියලා.' ඇයගේ ප්‍රකාශය ඒ වගේ එකක්. ඔහුගේ බලාපොරොත්තුව ඇය කාත් එක්කවත් ප්‍රේමයෙන් නොවෙලී රැකියාව කරන එක. ඒක මාර දියුණු තත්වයක්; සමහර පශ්චාත් නූතන රැඩිකල් වාදීන්ට වඩා. 

සම්වන් ඉන් ලව් වල ඒ තත්වයට වඩා වෙනස් වෙන්නේ ප්‍රේමවන්තයා කලහකාරීයි. ඉතිං තරුණිය නිකම්ම අර මුනිවර ප්‍රේමයට ළං වෙනවා. ඒත් හදිස්සියේම ඒ මුනිවර ප්‍රේමයට මරු පහරක් වදිනවා අවකාශය තුළ. සැබෑ ප්‍රේමයක් කවදාවත් හමු නොවී වෙන වෙනම පවතීවි. ඒකට වයස, කාලය වගේ දේවල් තවදුර වලංගු නෑ කියල අපිටම දැනෙන කාලෙක 'ලයික් සම්වන් ඉන් ලව්' අපිට හමුවේවි. මේ ඒ සිනමා ප්‍රේමය වෙනුවෙන් පුංචි කොමාවක්. තාවකාලික නැවතුමක්.

දැන් වෙලාව රෑ 11 ට කිට්ටුයි. බිම නොපෑගෙන මිදුල් තියන අපාර්ට්මන්ට්ස් අස්සෙන් පේන ඉන්දියන් සාගරයෙන් එන කරදිය රහ සීතල හුළං වැදි වැදි මරීන් ඩ්‍රයිව් එක කෙලවරේ බිමක් නොපෑගෙන බැල්කනි එකකට වෙලා නිකොටීන් මිශ්‍ර ඩන්හිල් දුම පෙනහලු වලට ඇද ගන්න ගමන් අමරසිරි පීරිස්ගේ කටහඬ හදවතට ඇහෙනවා; 
මගේ පුංචි රෝස මලේ 
මමයි නුඹේ වියපත් බඹරා 
නුඹ හීනෙන්වත් නොදකින කුමරා.....

-තරිඳු ජයරත්න

No comments:

Post a Comment